این بیت از فرخی سیستانی در مدح ممدوح (احتمالاً سلطان محمود) است و به قدرت و هیبت او اشاره دارد. معنای آن چنین است: از ترس و وحشت شمشیر (تیغ) تو، تمام ستیزهجویان و جنگطلبان در دورترین نقاط جهان، هر روز به دنبال صلح و آشتی هستند.
معنی واژگان:«باقصای جهان»: به دورترین نقاط جهان.
«فزع»: ترس، وحشت.
«صلح سگالد»: صلح و آشتی میجوید، چارهاندیشی برای صلح میکند.
«جنگ سگالی»: کسی که کارش جنگطلبی است، ستیزهجو.
مفهوم کلی:
هیبت شمشیر و جنگاوری تو چنان است که دشمنانِ جنگجو، دیگر جرأت نبرد ندارند و از ترس جان، به دنبال صلح هستند.
