عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران گزارشها درباره هشدار آمریکا به تهران در مورد احتمال هدف قرار دادن مذاکرهکنندگان ارشد ایران از سوی اسرائیل را تایید کرد.
براساس این گزارشها مقامات آمریکایی بر این باور بودند که اسرائیل احتمالا درصدد هدف قرار دادن مذاکرهکنندگان اصلی ایران بوده تا مذاکرات با واشنگتن در پاکستان به شکست بینجامد.
این مذاکرات که بخشی از آن با میانجیگری جیدی ونس، معاون رئیسجمهوری آمریکا انجام شد، در نهایت به توافق چارچوبی منجر شد که ایران و آمریکا روز ۱۷ ژوئن برای پایان دادن به جنگ میان دو کشور امضا کردند.
ایران و آمریکا اکنون در چارچوب یک آتشبس تمدیدشده ۶۰ روزه قرار دارند؛ دورهای که هدف از آن فراهم کردن فرصت برای دستیابی دو طرف به توافقی نهایی عنوان شده است.
روزنامههای نیویورک تایمز و واشنگتن پست گزارش دادهاند که در جریان مذاکرات در اسلامآباد نگرانی مقامات آمریکایی درباره تهدیدهای احتمالی علیه عباس عراقچی و محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران بهطور قابل توجهی افزایش یافته بود؛ تا جایی که واشنگتن از متحدان منطقهای خود خواست این پیام را به تهران منتقل کنند که اسرائیل ممکن است این دو مقام را ترور کند.
از آنجا که آمریکا و ایران از سال ۱۹۸۰ روابط دیپلماتیک رسمی ندارند ارتباط میان دو کشور معمولا از طریق واسطهها انجام میشود و به همین دلیل نیز این هشدار از طریق متحدان منطقهای به تهران منتقل شد.
والاستریت ژورنال نیز پیشتر در ماه مارس گزارش داده بود که اسرائیل در جریان حملات خود به مقامات ارشد جمهوری اسلامی، نام عباس عراقچی و محمدباقر قالیباف را نیز در فهرست اهداف احتمالی قرار داده بود اما بعدا این دو نفر را بهطور موقت از این فهرست خارج کرد.
عباس عراقچی روز جمعه در گفتوگو با تلویزیون دولتی ایران گفت از این تهدیدها اطلاع داشته است. او در پاسخ به این پرسش که چرا با وجود این تهدیدها به پاکستان سفر کرد، گفت: «ما ایرانی هستیم و برای کشورمان از مرگ هراسی نداریم.»
او همچنین افزود: «ترسوها از پشت حمله میکنند. ما برای صلح منطقه رفتیم. حالا میبینید که غده سرطانی واقعی چه کسی است.»
نیویورک تایمز همچنین گزارش داده است که ایران در آن زمان تدابیر امنیتی کمسابقهای برای حفاظت از اعضای هیئت مذاکرهکننده خود اتخاذ کرده بود.
بر اساس این گزارش زمانی که محمدباقر قالیباف برای دیدار با جیدی ونس به اسلامآباد سفر کرد، جنگندههای پاکستان هواپیمای حامل هیئت ایرانی را از مرز ایران تا اسلامآباد و در مسیر بازگشت نیز اسکورت کردند.
این گزارش میافزاید که هواپیمای حامل هیئت ایرانی در مسیر بازگشت بهدلیل آنچه «تهدید نظامی اسرائیل» عنوان شده، ناچار به فرود اضطراری در مشهد شد و در پی آن هیئت همراه قالیباف مسیر باقیمانده تا تهران را با خودرو طی کرد.
این جنگ از ۲۸ فوریه آغاز شد؛ زمانی که حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به تهران به کشته شدن آیتالله علی خامنهای و شماری از مقامات ارشد جمهوری اسلامی انجامید.
دولتهای آمریکا و اسرائیل تاکنون بهطور مستقیم به گزارشها درباره طرح احتمالی برای ترور مذاکرهکنندگان ایرانی واکنشی نشان ندادهان
پس از علی خامنهای؛ جمهوری اسلامی چه چیزهایی را تغییر داد و چه چیزهایی را حفظ کرد؟
منبع تصویر،IRNA
اطلاعات مقاله
نویسنده,فرنوش امیرشاهی
شغل,بیبیسی
منتشر شده در
زمان مطالعه: ۷ دقیقه
کشته شدن علی خامنهای برای بسیاری از ناظران نقطهای تعیینکننده در تاریخ جمهوری اسلامی به نظر میرسید. رویدادی که انتظار میرفت یا به سقوط نظام منجر شود یا دستکم آن را وارد مرحلهای تازه کند. اما چند ماه پس از آن، نه سناریوی فروپاشی رخ داده و نه میتوان گفت ساختار سیاسی ایران بدون تغییر بوده است.
جمهوری اسلامی همچنان پابرجاست. دولت کار میکند، نهادهای امنیتی و نظامی فعال هستند و چارچوب حقوقی نظام تغییر نکرده است. اما همزمان برخی تحولات ماههای اخیر گمانههایی را درباره احتمال تغییر در شیوه حکمرانی، نقش رهبری، نحوه تصمیمگیری و توزیع قدرت در درون ساختار سیاسی به وجود آورده است.
در واقع پرسش اصلی دیگر این نیست که نظام باقی مانده یا نه، بلکه این است که آیا جمهوری اسلامی همچنان نظامی با یک مرکز تصمیمگیری است یا به مجموعهای از مراکز قدرت تبدیل شده است؟
ساختار نظام؛ تداوم بیش از تغییر
نخستین واقعیتی که پس از جنگ و کشته شدن آیتالله خامنهای آشکار شد، دوام ساختارهای اصلی جمهوری اسلامی بود.
