استیون میلر؛ مغز متفکر سیاستهای جنجالی ترامپ کیست؟
- آنتونی زورکر
- خبرنگار آمریکای شمالی، بیبیسی
- زمان مطالعه: 11 دقیقه
سالهاست که استیون میلر، چهرهای آتشین و تندرو در مدار سیاسی دونالد ترامپ بوده است، اما اکنون به نقطهای رسیده که خود به کانون انتقادات و جنجالها تبدیل شده است.
سبک تهاجمی و بیوقفه او در راس سیاستگذاریهای کاخ سفید، دستور کار سختگیرانه رئیسجمهور در حوزه مهاجرت را به جریان انداخته است. او همچنین نفوذ فزایندهای در گسترش قدرت ایالات متحده در سراسر نیمکره غربی پیدا کرده است.
شروع پرشتاب دولت دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۶، چه در داخل و چه در عرصه خارجی، جایگاه استیون میلر را به عنوان یکی از قدرتمندترین چهرههای این دولت بیش از پیش تثبیت کرده است.
اما برای بسیاری در جناح چپ، او یک «شرور» سیاسی است.
در واشنگتن پوسترهایی با تصویر آقای میلر در فضاهای عمومی نصب شده که زیر آن نوشته شده: «فاشیسم زیبا نیست». دموکراتها خواهان استعفای او شدهاند و حتی برخی از اعضای حزب خودش نیز علنا قضاوت سیاسی و کارآمدیاش را زیر سوال بردهاند.
در هفتههای اخیر، استیون میلر خود را در موقعیتی ناآشنا یافته است: چهرهای پشت پرده که ناگهان زیر نور شدید توجه ملی قرار گرفته و گفتار و کردارش موشکافانه بررسی میشود. او ناچار شده دستکم موقتا از درگیریهایی که معمولا از آن لذت میبرد عقبنشینی کند.
«همیشه محکم بایست، هرگز عقبنشینی نکن»
اندکی پس از آنکه دو مامور فدرال مهاجرت، الکس پرِتی را با شلیک گلوله در مینیاپولیس کشتند، استیون میلر چندین پیام در شبکه اجتماعی ایکس منتشر کرد و این پرستار بخش مراقبتهای ویژه را متهم کرد که یک «تروریست داخلی» و «آدمکش» بوده است.
این لحن تند، همان ادبیات تحریکآمیزی بود که از کسی انتظار میرفت که در گردهماییهای انتخاباتی دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ نقش گرمکننده جمعیت را داشت. او دموکراتها را متهم کرد که «آتش شورش را شعلهور میکنند». این ادعاها واقعیت نداشت.
End of پربینندهترینها
ویدیوهای منتشرشده بعدی نشان داد که پرتی، با وجود حمل یک سلاح کمری دارای مجوز، پیش از آنکه ماموران گمرک و حفاظت مرزی به او اسپری فلفل بزنند، روی زمین بیندازند و ده بار به او شلیک کنند، تهدیدی متوجه آنها نکرده بود.
چند روز بعد، استیون میلر در بیانیهای به رسانهها گفت که ارزیابی اولیه دولت از این تیراندازی «بر اساس گزارش» ماموران مهاجرتی «در محل» بوده و افزود آن ماموران «ممکن است» پروتکلهای درست را رعایت نکرده باشند.
این عقبنشینی، برای مشاوری با آن سابقه تهاجمی، اقدامی نادر بود، اما منتقدان دموکرات او را قانع نکرد. آنها استیون میلر را متهم میکنند که ماموران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا را به واکنشهای خشونتآمیز علیه اعتراضها تشویق کرده است.
دان بایر، نماینده دموکرات ویرجینیا، در شبکه اجتماعی بلواسکای نوشت: «برای استیون میلر کافی نبود که این شهروندان آمریکایی به دست ماموران اداره مهاجرت کشته شوند، او بعد از مرگشان هم با دروغ به آنها تهمت زد.»
او افزود: «میلر یک متعصب روانپریش و بیرحم است و تا زمانی که در قدرت باقی بماند، سیاستهایش هر روز جان انسانها را به خطر میاندازد.»
در ماه مه ۲۰۲۵، استیون میلر از مقامهای اجرای قوانین مهاجرتی خواست بازداشت و اخراج مهاجران بدون مدرک در شهرهای آمریکا را افزایش دهند. او به شبکه فاکسنیوز گفت دولت هدف ۳۰۰۰ بازداشت در روز را تعیین کرده است که بسیار فراتر از آمارهای پیشین بود.
