۱۴۰۵ آبان ۲۷, چهارشنبه

 Mohammad Djalali

5d 
سخنان دکتر علیرضا قیامتی در باره شاملو و شاملوئیسم
عبارات زیر هم نکاتی بودند بود که من ذیل آن ویدئو تایپ کرده ام:
آن شعر سپید شاملو که شما از آن ستایش کرده ای چه ارزشی داشت ؟ بهترین سروده های سپیدش تآثیر ازترجمه شعر اروپایی و برخی از عباراتش کپی شاعران دهه 50 و 60 میلادی فرانسه است !
بت از شعر سپید او (که شعر فارسی را خراب کرده) است نسازید!
شعر سپید مُرده است ، زیرا با طبیعت شعرفارسی و با روح زبان فارسی سنخیتی ندارد ومتنافر است با آهنگ و موسیقی و ریتم و تپش شعر فارسی. شعر سپید او که به مقدار زیادی نحو نثر کلاسیک فارسی قرن چهارم و پنجم (بیهقی روزبهان بقلی و عطار و امثالهم) را به صورتی تصنعی و ناشیانه مصادره کرده فرزند رودکی نیست ! یک مد وارداتی خاص چپ غربی ست (که ان سالها و در طول جنگ سرد در بوق و کرنای حزب توده دمیده می شد) وکاملا ایدئولوژیک، فرقه ای و مقطعی ست.
شعر سپید شاملو هم به سرعت از یاد ها فراموش خواهد شد. همین امروز هم در میان توده های وسیع مردم ودر زبان ملی برای خود جایی باز نکرده است و برخلاف فروغ و اخوان و سپهری و نیما حتی یک سطر از گفته های او به زبان مردم راه نیافته و ضرب المثل نشده است.
مشهوریت او و محبوبیت او بواسطه شعر چریکی اش و در میان طیف چپ انقلابی بود که (که غالبا از شعر چیزی نمی فهمیدند ولی با دود تفنگ و ترکیدن ترقه کیفور می شدند آن ها را هم با خرج دولت نوار می کرد (کانون پرورش فکری و تلویزیون) در جامعه بین جوانان و کودکان پخش می کرد چون شبکه توده ای ها و حتی اسلامیست ها (پیروان آل احمد و شریعتی و بازرگان ) بواسطه ضدیت کینتوزانه شان با حکومت وقت از اوحمایت می کردند در مراکز دولتی مثل کانون ، اداره تئاتر و رادیو تلویزیون از طریق بخشی از هیئت حاکمه بیش از حد نفوذ داشتند !
تاریخ ثابت کرد که چریک بازی های دهه 40 و 50 ضد ارزش و ضد ایران بود و این حماسه سازی تصنعی شاملو و ستایش های شعر منثوری اش از بمب گذاران و بانک زنان آن سالها به هیچ وجه در خاطرۀ قومی ایرانیان جای والاقدری برای خود نگاه نخواهد داشت.
همین امروز هم علائمش را در نسل جوان می بینیم که قهرمانان بمب گذار و خرابکارِ ستایش شده در شعر شاملو را مطلقا از حوزه قهرمانی های سیاسی و فکری خودشان رانده اندو اصطلاح پنجاه و هفتی بیانگر افول و پایان شاملوئیسم هم هست.
برای همین است که شاملو از پدران شعرفارسی بیزار است و به فردوسی کینه می ورزد زیرا می داند که خدایان شعر فارسی اورا حتی به دربانی المپ خویش راه نداده اند.
م.سحر
12/11/2026
امابعد،
ضمنا همین جمله اول شاملو در ویدئو حد و حدود سواد او در زبان و شعر فارسی و فرهنگ ایران را نشان می دهد!
می گوید : «دعوتتان می کنم بروید 5 الی 6 صفحه شاهنامه را بخوانید ببینید ابیاتی از این سست تر و بی معنی تر می شود؟»
کسی که چنان سخنانی را با چنین اعتماد به نفسی جلو دوربین ها بیان کند یا باید دیوانه بوده باشد یا آنقدر بی سوادو از خود راضی که نتواند به قباحت اظهاراتش پی ببرد!
از این نکته گذشته می باید به یاد آورد که مخاطبان شاملو در آن جلسۀ کذایی چقدر دچار تحجر فکری و تا چه حد تسخیر شده ایدئولوژی های مد روز بودند .این مخاطبان هوراکش غالبا از دانشجویان کنفدراسیونی یا از اعضاء انجمن اسلامی پیرو ابراهیم یزدی و قطب زاده و اسلامگرایان بی وطن آن دوران بوده اند که این گونه سخنان را می شنیده اند و خوش خوشانشان می شده و برای سخنران کف می زده اند.