قانون اساسی، اصل ولایت فقیه، شورای نگهبان، نهادهای انتصابی و انتخابی و همینطور ارگانهای نظامی و امنیتی و سپاه پاسداران همچنان به کار خود ادامه میدهند.
این موضوع نشان میدهد که جمهوری اسلامی طی دههها، تنها بر اقتدار شخص رهبر متکی نبوده، بلکه شبکهسازیها و نهادهای گسترده امنیتی، سیاسی و اجرایی که علی خامنهای ایجاد کرد، توان ادامه کار در غیاب او را دارند.
اما این به معنای ثبات کامل مناسبات قدرت نیست. نمونه آن کنار گذاشته شدن مجلس از تصمیمهای مهم سیاسی ماههای اخیر، از جمله مذاکره با آمریکا و امضای تفاهمنامه وقفه در جنگ است؛ تصمیمهایی که خارج از فرآیند معمول قانونگذاری گرفته شدند و نقش نهادهای امنیتی و شورای عالی امنیت ملی را برجستهتر کردند.
بنابراین، اگرچه ساختار حقوقی جمهوری اسلامی تغییر نکرده، اما وزن نهادها جابهجا شده است.
گزیدهای از مهمترین خبرها، گزارشهای میدانی و گفتوگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.
اینجا مشترک شوید
پایان % title %
در سیاست خارجی هم تصویر مشابهی دیده میشود. رویکرد کلی نسبت به آمریکا، اسرائیل و نیروهای شبهنظامی منطقه، همچنان در همان چارچوبی قرار دارد که طی دههها شکل گرفته و فراتر از یک فرد تثبیت شده است.
هرچند موقعیت سیاسی و اقتصادی ایران پس از جنگ، افزایش سطح نارضایتی داخلی و تضعیف نیروهای مورد حمایت جمهوری اسلامی در منطقه باعث شد تهران به مذاکره با آمریکا تن دهد، اما سیاستهای کلی نظام بیتغییر مانده است.
این موضوع در پیام مکتوب منسوب به مجتبی خامنهای، رهبر جدید جمهوری اسلامی ایران، درباره پذیرش مذاکره با آمریکا دیده میشود؛ هرچند او، در دنبالهروی از سیاستهای پدرش، مسئولیت امضای تفاهمنامه را نپذیرفت.
در این پیام نوشته شده که او «علیالاصول نظر دیگری داشته است»، اما از باب تعهد رئیسجمهور به عنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی، که متعهد شدند «حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت» را رعایت کنند و زیر بار «زیادهخواهی دشمن» نروند، با «مذاکرات حضوری» موافقت کرد.
در نتیجه، تا این لحظه نمیتوان از تغییر بنیادین در جهتگیری سیاست خارجی جمهوری اسلامی گفت؛ بلکه آنچه دیده میشود، سازگار شدن آنها با شرایط جدید است.
در اقتصاد نیز تغییر چشمگیری دیده نمیشود. نقش نهادهای دولتی و شبهدولتی همچنان پررنگ است و سیاستگذاری اقتصادی بیش از آنکه اصلاحمحور باشد، بر مدیریت بحران متمرکز مانده است.
سرکوب؛ ستون بقای نظام
اگر در حوزه سیاست خارجی نشانههایی از انعطاف تاکتیکی دیده میشود، در حوزه امنیت داخلی چنین تغییری کمتر به چشم میآید.
گزارش نهادهای حقوق بشری و رسانهها در ماههای گذشته از ادامه بازداشتها، تشدید صدور احکام اعدام و برخوردهای امنیتی حکایت دارند.
تصویب «قانون تشدید مجازات همکاری با دولتهای متخاصم» در پی اعتراضات گسترده و کشتار وسیع دی ماه، اختیار بیشتری به دستگاههای امنیتی و قضایی قرار داده است.
ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، اعلام کرده است که ایران از ابتدای سال ۲۰۲۶ «حدود ۴۰ نفر را با اتهام اقدام علیه امنیت ملی اعدام کرده که ۱۸ نفر از آنان از معترضان اعتراضات دیماه بودهاند.»
مقامهای قضایی و انتظامی هم از بازداشت هزاران نفر در چارچوب قانون جدید خبر دادهاند و در برخی استانها مصادره اموال گروهی از مردم با اتهامات امنیتی گزارش شده است.
این روند نشان میدهد که «نگاه امنیتی»، همچنان یکی از اصلیترین ابزارهای اداره کشور باقی مانده است. ابزاری که حتی با تغییر در راس قدرت عوض نشده است.
آنچه تغییر کرد؛ شیوه اعمال قدرت
مهمترین تغییر را باید در نحوه اعمال قدرت جستوجو کرد.
جمهوری اسلامی در دهههای گذشته، بهویژه در دوران رهبری علی خامنهای، نظامی بود که هرچند بر مجموعهای از نهادهای رسمی و غیررسمی تکیه داشت، اما در نهایت به اقتدار شخص رهبر ختم میشد. اختلاف میان جناحهای سیاسی، تعارض میان دولت و سپاه یا کشمکشهای درون حکومت، معمولاً با نظر رهبر پایان مییافت. جایگاه او تنها یک مقام حقوقی نبود؛ بلکه مرجع نهایی حل اختلاف و تعیین مسیر نظام نیز محسوب میشد.
مرگ علی خامنهای این ساختار را از نظر حقوقی بر هم نزد، اما عنصر فردی را که طی بیش از سه دهه در مرکز آن قرار داشت، حذف کرد و حالا جایگزین کردنش ساده نیست.
رهبری که نیست
از نشانههای آن، نحوه حضور رهبر جدید در عرصه عمومی است.