به گزارش «واشنگتن اگزمینر» آقای میلر در جلسهای مقامهای فدرال مهاجرت را به دلیل عملکرد ناکافی در بازداشت مهاجران بدون مدرک در سراسر آمریکا «با خاک یکسان کرد». پس از آن، دولت عملیات اجرایی خود را در فهرست رو به گسترشی از شهرهای بزرگ آمریکا، از جمله واشنگتن، شارلوت، شیکاگو و اخیرا مینیاپولیس، تشدید کرده است.
کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی، اخیرا در گفتوگو با آکسیوس گفت: «هر کاری که کردهام، به دستور رئیسجمهور و استیون بوده است»؛ اظهاراتی که بخشی از دفاع او در برابر انتقادها از نقش محوریاش در اجرای سختگیرانه سیاستهای مهاجرتی دولت بود.
افکار عمومی و نارضایتی از برخوردهای مهاجرتی
استیون میلر اتهام نژادپرستی یا تعصب را رد میکند و میگوید سیاست مهاجرتی دونالد ترامپ بازتاب همان چیزی است که رایدهندگان برای تحقق آن به او رای دادهاند.
با این حال، دونالد ترامپ در اقدامی که نشان از فاصله گرفتن او از رویکرد تهاجمی میلر داشت، اعلام کرد که پس از مرگ الکس پرتی و رنه گود (یک شهروند آمریکایی دیگر که به دست ماموران مهاجرت در مینیاپولیس کشته شد)، برخوردهای سختگیرانه باید با «ملایمت بیشتری» انجام شود.
طبق نظرسنجی رویترز-ایپسوس، میزان رضایت کلی از سیاستهای مهاجرتی آقای ترامپ به ۳۹ درصد کاهش یافته که کمترین میزان از زمان بازگشت او به کاخ سفید است. همچنین ۵۸ درصد معتقدند که روشهای ضربتی ماموران مهاجرتی «از حد فراتر رفته است».
این روند، در حالی که جمهوریخواهان خود را برای انتخابات میاندورهای کنگره در ماه نوامبر آماده میکنند، استیون میلر را مستقیما در مرکز انتقادها قرار میدهد.
برایان لانزا، استراتژیست محافظهکار و عضو تیم انتخاباتی دونالد ترامپ در سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۲۴، میگوید: «میلر معمار سیاست اخراجهای گسترده است. در ماه نوامبر خواهیم دید که آیا تقصیرها متوجه او میشود یا نه. رایدهندگان در نهایت میتوانند بسیار بیرحم باشند.»
با این همه، میلر در طول سالها نشان داده که سیاستمداری جانسخت است. او که از دوران دبیرستان در کالیفرنیای لیبرال، محافظهکاری پرسروصدا بود، مسیرش را از کارمندی در سنا به مشاوره در کارزار انتخاباتی و سپس به کاخ سفید باز کرد و توانست از میان رقابتها و لابیگریهای پشت پرده در دولت اول دونالد ترامپ، جان سالم به در ببرد.
در سال ۲۰۱۹، او به واشنگتنپست گفت زمانی که آقای ترامپ نامزدی خود را برای ریاستجمهوری اعلام کرد، «شوک الکتریکی به روحم وارد شد».
استیون میلر در تاریکترین روزهای سیاسی ترامپ - پس از شکست در انتخابات ۲۰۲۰، حمله هوادارانش به ساختمان کنگره و تبعید سیاسی او از واشنگتن - در کنار رئیسجمهور ماند و سال گذشته نیز همراه او به قدرت بازگشت.
آقای لانزا میگوید: «استیون میلر برای ذهنیت ترامپ حیاتی است: همیشه محکم بایست، هرگز عقب نشینی نکن. ترامپ میداند که در هر موضوعی میتواند روی حمایت استیون حساب کند.»
سخنگوی غیررسمی رئیسجمهور
عنوان رسمی استیون میلر در کاخ سفید، معاون رئیس دفتر در امور سیاستگذاری و مشاور امنیت داخلی است.
کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، به بیبیسی گفت: «استیون میلر سالهاست با وفاداری به رئیسجمهور ترامپ خدمت کرده، چون باهوش، سختکوش و وفادار است.»
