راستش من از داخل ایران حتی یک فرد غیر حکومتی و غیر نطامی ندیدم که با جنگ موافق باشه. البته حق هم دارند. مایی که تجربه جنگ ایران و عراق رو داشتیم اون هم با مقیاس های اون زمان که شدت تخریبش اصلا قابل مقایسه با الان نیست هر روز تو وحشت بودیم در حالی که بیشتر روزها جنگ روی خط مرزی بود شما خودتو بزار جای مردم عادی داخل ایران. فرض کنیم اصلا نقطه زنی هم می‌کنند به مراکز غیر نظامی هم نمی زنند. من از دوستان و نزدیکانم که باهام تماس می‌گیرند می شنوم همشون میگن هر بار نه مثل زمان صدام صدای یک بلکه صدای چهل پنجاه تا بمب و موشک میاد. برخی ها آنقدر بهشون نزدیک هست که میگن همون موقع اگر از اونجا رد میشدم دیگه تو اين دنيا نبودم . میگن هر شب صد بار می میریم و زنده میشیم. اونهایی که بچه دارند خیلی وضع بدتری دارند. بچه های کوچک موقع حملات به شدت دچار وحشت و ترس میشن که اصلا برای روحیه اونها مناسب نیست و با رشد اونها ابن معضلات روجی همراه اونها رشد میکنه. کسانی که بجه تو شکم دارند چند برابر بیشتر از زمان صدام بچه سقط می‌کند و در اون حالت هم جنگ باز برای اوضاع کلی بچه مناسب نبست.مساله اصلا این نیست که کی جنگ رو شروع کرده کی اونو تموم نمیکنه و یا خود حکومت هم همین بلا رو سر اسرائیل یا اعراب منطقه میاره. مساله اینه که مردم عادی بر خلاف دولت ها هیچ وقت از هیچ جنگی راضی نیستند و خواهان ادامه اون هم نیستند دقت کنید گفتم مردم عادی نه حکومتی ها یا اپوزسيون یا طرفداران فلان حزب .هیچ کس دوست نداره توی ترس و اضطراب مداوم زندگی کنه حتی شما دوست عزیز که از این طرف آب خواهان ادامه جنگ هستی خودت جای اونها بودی صد درصد نظرت عوض میشد. تو ممکنه بگی جنگ تنها چاره برای رفتن اینهاست اما مردم داخل میگن یه چه قیمتی؟ به قیمت هر روز مردن و زنده شدن ما؟ تو میخوای مردم فداکاری کنند اما اونها چیزی که براشون مهمه حفظ سلامتی خودشون و خانوادشون هست همان طور که برای تو هم مهم ترین چیز همین هاست.