برخلاف دوران علی خامنهای که سخنرانیهای منظم و حضور مستقیم در بیشتر بحرانها بخشی از سازوکار رهبری او بود، در دوره جدید ارتباط رهبر از طریق پیامهای مکتوب منسوب به او انجام شده است. این مسئله باعث شده برای ناظران، مسیر تصمیمگیری در برخی حوزهها شفاف نباشد.
علی خامنهای در یک سال آخر رهبری خود در سال ۱۴۰۴، دستکم ۳۹ سخنرانی و پیام تلویزیونی داشت؛ آن هم در شرایطی که به دلیل موقعیت امنیتی و جنگی ایران، حضور عمومی او کمتر شده بود.
رهبر پیشین جمهوری اسلامی، با نهادسازی پیدرپی زیر نظر خود، میدان دادن به سپاه و وابسته کردن آن به جایگاه رهبری، موقعیت ویژهای داشت و نظرات و مواضع او فصلالخطاب بود.
اما مجتبی خامنهای تا این لحظه دیده نشده و صدایی هم از او منتشر نشده است. حامیان او در خیابان شعار میدهند: «برای حفظ کشور، مطیع امر رهبر». ولی در عمل، هنوز «رهبری که حرف آخر را بزند،» در انظار دیده نشده است.
آنچه به او نسبت داده شده، مجموعهای از پیامهای مکتوب است که عمدتاً بر مفاهیمی چون «انسجام»، «حفظ نظام»، «مقاومت» و «امنیت» تأکید دارند و کمتر وارد جزئیات سیاستگذاری یا ارائه چشماندازی برای اداره کشور شدهاند.
اختلافهایی که آشکارتر میشوند
به همین دلیل، اختلاف میان گروههای تندروی نظام بر سر مذاکره با آمریکا، مدیریت جنگ و وزنکشیهای سیاسی کشدار و عمومیتر شده و به سطح مداحیهای محرم و مناظرههای تلویزیونی رسیده است.
این اختلافها لزوماً به معنای بحران در رأس قدرت نیست، اما نشان میدهد سازوکار پیشین برای جمع کردن سریعتر اختلافها، با همان کارآیی گذشته دیگر عمل نمیکند.
نقش پررنگتر نهادهای امنیتی و نظامی
در ماههای گذشته، نهادهای انتصابی، امنیتی و نظامی بیش از گذشته صحنه اعمال قدرت شدهاند. با وجود تداوم تمرکز تصمیمگیری در سطوح بالای حکومت، شیوه اعلام و اجرای سیاستها در ماههای اخیر چندلایهتر شده است. دولت، شورای عالی امنیت ملی و نهادهای نظامی همچون قرارگاه خاتمالانبیا، نه تنها در اجرای تصمیمها، بلکه در اعلام و توضیح سیاستها نقش پررنگتری داشتهاند.
اظهارات مسعود پزشکیان درباره رأی اعضای شورای عالی امنیت ملی از جمله تمام نظامیان عضو این نهاد به امضای تفاهمنامه با آمریکا، و همچنین سخنان امیرحسین ثابتی، نماینده عضو جبهه پایداری در مجلس درباره مخالفت سعید جلیلی، نماینده عضو شورا با آن تصمیم، بخشی از فرایندی را آشکار کرد که «اختلافات و اتحادهای جدید» و جایگاه سپاه و نهادهای نظامی در اداره کشور را علنیتر کرد.
این شورا همچنان زیر نظر رهبر فعالیت میکند، اما در عمل به یکی از مراکز مهم تصمیمسازی در حوزه امنیت و سیاست خارجی تبدیل شده است. با این حال، به عقیده ناظران، این تحول لزوما به معنای انتقال قدرت به یک نهاد خاص نیست، بلکه میتواند نشانهای از تغییر وزن بازیگران در ساختار تصمیمگیری باشد.
تغییر تاکتیک در آزادیهای اجتماعی
نشانههای تغییر در حوزه اجتماعی هم مشاهده میشود، هرچند این تغییرها بیش از آنکه ماهیتی ایدئولوژیک داشته باشند، رنگ و بوی تاکتیک دارند.
در موضوعاتی مانند حجاب، سبک زندگی و برخی محدودیتهای اجتماعی، گزارشها از کاهش نسبی شدت برخوردها در مقایسه با دورههای گذشته حکایت دارند. اما همزمان، برخوردهای امنیتی با مخالفان، فعالان سیاسی و متهمان پروندههای امنیتی ادامه داشته است.
این دو روند در ظاهر متناقضند، اما شاید بتواند نوعی مدیریت هزینههای رویارویی در حوزههایی که نارضایتی عمومی را تشدید میکند، در کنار حفظ یا حتی تقویت «ابزارهای سخت امنیتی» ارزیابی شود.
جمهوری اسلامی در کدام مسیر حرکت میکند؟
اگر همه شواهد کنار هم گذاشته شود، تصویری که از جمهوری اسلامی پس از علی خامنهای به دست میآید، نه فروپاشی است و نه تداوم بیتغییر. آنچه در حال شکلگیری است، میتواند یک جابهجایی تدریجی در شیوه حکمرانی تعبیر شود.
ساختارهای اصلی قدرت همچنان پابرجا هستند و سیاستهای کلان مانند گذشتهاند. اما تا این لحظه به نظر میرسد شیوه اعمال قدرت، نحوه تصمیمگیری و میزان اتکای نظام به اقتدار فردی، تغییر کردهاند.
با این حال، هنوز روشن نیست این جابهجاییها به شکلگیری یک الگوی پایدار منجر میشود، یا تنها بازتاب دهنده دوره گذار است. دورهای که در آن، رهبر جدید هنوز فرصت یا امکان تثبیت کامل اقتدار شخصی خود را پیدا نکرده است.