او افزود: «استیون همه بخشهای دولت را در کنار هم قرار میدهد تا هر سیاستی، چه داخلی و چه خارجی، با سرعتی بیسابقه اجرا شود. نتایج یک سال گذشته خود گویای همهچیز است.»
سال گذشته، در مقطعی نام آقای میلر بهعنوان گزینه احتمالی مشاور امنیت ملی کاخ سفید مطرح شد تا جایگزین مایکل والتز شود که از مقامش برکنار شده بود. اما آقای ترامپ خیلی زود این شایعه را رد کرد. او گفت: «جایگاه استیون در سلسله مراتب قدرت بسیار بالاتر از این حرفهاست.»
در ماه مارس گذشته، زمانی که آمریکا در تدارک حملات هوایی به شورشیان حوثی در یمن بود، مجموعهای از پیامهای متنی در اپلیکیشن سیگنال - که ناخواسته با جفری گلدبرگ، سردبیر آتلانتیک، به اشتراک گذاشته شده بود - نشان داد استیون میلر در مرکز برنامهریزیهای کاخ سفید قرار داشته و از تمایل رئیسجمهور برای پیشبرد این حملات سخن گفته است.
او در پیامی به گروهی از مقامهای ارشد، از جمله جیدی ونس، معاون رئیسجمهور، پیت هگست، وزیر دفاع و مارکو روبیو، وزیر خارجه، نوشت: «آنطور که من شنیدم، نظر رئیسجمهور صریح بود: چراغ سبز.»
پاییز گذشته نیز گزارش شد که استیون میلر مسئول نظارت بر عملیات نظامی در حوزه کارائیب برای شناسایی و انهدام قایقهای مظنون به قاچاق مواد مخدر شده است؛ ماموریتی که در نهایت به برکناری و بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، در اوایل ژانویه انجامید.
وقتی آقای ترامپ در اقامتگاه مارالاگو موفقیت این عملیات را اعلام کرد، استیون میلر یکی از معدود مقامهای ارشدی بود که پشت سر رئیسجمهور آمریکا ایستاده بودند.
برایان لانزا میگوید نقش آقای میلر در سیاست خارجی غیرمعمول است، اما با شیوه غیرمتعارف اداره کاخ سفید همخوانی دارد.
او میگوید: «استیون آنقدر باهوش است که بداند دونالد ترامپ رئیسجمهوری سنتی نیست و برای مشورت و دریافت نظر، به اطرافیانش گرایش پیدا میکند. استیون به خوبی توانسته نزدیک او بماند و آن نظرات را ارائه دهد. او در کنار یک رئیسجمهور سنتی نمیتوانست به چنین موفقیتی دست پیدا کند.»
شروع زودهنگام جنجال در کالیفرنیا
استیون میلر از سنین نسبتا پایین علاقه خود را به جنجالآفرینی و تحریک افکار عمومی نشان داد. او در دبیرستانی در سانتامونیکا، در حاشیه لسآنجلس، تحصیل میکرد و مدافع آموزش صرفا به زبان انگلیسی و دیگر برنامههای محافظهکارانه بود.
فعالیت او از سال ۱۹۹۹ آغاز شد؛ یک سال پس از آنکه دادگاه فدرال ممنوعیت ارائه خدمات اجتماعی به مهاجران بدون مدرک در کالیفرنیا را لغو کرد. این دوره همچنین شاهد جهش برخوردهای مهاجرتی در مرز آمریکا و مکزیک بود؛ سطحی که تا پس از زمان همهگیری کرونا در دوران ریاستجمهوری جو بایدن تکرار نشد.
در یکی از سخنرانیهای ضبطشده در جریان رقابت شورای دانشآموزی دبیرستان، استیون میلر از این شکایت میکند که به او گفتهاند زبالههایش را جمع کند و میگوید این کار باید وظیفه سرایداران حقوقبگیر باشد.
او با به نمایش گذاشتن توانایی زودهنگامش در جلب توجه، گفت: «من تنها نامزدی هستم که در اینجا متمایز است. من حرفهایی میزنم و کارهایی انجام میدهم که هیچ آدم عاقل دیگری جرئت گفتن یا انجام دادنشان را ندارد.»
