AI Overview
«پازند» دو معنی اصلی دارد: ۱. به معنای زبانشناسی، «پهلوی روانشده» یا نگارش متون پهلوی به خط اوستایی برای ثبت دقیقتر تلفظ آنها. ۲. به معنای لغوی، «چوب آتشزنه» یا وسیلهای برای روشن کردن آتش (مانند آنکه با چرخاندن دو چوب آتش درست کنند). همچنین «زند و پازند» به معنی «سوگند» نیز به کار میرفته است.
در زبانشناسی و متون باستانینحوه نگارش: پس از اسلام، برای درک بهتر متون اوستایی و پهلوی، تفاسیر و شروح پهلوی به خط اوستایی نوشته میشدند که به آن «پازند» میگفتند.
رابطه با زند: «زند» به شرح یا تفسیر اوستا و «پازند» به خط نگارشی آن (پهلوی نوشته شده به خط اوستایی) اطلاق میشد.
در واژگان عامیانه و ادبیآتشزنه: چوبی که با آن آتش میافروختند.
استعاره از سوگند: ترکیب «زند و پازند» به معنای سوگندهای شدید و عمیق به کار میرفت تا شدت احساس را نشان دهد.
برگرفته از نام طایفه زند: در برخی منابع، «پازند» به «فرزند» به زبان زند و پازند اشاره دارد.