به علاوه، شرایط مزبور در چارچوب وضعیت فعلی پس از پایان جنگ معنا دارد. اگر دوباره درگیری نظامی رخ دهد یا بحران امنیتی تازهای همانند اعتراضات دی ماه شکل بگیرد، ممکن است این توازن شکننده بار دیگر تغییر کند و مسیر تحولات به شکل دیگری رقم بخورد.
فراتر از همه این موارد، هنوز روشن نیست این تغییر نقشها به جای تثبیت قدرت، تنشهای درونی را افزایش ندهد. همچنین مشخص نیست جامعه چه واکنشی به این شکل جدید از حکمرانی نشان خواهد داد؟ واکنشی که میتواند در تعیین مسیر آینده جمهوری اسلامی نقشی مهم ایفا کند.
نام علمی امروزی خو - گیایی باشد نابکار که اندر میان کِشتها روید و آن را
از زمین بر کنند هر جا که کشت باشد تا زور غله و رستنی کم نکند. فردوسی گفت :
گر ایدونك رستم بود پیش رو نماند
بر این بوم و بر خار و خو.
نام علمی امروزی واژه «خو» که فردوسی به آن اشاره کرده، Weed یا همان «علف هرز» است.
در زبان گیاهشناسی مدرن، علفهای هرز بر اساس نوع، سرده و گونهشان به هزاران نام علمی لاتین (مانند Amaranthus، Chenopodium و...) تقسیم میشوند، اما مفهوم کلی «خو» در کشاورزی امروز دقیقاً معادل علف هرز (Weed) است.
بررسی ریشهشناختی و معنایی
در لغتنامه دهخدا: «خو» به معنای گیاه بیمصرف، هرزه و خودرویی است که در میان زراعت میروید و مواد مغذی خاک را که باید به غله (محصول اصلی) برسد، مصرف میکند. به همین دلیل کشاورزان آن را وجین میکنند (از زمین برمیکنند).
در بیت فردوسی:
گر ایدونك رستم بود پیش رو / نماند بر این بوم و بر خار و خو
در اینجا «خار و خو» یک ترکیب کنایی ساختاریافته است؛ «خار» که مشخص است و «خو» به معنای علفهای هرز و گیاهان بیارزش زمین است. فردوسی میگوید اگر رستم پیشقراول لشکر باشد، تمام دشمنان و موانع (خار و علفهای هرز) را از این سرزمین پاک خواهد کرد.
///////////////////
خُو[۱]، عَلَف هَرز (پارسی میانه: زاز) (به انگلیسی:Weed) یا گیاه ناخواسته، گیاه خودرویی است که در میان غلهزارها و باغها روید و تا آن را نکَنند غله و زراعت قوت به هم نرساند و چنانچه باید نشو و نما نکند.[۲] برای علف هرز تعریفهای گوناگونی شدهاست. تعریف مورد قبول بیشتر منابع این است: علف هرز گیاهی است که در جای ناخواسته میروید.[۳] پیداست که انسان و خواسته او در این تعریف گنجانده شدهاست. به عبارت دیگر علف هرز یک گروه بهخصوص را در بر نمیگیرد بلکه هر گیاهی میتواند در برخی شرایط علف هرز بشمار آید.
مفهوم علف هرز بهویژه در کشاورزی اهمیت دارد، چون هدف کشاورزی رشد یک یا چند گونه گیاه مخصوص است و در نتیجه سایر گیاهان ناخواسته میباشند.[۴]
در کشاورزی، باغبانی و جنگلداری، علفهای هرز از طریق رقابت و آلودگی، بهرهوری و کیفیت محصولات را کاهش و همچنین هزینه کنترل را افزایش میدهند. علاوه براین، بعضی از علفهای هرز میتوانند بهعنوان میزبان برای حشرات و عوامل ایجاد بیماریهای گیاهی عمل کنند. در مناطق صنعتی نیز، علفهای هرز میتوانند باعث خطر آتشسوزی شوند؛ و در مناطق مسکونی ممکن است مزاحم کار بشر یا کلا ناخوشایند باشند.[۵]
این بیت اشاره دارد به تلاشی که فرد باید انجام دهد تا چیزی را آباد کند و بسازد، وگرنه اگر تلاشی نکند، آن چیزی پر از مشکلات و موانع (خار و خو (علف هرز)) باقی خواهد ماند. به نوعی میتوان آن را به تلاش و کار سخت برای رسیدن به موفقیت و پیشرفت تعبیر کرد. زمانی بدین داس گندم درو بکن پاک پالیزم ازخار و خو
اسدی
این بیت بیانگر این است که در زمانی خاص، با استفاده از داس، گندم را برداشت کن و مزرعه را از هر گونه خار و خو (علف هرز) پاک کن. به طور استعاری، اشاره به تلاش برای پاکسازی زندگی و کارها از مشکلات و موانع دارد.
الحشيشة، وجمعها حشائش، هي أي نبات ينمو في مكان غير مناسب حتى لو كانت نبتة مفيدة (مثل نبات قمح في حقل الذرة)، ولهذا فهي تعد آفة.
تتميز الحشيشة عن العشبة بأن الأولى ضارة بينما تستخدم كلمة عشبة عادة للدلالة على نباتات برية مفيدة كالنباتات الطبية.
الحشائش هي أكثر ما نلاحظ في حياتنا اليومية من آفات، فنراها تنتشر داخل المزروعات وحولها، وعلى ضفاف الأنهار وحواف الترع والقنوات، والجوانب غير المعبدة للطرق وجوانب السكك الحديدية وأسفل جدران الأبنية وحول المصانع والمناطق المتروكة أو التي لم تصلها يد العمران.
ويستخدم مصلطح الحشيشة في بعض الدول للدلالة على القنب الهندي.