چون اگرا حقیقت ماجرا را بخواهیم موضوع عرضه و تقاضا مطرح بوده و شاملو برای مشتری هایش چنین سخنرانی ای را از ایران به آمریکا سوغاتی آورده بوده است تا به تقاضای مشتی دور از فرهنگ و تاریخ ایران عرضه کند.
ا
آری چنین بود برادر به قول شریعتی یعنی حد و حدود شعور و فرهنگ و دلبستگی به هویت ملی نزد دانشجویان کنفدراسیونی و اسلامیست یعنی چپ روسوفیل و چینوفیل و اسلاموفیل بیش از این نبوده است و متأسفانه هنوز هم بیش ازین نیست.
بنا بر این غرق شدن ایران به عمق ارتجاع بدون زمینه نبود!
و نیز
بعد التحریر ، گشتی در آرشیو کامپیوترم می زدم که به نوشته زیر در بارۀ شاملو مانیا برخوردم که حدود 5 سال پیش در پاسخ به یکی از شاملو پرستان نوشته بوده ام:
مطلب دقیقا در همین زمینه است و می تواند ادامه یادداشت بالا محسوب شود:
...... گفته اید : ، «شاملو از بزرگترین شاعران تاریخ ادبیات فارسی است؟ !» و این یک ادعایی بی پایه ا ست که سالهاست غالیگران شاملوئیست در بوق و کرنا می دمند و بخشی از مدعیان « شعرسپید» چنین ادعایی را بر طبل و دهل می کویند ! شعر سپیدی که اکثر آن نه شعر است و نه سپید است تنها عبارات پلکانی زیر تآ ثیر ترجمه های شعر فرنگی ست . این جماعت غالی تصورشان آنست که هرچه بیشتر باد در استین احمد شاملو بکنند و بزرگ و بزرگترین به نافش ببندند پایان مکتب رو به انقراض شاعری خودشان دیر تر واقعیت خواهد یافت . پیداست که با این مبالغه های بی پایه اب در هاون می کوبند حقیقت آنست که اگر در بعد تاریخی نظر کنیم شاملو به گرد پای شاعران درجه سو م تاریخ ادبیات فارسی هم نمی رسد تا چه رسد به آنکه اورا بزرگترین شاعر تاریخ شعرفارسی بدانیم. کسی که مثنوی آبکی : « سنم از سی رفت و غلطک سان روم / از سرازیری کنون سوی عدم» یا قصیده سست و بی اسلوب «بدان زمان که شود تیره روزگار، پدر! / سراب هست و روشن شود به پیشِ نظر. را منتشر کرده که نشان از سواد متوسط ادبی و کز ذوقی او دارد و حرفهایش در باره فردوسی این پدر شعر دری و زبان فارسی نشان داد که شاهنامه را حتی یکبار نخوانده بوده و اگر می خواند هم از زبان و فکر شکوهمند فردوسی سر در نمی آورد حافظ را هم نمی فهمید و روایتش از دیوان آن اعجوبه تاریخ ادبی جهان جز تخریب و ابروریزی نبود و همین حرف مضحک او که من با فردوسی میانه ای ندارم یعنی خودش را معارض بزرگی می داند که سعدی و حافظ این دو غیر قابل دسترس ترین شاعران کل تاریخ ادبیات فارسی به دنیال او دویده اند و در دریای زبان و زیبایی و فکر و خرد او غرق بوده اند ، نشان از نارسیسیم و پارانویایک بودن او دارد و بیان بلایی ست که تبلیغات حزب توده و چپ ها بر سر او آورده است . دست بردارید از این غالیگری بی بنیاد. دیگر ازین پس نمی شود نسل جدید را که به همه اطلاعات فنی و فکری و تاریخی و ادبی و زیباشناسی دسترسی دارد فریب داد. یکبار حزب توده و عقبه اش اورا بت کردند، اصل ماجرا دیریست منتفی به انتفاء موضوع است و شعر چریکی و ایدئولوژیک توده ایستی و خلقی به دلیل از رونق افتادن خاستگاه اصلی ش از اعتبار ساقط شده و چپها و بازماندگان نوستالژیک ترقه بازجنبش چریکی فدایی و مجاهد و طیف های مشابه چپ در این زمینه آب در هاون می کوبند! با زور تبلیغات نمی تون صفت بزرگترین را به این و آن بست. بخشنامه های استالینی در این زمینه خاصه در حوزه تاریخ شعر فارسی کاربردی ندارند!
See less