استیون میلر در دانشگاه دوک در رشته علوم سیاسی تحصیل کرد. در روزنامه دانشجویی ستونی با دیدگاههای راستگرایانه مینوشت و به عنوان مدیر اجرایی اتحادیه محافظهکاران دانشگاه دوک انتخاب شد. او با دفاع از سه عضو سفیدپوست تیم لاکراس دوک که از سوی یک زن سیاهپوست به تجاوز متهم شده بودند - اتهامی که بعدا مشخص شد نادرست بوده - تا حدی در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت.
او بعدها به مجله آتلانتیک گفت این ماجرا، افتخارآمیزترین لحظه دوران دانشگاهش بوده و به ورود او به عرصه سیاست کمک کرده است. اندکی پس از فارغالتحصیلی، به عنوان سخنگوی مطبوعاتی میشل باکمن، نماینده محافظهکار مینهسوتا، مشغول به کار شد.
«قوانین آهنین» قدرت و زور
در طول نخستین سال بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، استیون میلر در کانون برخی از بزرگترین اقدامات سیاسی دولت قرار داشته است. چنین نفوذی، شهرت بیشتر و البته ریسک بزرگتری نیز به همراه میآورد.
پس از حمله به ونزوئلا، آقای میلر در شبکه سیانان حاضر شد تا از جهانبینی گسترده دولت دونالد ترامپ دفاع کند؛ دیدگاهی که آمریکا را قدرت مسلط بر سراسر نیمکره غربی میداند، حتی اگر به معنای درگیری با متحدان سنتی باشد.
همسر او، کیتی میلر، پادکستر پرنفوذ و از کارکنان پیشین دولت آقای ترامپ، با انتشار پستی تصویری از گرینلند پوشیده در پرچم آمریکا، تنها چند ساعت پس از حمله ونزوئلا، بار دیگر تمایل رئیسجمهور برای تصاحب این قلمرو دانمارکی را به صدر خبرها بازگرداند.
و این استیون میلر بود که مقابل دوربین ایستاد و نگاه سرد و بیپردهای به قدرت آمریکا و ارتباط آن با خواست دونالد ترامپ درباره گرینلند ارائه داد.
او پرسید: «دانمارک به چه حقی ادعای کنترل بر گرینلند را دارد؟ هیچکس قرار نیست بر سر آینده گرینلند با ایالات متحده وارد جنگ نظامی شود.»
میلر ادامه داد که «قوانین آهنینی بر جهان» حاکم است.
او گفت: «ما در جهانی زندگی میکنیم، در دنیای واقعی… که با قدرت اداره میشود، با زور اداره میشود، با اقتدار اداره میشود.»
این سخنان جسورانه، آن هم بلافاصله پس از عملیات نظامی حسابشده آمریکا در ونزوئلا، تاثیر خاصی داشت. و برای رئیسجمهوری که چند روز بعد در مصاحبه با نیویورک تایمز اعلام کرد تنها محدودیتش برای اعمال قدرت در جهان «اخلاقیات خودم» و «ذهن خودم» هستند، احتمالا این حرفها با استقبال گرمی روبهرو شده است.
اما این موضوع باعث رنجش برخی در حزب آقای ترامپ شد.
تام تیلیس، سناتور جمهوریخواه کارولینای شمالی، که به یکی از منتقدان آقای ترامپ تبدیل شده، به سیانان گفت: «یا استیون میلر باید پایش را از گلیمش درازتر نکند و در حوزهای که تخصص دارد حرف بزند، یا اینکه از این کار استعفا کند.»
نبرد برای تمدن
اظهارات آقای میلر شاید با واکنش منفی چهرههای کهنهکار سیاست خارجی حزب جمهوریخواه مانند آقای تیلیس مواجه شده باشد، اما دیدگاه بینالمللی او کاملا با جنبش «اول آمریکا» به رهبری دونالد ترامپ همسو است.
جاشوا تروینو، پژوهشگر ارشد ابتکار نیمکره غربی در اندیشکده موسسه سیاستگذاری اول آمریکا، میگوید: «آنچه سیاست اول آمریکا را تعریف میکند، چیزی است که مستقیما در راستای منافع شهروندان آمریکاست.»
او افزود: «ما با وضعیتی رو به تغییر در جهان روبهرو هستیم که در آن نهادها، رویهها و واکنشهایی که در گذشته شکل گرفتند و موفق بودند، دیگر کارآمد نیستند. دولت ترامپ میکوشد این وضعیت را اصلاح کند.»