A weed is a plant considered undesirable in a particular situation, growing where it conflicts with human preferences, needs, or goals.[1][2][3][4] Plants with characteristics that make them hazardous, aesthetically unappealing, difficult to control in managed environments, or otherwise unwanted in farm land, orchards, gardens, lawns, parks, recreational spaces, residential and industrial areas, may all be considered weeds.[4][2][5] The concept of weeds is particularly significant in agriculture, where the presence of weeds in fields used to grow crops may cause major losses in yields.[6]Invasive species, plants introduced to an environment where their presence negatively impacts the overall functioning and biodiversity of the ecosystem, may also sometimes be considered weeds.[7][8]
Taxonomically, the term "weed" has no botanical significance, because a plant that is a weed in one context, is not a weed when growing in a situation where it is wanted. Some plants that are widely regarded as weeds are intentionally grown in gardens and other cultivated settings. For this reason, some plants are sometimes called beneficial weeds. Similarly, volunteer plants from a previous crop are regarded as weeds when growing in a subsequent crop. Thus, alternative nomenclature for the same plants might be hardy pioneers, cosmopolitan species, volunteers, "spontaneous urban vegetation," etc.[9]
Although whether a plant is a weed depends on context, plants commonly defined as weeds broadly share biological characteristics that allow them to thrive in disturbed environments and to be particularly difficult to destroy or eradicate. In particular, weeds are adapted to thrive under human management in the same way as intentionally grown plants.[1] Since the origins of agriculture on Earth, agricultural weeds have co-evolved with human crops and agricultural systems, and some have been domesticated into crops themselves after their fitness in agricultural settings became apparent.[10]
More broadly, the term "weed" is occasionally applied pejoratively to species outside the plant kingdom, species that can survive in diverse environments and reproduce quickly; in this sense it has even been applied to humans.[11]
Weed control is important in agriculture and horticulture. Methods include hand cultivation with hoes, powered cultivation with cultivators, smothering with mulch or soil solarization, lethal wilting with high heat, burning, or chemical attack with herbicides and cultural methods such as crop rotation and fallowing land to reduce the weed population.[12]
History
It has long been assumed that weeds, in the sense of rapidly evolving plants taking advantage of human-disturbed environments, evolved in response to the Neolithic agricultural revolution approximately 12,000 years ago. However, researchers have found evidence of "proto-weeds" behaving in similar ways at Ohalo II, a 23,000-year-old archeological site in Israel.[13]
The idea of "weeds" as a category of undesirable plant has not been universal throughout history. Before 1200 A.D., little evidence exists of concern with weed control or of agricultural practices solely intended to control weeds. A possible reason for this is that for much of human history, women and children were an abundant source of cheap labor to control weeds, and not directly acknowledged.[14] Weeds are assumed to have existed since the beginning of agriculture, and accepted as an "inevitable nuisance."[15]
Though the plants are not named using a specific term denoting a "weed" in the contemporary sense, plants that may be interpreted as "weeds" are referenced in the Bible:[8]
Cursed is the ground because of you; through painful toil you will eat of it all the days of your life. It will produce thorns and thistles for you, and you will eat the plants of the field. By the sweat of your brow you will eat your food until you return to the ground.[16]
Some early Roman writers referenced weeding activities in agricultural fields, but weed control in the pre-modern era was probably an incidental effect of plowing.[17] Ancient Egyptians, Assyrians, and Sumerians had no specific word for "weeds," seeing all plants as having some use. The English word "weed" can be traced back to the Old English weod, which refers to woad, rather than a category of plant as in the modern usage; in early medieval European herbals, each plant is regarded as having its own "virtues".[18]
By the sixteenth century, the concept of a "weed" was better defined as a "noxious" or undesirable type of plant, as referenced metaphorically in William Shakespeare's works.[18] An example of a Shakespearean reference to weeds is found in Sonnet 69:
To thy fair flower add the rank smell of weeds: / But why thy odour matcheth not thy show, / The soil is this, that thou dost common grow.[19]
In London during this period, poor women were paid low wages to weed gardens and courtyards.[20]
After the Reformation, Christian theology that emphasized the degradation of nature after the Fall of Man, and humankind's role and duty to dominate and subdue nature, became more developed and widespread. Various European writers designated certain plants as "vermin" and "filth," though many plants identified as such were valued by gardeners or by herbalists and apothecaries, and some questioned the idea that any plant could be without purpose or value.[18] Laws mandating the control of weeds emerged as early as the seventeenth century; in 1691 a law in New York required the removal of "poysonous and Stincking Weeds" in front of houses.[21]
In the nineteenth century, manual labor was used to control weeds in European towns and cities, and chemical methods of weed control emerged. For example, a French journal in 1831 documented a mixture of sulfur, lime and water boiled in an iron cauldron as an effective herbicide to prevent grass from growing among cobblestones.[20]
The cultural association between weeds and moral or spiritual degradation persisted into the last nineteenth century in American cities. Urban expansion and development created ideal habitats for weeds in nineteenth-century America.[21] Reformers consequently saw weeds as a part of the larger problem of filth, disease, and moral corruption that plagued the urban environments, and weeds were seen as refuge for "tramps" and other criminal or undesirable people. The St. Louis Post-Dispatch credited weeds as causing diphtheria, scarlet fever, and typhoid.[21] In St. Louis between the years of 1905-1910, weeds became viewed as a major public health hazard, believed to cause typhoid and malaria, and legal precedents were set in order to control weeds that would help facilitate the adoption of weed control laws throughout the country.[21]
Ecological significance
A dandelion is a common plant all over the world, especially in Europe, Asia, and the Americas. It is considered a weed in some contexts (such as lawns) but not others (such as when it is grown as a vegetable or herbal medicine).