 

Feed posts

5h 
«غنی نژادِ» غنی شده با غلظت همان پنج درصد!!!
.............
دو تا آدم نچسب نشسته بودند داشتند با هم درباره ی شریعتی بحث می کردند.
یکی بیژن عبدالکریمی بود و آن دیگری موسی غنی نژاد. هر دو پوپولیست و مهمل گو که معمولاً بی ربط حرف می زنند. عبدالکریمی که به مقام «فردیدی» رسیده غنی نژاد هم به مقام کسی که تا به حال «ندیدی».
امّا غنی نژاد یک چیزی گفت که به نظرم باید به دلیل همان گفته او را جای فردید نشاند و از این به بعد گفت بحث های «غنی نژادی».
ایشان در استدلال هایشان یک جایی چیزی گفت که به نظرم باید این گزاره ی ایشان را بیش از هر چیزی نشانی از ابتذال در جامعه ی امروز ایران دانست.
ایشان در یک نظریه ی جدید که ارائه دادند گفتند: «اقتصاد را سیاسی کردید»
این حرف را کسی می زند که عنوان دکترای اقتصاد دارد و سال ها هم به رفقای «غیر سکولار» و عزیزش مشاوره داده.
«جدایی اقتصاد از سیاست»
داداش «شمس علی» برادر «اسدالله میرزا» ی داستان و مجموعه ی دائی جان ناپلئون هم که در دادگستری کار می کرد دوای درد همه ی مشکلات جامعه را استنطاق می دانست و معتقد بود همه باید در هر واقعه ای استنطاق بشوند.
ایشان هم که دانش آموخته اقتصاد هستند معلوم نیست چه کتاب هایی خوانده اند که به این نتیجه رسیده اند که اقتصاد نباید سیاسی باشد و دوای همه ی مشکلات خصوصی سازی ست.
از علم اقتصاد هم فقط آن قسمتی را که همه چیز باید خصوصی باشد آموخته و آمده به ایران.
آزادی و آزدی بیان و آزادی احزاب و نهاد های مدنی و و و و هم اصلاً مهم نیست فقط همه چیز باید خصوصی باشد. ......
تازززززززززززززززه این آقا جایی هم اقتصاد خوانده ـ سوربن ـ که دولتی است و همیشه هم دولتی بوده.
امًا این دانشمند اقتصاد ایرانی فقط انگار محدود در همان چند کتابی که دستش داده اند مانده.
درست مثل داداش شمس علی که گویا دو سه تا جزوه آیین دادرسی خوانده بود و می خواست عالم و آدم را استنطاق کند.
اقتصاد سیاسی نیست؟ به سیاست مربوط نیست؟ اقتصاد باید از سیاست جدا باشد یعنی چه؟؟؟
آقا چرا قیمه ها رو می ریزی تو ماستا؟
حالا بیا و درستش کن! ما به شهرام شب پره می خندیدیم که می گفت من «سیاسی نیستم» من «شاهی ام» حالا این هم از موسی خان غنی نژاد.
به قول مسلمان ها چوب خدا صدا ندارد حالا هی بخندید.

آذرنَگ بمعنی دمار و هلاک باشد [بوشکور گوید: ز فرزندِ بر جان و تنت آذرنگ تو از مهر او روز و شب چون نهنگ و هم بوشکور گفت: بآهن نگه کن که بُرّید سنگ نرست آهن از سنگ بی آذرنگ]. واژگان پهلوی؟

 آذرنَگ  بمعنی دمار و هلاک باشد [بوشکور گوید:   ز فرزندِ بر جان و تنت آذرنگ    تو از مهر او روز و شب چون نهنگ   و هم بوشکور گفت:    بآهن نگه کن که بُرّید سنگ    نرست آهن از سنگ بی آذرنگ].  واژگان پهلوی؟