برای استیون میلر و دونالد ترامپ، این به معنای استفاده عریان از قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی آمریکا برای پیشبرد اولویتهای داخلی در موضوعاتی مانند مهاجرت، جرم، قاچاق مواد مخدر و تجارت بوده است.
آنها آمریکای لاتین را منبع بخش بزرگی از فنتانیل و دیگر مواد مخدری میدانند که به مرگومیر در آمریکا منجر میشود و مدعیاند «تروریستهای مواد مخدر» به جرمهای خشونتآمیز در شهرهای آمریکا دامن زدهاند. همچنین کانادا را متهم میکنند که از عدم توازن تجاری با آمریکا برای تقویت اقتصاد خود بهره میبرد.
دیدگاه جهانی آنها همچنین شامل تثبیت جایگاه آمریکا در صحنه بینالملل به عنوان مدافع ارزشهای فرهنگی و سیاسی خاص است؛ یا همانطور که آقای میلر توصیف کرده، محافظان «تمدن غرب».
او سپتامبر گذشته در مراسم یادبود چارلی کرک، فعال راستگرایی که کشته شد، گفت: «تبار و میراث ما به آتن، به رم، به فیلادلفیا و به مونتیچلو بازمیگردد. نیاکان ما شهرها را ساختند، هنر و معماری آفریدند و صنعت را بنا کردند. ما نماینده خیر، فضیلت و شرافت هستیم.»
این همان دیدگاهی است که خود آقای ترامپ نیز در دوران حضورش در کاخ سفید ابراز کرده است. او در سخنرانی سال ۲۰۱۷ خود در لهستان گفت باید «شجاعت حفظ تمدنمان در برابر کسانی که قصد تضعیف و نابودی آن را دارند» داشته باشیم.
با صورتبندی موضوع در قالب بحرانی وجودی، دونالد ترامپ و استیون میلر میتوانند از راهحلهایی دفاع کنند که در شرایط دیگر افراطی یا غیر ضروری به نظر میرسد.
وقتی زمان حضور ترامپ در قدرت به پایان برسد
کارشناسان قاچاق مواد مخدر ممکن است به این نکته اشاره کنند که حمله به قایقهای ونزوئلایی تاثیر چندانی بر مهار جریان فنتانیل ندارد که عمدتا از مرز مکزیک وارد آمریکا میشود. آنها میتوانند ادعاها درباره گرایش بیشتر مهاجران آمریکای لاتین به جرم یا بیماریهای روانی را رد کنند و به آمارهایی اشاره کنند که نشان میدهد تجارت آمریکا و کانادا به سود هر دو طرف است.
اما اگر هدف، حفظ فرهنگی خاص باشد، از دید این جریان هر اقدامی برای محافظت آمریکا در برابر نفوذ خارجی در مهاجرت یا تجارت میتواند توجیهپذیر جلوه کند.
در عین حال همین رویکرد، استیون میلر - و دونالد ترامپ - را در معرض اتهامهای نژادپرستی و ملیگرایی قومیتی قرار داده است.
گروه لیبرال «کامن کاز» در پستی در سال ۲۰۲۵ نوشت: «استیون میلر چهرهای محوری در شکل دادن به دستور کار دولت ترامپ است. از تسهیل خشونت دولتی علیه خانوادههای مهاجر تا ترویج گفتمان ملیگرای سفیدپوست در دولت، کارنامه او هشداری است درباره آنچه رخ میدهد وقتی تعصب به قدرت نهادی دست مییابد.»
با وجود همه جنجالهایی که استیون میلر برانگیخته، پیوند او با آقای ترامپ دلیلی است بر اینکه جایگاه او در حلقه نزدیکان رئیسجمهور همچنان محکم به نظر میرسد.
لیندزی گراهام، سناتور کارولینای جنوبی، چندی پیش گفت: «خطاب به آن دسته از همکارانم که فکر میکنند میتوانند دونالد ترامپ را متقاعد کنند که استیون میلر برای او یک نقطه ضعف محسوب میشود،آرزوی موفقیت میکنم.»
«زمانی که دوران ترامپ به پایان برسد، معدود افرادی خواهند بود که همراه با دونالد ترامپ از در خارج میشوند. استیون میلر قطعا در آن گروه خواهد بود.»