"Weed" as a category of plant overlaps with the closely related concepts of ruderal and pioneer species.[22] Pioneer species are specifically adapted to disturbed environments, where the existing plant and soil community has been disrupted or damaged in some way. Adaptation to disturbance can give weeds advantages over desirable crops, pastures, or ornamental plants. The nature of the habitat and its disturbances will affect or even determine which types of weed communities become dominant.[23] In weed ecology some authorities speak of the relationship between "the three Ps": plant, place, perception. These have been very variously defined, but the weed traits listed by H.G. Baker are widely cited.[24][25]
Examples of such ruderal or pioneer species include plants that are adapted to naturally occurring disturbed environments such as dunes and other windswept areas with shifting soils, alluvial flood plains, river banks and deltas, and areas that are burned repeatedly.[26] Since human agricultural and horticultural practices often mimic these natural disturbances that weedy species have adapted for, some weeds are effectively preadapted to grow and proliferate in human-disturbed areas such as agricultural fields, lawns, gardens, roadsides, and construction sites. As agricultural practices continue and develop, weeds evolve further, with humans exerting evolutionary pressure upon weeds through manipulating their habitat and attempting to control weed populations.[10]
Due to their ability to survive and thrive in conditions challenging or hostile to other plants, weeds have been considered extremophiles.[27]
Adaptability
Due to their evolutionary heritage as disturbance-adapted pioneers, most weeds exhibit incredibly high phenotype plasticity, meaning that individual plants hold the potential to adapt their morphology, growth, and appearance in response to their conditions.[22] The potential within a single individual to adapt to a wide variety of conditions is sometimes referred to as an "all-purpose genotype."[28] Disturbance-adapted plants typically grow rapidly and reproduce quickly, with some annual weeds having multiple generations in a single growing season. They commonly have seeds that persist in the soil seed bank for many years. Perennial weeds often have underground stems that spread under the soil surface or, like ground ivy (Glechoma hederacea), have creeping stems that root and spread out over the ground.[29] These traits make many disturbance-adapted plants highly successful as weeds.[22]
On top of the ability of individual plants to adapt to their conditions, weed populations also evolve much more quickly than older models of evolution account for.[28] Once established in an agricultural setting, weeds have been observed to undergo evolutionary changes to adapt to selective pressures imposed by human management. Some examples include changes in seed dormancy, changes in seasonal life cycles, changes in plant morphology, and the evolution of resistance to herbicides.[10] Rapid life cycles, large populations, and ability to spread large numbers of seeds long distances also allow weed species with these general characteristics to evolve quickly.[30]
Dispersal
The concept of weeds also overlaps with the concept of invasive species, both in the sense that human activities tend to introduce weeds outside their native range, and that an introduced species may be considered a weed. Many weed species have moved out of their natural geographic ranges and spread around the world in tandem with human migrations and commerce. Weed seeds are often collected and transported with crops after the harvesting of grains, so humans are a vector of transport as well as a producer of the disturbed environments to which weed species are well adapted, resulting in many weeds having a close association with human activities.[31][32]
Some plants become dominant when introduced into new environments because the animals and plants in their original environment that compete with them or feed on them are absent; in what is sometimes called the "natural enemies hypothesis", plants freed from these specialist consumers may become dominant. An example is Klamath weed, which threatened millions of hectares of prime grain and grazing land in North America after it was accidentally introduced. The Klamathweed Beetle, a species that specializes in consuming the plant, was imported during World War II. Within several years Klamath weed was reduced to a rare roadside weed.[33][34] In locations where predation and mutually competitive relationships are absent, weeds have increased resources available for growth and reproduction. The weediness of some species that are introduced into new environments may be caused by their production of allelopathic chemicals which indigenous plants are not yet adapted to, a scenario sometimes called the "novel weapons hypothesis". These chemicals may limit the growth of established plants or the germination and growth of seeds and seedlings.[35][36] Weed growth can also inhibit the growth of later-successional species in ecological succession.[37]
Introduced species have been observed to undergo rapid evolutionary change to adapt to their new environments, with changes in plant height, size, leaf shape, dispersal ability, reproductive output, vegetative reproduction ability, level of dependence on the mycorrhizal network, and level of phenotype plasticity appearing on timescales of decades to centuries.[38] Invasive species can be more adaptable in their new environments than in their native environments, occupying broader ranges in areas where they are invasive than in areas where they are native. Hybridization between similar species can produce novel invasive plants that are better adapted to their surroundings. Polyploidy is also observed to be strongly selected for among some invasive populations, such as Solidago canadensis in China. Many weed species are now found almost worldwide, with novel adaptations that suit regional populations to their environments.[28]
Negative impacts
Invasive Canada Goldenrod as a roadside weed in PolandAustralia, 1907: Cattlemen survey 700 carcasses of cattle that were killed overnight by a poisonous plant.[39]
Some negative impacts of weeds are functional: they interfere with food and fiber production in agriculture, wherein they must be controlled to prevent lost or diminished crop yields. In other settings, they interfere with other cosmetic, decorative, or recreational goals, such as in lawns, landscape architecture, playing fields, and golf courses. In the case of invasive species, they can be of concern for environmental reasons, when introduced species outcompete native plants and cause broader damage to ecosystem health and functioning.[40] Some weed species have been classified as noxious weeds by government authorities because, if left unchecked, they often compete with native or crop plants or cause harm to livestock.[41] They are often foreign species accidentally or imprudently imported into a region where there are few natural controls to limit their population and spread.[42]
In a range of contexts, weeds can have negative impacts by:
competing with the desired plants for the resources that a plant typically needs, namely, direct sunlight, soil nutrients, water, and (to a lesser extent) space for growth,
providing hosts and vectors for plant pathogens, giving them greater opportunity to infect and degrade the quality of the desired plants;
providing food or shelter for animal pests such as seed-eating birds and Tephritid fruit flies that otherwise could hardly survive seasonal shortages;[43]
offering irritation to the skin or digestive tracts of people or animals, either physical irritation via thorns, prickles, or burs, or chemical irritation via natural poisons or irritants in the weed (for example, the poisons found in Nerium species);[44]
causing root damage to engineering works such as drains, road surfaces, and foundations,[45]
in the case of aquatic plants, obstructing or clogging streams and waterways, which interferes with boating, irrigation systems, fishing, and hydroelectric power.[46][47]
"What would the world be, once bereft, of wet and wildness? Let them be left. O let them be left; wildness and wet; Long live the weeds and the wilderness yet.