واژهٔ آذَرنَگ (Āzarang / Ādarang) در زبان پارسی میانه (پهلوی) و گویش‌های شرقی ایرانی (خراسانی و سغدی) به صورت آدَرَنگ (ādarang) بازسازی می‌شود و به معنای دمار، هلاک، رنج سخت و محنت جان‌گداز است. این واژه در کتاب لغت فرس اسدی طوسی با دو بیت شاهد از ابوشکور بلخی (شاعر بزرگ سده چهارم هجری) ضبط شده است. [1, 2, 3]
ریشه‌شناسی و تحول آوایی «آذرنگ»
در زبان‌های ایرانی میانه، واژه آذَرَنگ / آدَرَنگ دو خاستگاه معنایی پیوسته دارد:
  • ساختار واژگانی (آدَر / آذَر + ـَنگ): بخش نخست آن آدَر / آذَر (ādur / ādar) به معنای «آتش» است و پسوند ـَنگ (-ang) پسوندی کهن در پهلوی برای ساختن اسم معنی و حالت است. از آنجا که آتش هم روشنایی‌بخش است و هم سوزاننده و نابودکننده، این واژه دو معنای متضاد اما هم‌ریشه در ادبیات فارسی پیدا کرده است:
    1. به معنای درخشش، روشنایی و آتش‌رنگ (هم‌معنی با آذرگون).
    2. به معنای سوز و گداز، رنج جان‌کاه، دمار و هلاکت (در ابیات ابوشکور بلخی). [1, 2, 3, 4]
  • ذال معجمه (د ← ذ): همانند واژهٔ «ارثنگ / ارذنگ»، در پارسی میانه این واژه به صورت آدَرَنگ (ādarang) تلفظ می‌شد. در فارسی دری متقدم، حرف «د» میان دو مصوت به ذال معجمه (ذ) تبدیل شد و به صورت آذَرَنگ کتابت گردید. [1]
واژگان پهلوی در ابیات ابوشکور بلخی
در دو بیت شاهد از ابوشکور بلخی (سراینده مثنوی آفرین‌نامه)، چندین واژه اصیل ایرانی با ریشه پهلوی به کار رفته است: [1, 2]
  • فَرزَند (Farzand): در پهلوی به صورت frazand (مرکب از پیشوند fra- به معنای پیش و ریشه zan- به معنای زادن) به معنای زاده و فرزند است.
  • جان (Jān): در پهلوی به صورت gyān (در اوستایی vyāna-) به معنای روان، نفس و نیروی زندگی به کار می‌رفته است.
  • تَن (Tan): در پهلوی به صورت tan (در اوستایی tanū-) به معنای کالبد و جسم است.
  • مِهر (Mihr): در پهلوی به صورت mihr (در اوستایی miθra-) به معنای پیمان، دوستی و محبت است.
  • نَهَنگ (Nahang): در پهلوی به صورت nahang (در اوستایی nahanga-) به جانوران درنده بزرگ آبی (تمساح، کوسه و نهنگ) گفته می‌شد. ابوشکور بلخی در بیت نخست عشق و دلبستگی والدین به فرزند را به چنگ انداختنِ نهنگ تشبیه می‌کند که جان و تن را می‌فرساید.
  • آهَن (Āhan): در پهلوی به صورت āhan (در اوستایی ayah- به معنای فلز) ضبط شده است.
  • بُرّید (Burrīd): ماضی از مصدر پهلوی بُرّیدَن (burrīdan) به معنای بریدن و شکافتن.
  • سَنگ (Sang): در پهلوی به صورت sang (در فارسی باستان aθanga-) ضبط شده است.
  • نَرُست (Na-rust): پیشوند نفی پهلوی نـَ (na-) + ماضی از مصدر پهلوی رُستَن (rustan) به معنای روییدن، پدید آمدن و رهایی یافتن (در بیت دوم ابوشکور می‌گوید: حتی آهن که سنگ را می‌بُرد، بدون رنج و فرسایش و هلاک از دل سنگ بیرون نیامد). [1]
اگر مایل باشید، می‌توانم:
  • کاربردهای دیگر واژه «آذرنگ» در شاهنامه فردوسی و اشعار فرخی (به‌ویژه بازی با دو معنای «روشنایی» و «نابودی») را بررسی کنم.
  • یا واژه دیگری از لغت فرس اسدی طوسی را که در دست مطالعه دارید ریشه‌یابی کنم.