— Gerard Manley Hopkins' poem Inversnaid
While the term "weed" generally has a negative connotation, many plants known as weeds can have beneficial properties. A number of weeds, such as the dandelion (Taraxacum) and lamb's quarter, are edible, and their leaves or roots may be used for food or herbal medicine. Burdock is common over much of the world, and is sometimes used to make soup and medicine in East Asia.[48] Some weeds attract beneficial insects, which in turn can protect crops from harmful pests. Weeds can also prevent pest insects from finding a crop, because their presence disrupts the incidence of positive cues which pests use to locate their food. Weeds may also act as a "living mulch", providing ground cover that reduces moisture loss and prevents erosion. Weeds may also improve soil fertility; dandelions, for example, bring up nutrients like calcium and nitrogen from deep in the soil with their taproot, and clover hosts nitrogen-fixing bacteria in its roots, fertilizing the soil directly. The dandelion is also one of several species which break up hardpan in overly cultivated fields, helping crops grow deeper root systems. Some garden flowers originated as weeds in cultivated fields and have been selectively bred for their garden-worthy flowers or foliage. An example of a crop weed that is grown in gardens is the corncockle (Agrostemma githago), which was a common weed in European wheat fields, but is now sometimes grown as a garden plant.[49]
Ecological role
As pioneer species, weeds begin the process of ecological succession after a disturbance event. The rapid, aggressive growth of weeds rapidly prevents erosion in newly exposed bare soil, and has substantially slowed topsoil loss due to anthropogenic disturbances.[50]
In climate change adaptation
It has been suggested that weeds, with their aggressive ability to adapt, could provide humans with vital tools and knowledge for climate change adaptation. Some researchers argue that researching weed species could offer valuable insights for crop breeding, or that weeds themselves hold potential as hardy, climate-change-resistant crops. Adaptable weeds could also be a source of transgenic genes which could confer useful traits upon crops.[22]
Weed species have been used in the restoration of land in Australia using a method called natural sequence farming. This method allows non-native weeds to stabilize and restore degraded areas where native species are not yet capable of regenerating themselves.[51]
Weeds as adaptable species
"We've got to be one of the most bomb-proof species on the planet."
An alternate definition often used by biologists is any species, not just plants, that can quickly adapt to any environment.[11] Some traits of weedy species are the ability to reproduce quickly, disperse widely, live in a variety of habitats, establish a population in strange places, succeed in disturbed ecosystems and resist eradication once established. Such species often do well in human-dominated environments as other species are not able to adapt. Common examples include the common pigeon, brown rat and the raccoon. Other weedy species have been able to expand their range without actually living in human environments, as human activity has damaged the ecosystems of other species. These include the coyote, the white-tailed deer and the brown headed cowbird.[11]
In response to the idea that humans may face extinction due to environmental degradation, paleontologist David Jablonsky counters by arguing that humans are a weed species. Like other weedy species, humans are widely dispersed in a wide variety of environments, and are highly unlikely to go extinct no matter how much damage the environment faces.[11]
White clover is considered by some to be a weed in lawns, but in many other situations is a desirable source of fodder, honey and soil nitrogen.[52][53]
A short list of some plants that often are considered to be weeds follows:
Amaranth – ("pigweed") annual with copious long-lasting seeds, also a highly edible and resilient food source
Bermuda grass – perennial, spreading by runners, rhizomes and seeds.
Many invasive weeds were introduced deliberately in the first place, and may have not been considered nuisances at the time, but rather beneficial.
Weed control
A field of beets being weeded in Colorado, United States, in 1972
Weed control encompasses a range of methods used by humans to stop, reduce or prevent the growth and reproduction of weeds within agricultural or other managed environments. Some weed control is preventative, implementing protocols to stop weeds from invading new areas. Cultural weed control involves shaping the managed environment to make it less favorable for weeds.[56][57] Once weeds are present in an area, a wide variety of means to destroy the weeds and their seeds can be employed. Since weeds are highly adaptable, relying on a single method to control weeds soon results in the invasion or adaptation of weeds that are not susceptible. Integrated pest management as it applies to weeds refers to a plan of controlling weeds that integrates multiple methods of weed control and prevention.[58]
Methods of preventative weed control include cleaning equipment, stopping existing weeds in nearby areas from producing seed, and avoiding seed or manure that could be contaminated with weeds.[59] A wide variety of cultural weed control methods are used, including cover cropping, crop rotation, selecting the most competitive cultivars of crops, mulching, planting with optimal density, and intercropping.[60]
Mechanical methods of weed control involve physically cutting, uprooting, or otherwise destroying weeds. On small farms, hand weeding is the dominant means of weed control, but as larger farms dominate agriculture, this method becomes less feasible.[6] On many operations, however, some hand-weeding may be an unavoidable component of weed control.[57]Tillage, mowing, and burning are common examples of mechanical weed control on larger scales. New technology increases the range of mechanical weed control options. One newly emerging form of mechanical weed control uses electricity to kill weeds.[61]
Mechanical weed control has been increasingly replaced by the use of herbicides.[62] The reliance on herbicides has resulted in the rapid evolution of herbicide resistance in weeds, making previously effective herbicide treatments useless for the control of weeds.[63] In particular, glyphosate, which was once considered a revolutionary breakthrough in weed control, was relied upon heavily when it was first introduced to agriculture, resulting in rapid emergence of resistance.[64] As of 2023, 58 weed species have developed resistance to glyphosate.[65]
Herbicide resistance in weeds has rapidly developed into new, increasingly challenging forms as the plants continually evolve. Non-target site resistance, or NTSR, is particularly difficult to counteract, since it may confer resistance to multiple herbicides at once, including herbicides the plants' ancestors were never exposed to.[66] Various methods of adjusting herbicide application to avoid resistance, such as rotating herbicides used and tank mixing herbicides, have all been questioned in terms of their efficacy for preventing resistance from arising.[67]
Understanding the habit of weeds is important for non-chemical methods of weed control, such as plowing, surface scuffling, promotion of more beneficial cover crops, and prevention of seed accumulation in fields. For example, amaranth is an edible plant that is considered a weed by mainstream modern agriculture. It produces copious seeds (up to 1 million per plant) that last many years, and is an early-emergent fast grower. Those seeking to control amaranth quote the mantra "This year's seeds become next year's weeds!".[68] However, another view of amaranth values the plant as a resilient food source.[69]
Some people have appreciated weeds for their tenacity, their wildness and even the work and connection to nature they provide. As Christopher Lloyd wrote in The Well-Tempered Garden:
Many gardeners will agree that hand-weeding is not the terrible drudgery that it is often made out to be. Some people find in it a kind of soothing monotony. It leaves their minds free to develop the plot for their next novel or to perfect the brilliant repartee with which they should have encountered a relative's latest example of unreasonableness.[70]
Under climate change
As anthropogenic climate change increases temperatures and atmospheric carbon dioxide, many weeds are expected to become harder to control and to expand their ranges, at the expense of less "weedy" species. For example, kudzu, the infamous invasive vine found throughout the Southeastern United States, is expected to spread northward due to climate change. Increased competitive strength of agricultural weeds in future climate conditions threaten future ability to grow crops. Existing weed management practices will likely fail under future changes in climate conditions, meaning new agricultural techniques will be needed for global food security. Suggested techniques are holistic, transitioning away from reliance on herbicide, and include aggressive adaptation of agroforestry and use of allelopathic crop residues to suppress weeds.[71]
Guglielmini, A.C.; Ghersa, C.M.; Satorre, Emilio Horacio (2007). "Co-evolution of domesticated crops and associated weeds". Ecologia Austral. 17 (1).
David Quammen (October 1998), "Planet of Weeds"(PDF), Harper's Magazine, archived from the original(PDF) on May 13, 2019, retrieved November 15, 2012
Blackshaw, R. E., Anderson, R. L., & Lemerle, D. E. I. R. D. R. E. (2007). Cultural weed management. Non-Chemical Weed Management: Principles, Concepts and Technology, Wallingford, UK: CAB International, 35-48.
Holm, LeRoy G.; Plucknett, Donald L.; Pancho, Juan V.; Herberger, James P. (1977). The World's Worst Weeds: distribution and biology. Honolulu: University Press of Hawaii. p. ix. ISBN0-8248-0295-0.
Baker H. G. "Characteristics and modes of origin of weeds". In The Genetics of Colonizing Species. H. G. Baker, G. L. Stebbins. eds. New York, Academic Press, 1965, pp. 147-172
Van der Putten, W. H.; Mortimer, S. R.; Hedlund, K.; Van Dijk, C.; Brown, V. K.; Lepä, J.; Rodriguez-Barrueco, C.; Roy, J.; Diaz Len, T. A.; Gormsen, D.; Korthals, G. W.; Lavorel, S.; Regina, I. Santa; Smilauer, P. (2000-07-01). "Plant species diversity as a driver of early succession in abandoned fields: a multi-site approach". Oecologia. 124 (1): 91–99. Bibcode:2000Oecol.124...91V. doi:10.1007/s004420050028. ISSN1432-1939. PMID28308417. S2CID38703575.
Buswell, Joanna; Moles, Angela; Hartley, Stephen (2010). "Is rapid evolution common in introduced plant species?". Journal of Ecology. 99 (1).
Annecke, D. R.; Moran, V. C. (1982). Insects and mites of cultivated plants in South Africa. London: Butterworths. ISBN0-409-08398-4.
Watt, John Mitchell; Breyer-Brandwijk, Maria Gerdina (1962). The Medicinal and Poisonous Plants of Southern and Eastern Africa (2nd ed.). E & S Livingstone.
Roberts, John; Jackson, Nick; Smith, Mark (2006). Tree Roots in the Built Environment. The Stationery Office. ISBN978-0-11-753620-3.
Holm, LeRoy G.; Plucknett, Donald L.; Pancho, Juan V.; Herberger, James P. (1977). The World's Worst Weeds: distribution and biology. Honolulu: University Press of Hawaii. p. xi. ISBN0-8248-0295-0.
"Burdock Root". Chinese Soup Pot. Retrieved 29 May 2015.
Preston, Pearman & Dines. (2002). New Atlas of the British Flora. Oxford University Press.
Woodfield, Derek R. White clover, New Zealand's competitive edge. Symposium NZ Agronomy Society and Grassland Association at Lincoln University, New Zealand, November, 1995
Forouzesh, Abed; Zand, Eskandar; Soufizadeh, Saeid; Samadi Foroushani, Sadegh (2015). "Classification of herbicides according to chemical family for weed resistance management strategies–an update". Weed Research. 55 (4): 334–358. Bibcode:2015WeedR..55..334F. doi:10.1111/wre.12153.
.jpeg)
