عنوان اول پیک نت ۲۰ دیماه
هنوز فرصت قبول اشتباهات
و پذیرش "رفرُم" هست؟
رهبر جمهوری اسلامی روز گذشته در برابر دو جمعیت زنانه و مردانه (جدا از هم) ظاهر شد و درباره تظاهرات اعتراضی روزهای اخیر در سراسر ایران سخن گفت. سخنانی که تقریبا تکرار سخنرانی های مشابه در چند تظاهرات سرکوب شده سالهای اخیر بود. شاید یگانه تفاوت مراسم سخنرانی روزگذشته وی با سخنرانی های گذشته آن بود که در یک نوبت حاضران را ایشان خنداند و در یک نوبت نیز حاضران بجای صلوات "دست زدند".
او مانند همه موارد گذشته، روی اغتشاش و اغتشاشگران و دست های خارجی متمرکز شد بی آنکه از اغتشاشگران واقعی که همان الیگارش ها و دزدهای حکومتی اند که مملکت را به حال و روز کنونی رسانده اند سخنی بگوید. از شوک اخیر ارزی- اقتصادی که مثل کبریت به انبار باروت عمل کرد حرفی نزد. شاید انتظار این بود که ایشان، بعنوان جمعبندی تظاهرات چند روزه و وسعت آن، تصمیم به تشکیل یک شورای حکومتی فوق العاده را اعلام و دولت و مجلس را مرخص اعلام می کرد و دست قوه قضائیه را هم فعلا و تا خانه تکانی اساسی آن کوتاه. به مردم بگوید که تا اطلاع ثانوی نماز جمعه ها تعطیل است تا ترکیب و طرح نوینی انتخاب شود. امام جمعه حق دخالت در امور سیاسی کشور را ندارند و مطبوعات و رسانه های حق انتشار نظرات احتمالی آنها را ندارند. روحانیت باید به وظائف دینی درمراکز مذهبی بازگردد. بگوید که فعلا امور اجرائی کشور را به یک شورا حکومتی (مرکب از نظامیان و غیر نظامیان پاکدست و میهن دوست) می سپارم ونقش خودم تا اطلاع بعدی، تنها "نظارتی" خواهد بود. اولین وظیفه شورائی که تشکیل می شود و بزودی ترکیب آن اعلام خواهد شد، بازداشت غارتگرانی است که اغتشاشگران واقعی کشورند. این افراد باید فورا محاکمه شده و ارزهای ربوده شده آنها به کشور بازگردانده شود. این شوار موظف است با قاطعیت طرح "از کجا آورده ای؟" را به اجرا بگذارد تا تکلیف غارت های صورت گرفته در سه دهه اخیر بر ملت معلوم شود. این شورا باید فورا برای آزادی زندانیان سیاسی راه حل بیابد و آن را اعلام کند. سیاست خارجی را همین شورا، در چارچوب دفاع از استقلال کشور باید پیش ببرد و من دست شورا را برای پیشبرد سیاست خارجی در چارچوب دو قرار داد راهبردی با چین و روسیه آزاد می گذارم. همچنان که درباره مذاکره با امریکا.
من این تصمیم را باید خیلی زودتر می گرفتم اما شرایط ویژه منطقه ای و جهانی فرصت نداد، و الا در فردای جنگ ۱۲ روزه باید، ابتدا از اشتباهات و غفلت های خود یاد می کردم که موجبات نفوذ در نهادهای حساس حکومتی شد و فاجعه ترورها و بمباران را بدنبال آورد. باید زودتر دست به این تدبیر می زدم، زیرا نظام و کشور به شیوه گذشته قابل اداره نیست و باید طرحی نو در آنداخته شود، تا پیش از آنکه از خارج کشور جنگ و خونریزی و تجزیه کشور تحمیل شود. شورای حکومتی که تشکیل می شود، هیچ ارتباطی با مجمع مصلحت نخواهد داشت و شورای امنیت ملی نیز با ترکیب نوین در کنار آن، بصورت بازوی اجرائی فعالیت خواهد کرد. انحلال انواع شوراهائی که در کشور تشکیل شده از جمله وظائف شورا حکومتی است.
اینها، نباید یک رویا تلقی شود، بلکه راه حلی برای نجات کشور از متلاشی شدن آن تلقی شود. درک و شناخت لحظه عقب نشینی و رفرم، نیازمند بینش و اطلاع وسیع سیاسی است. همان درک و اطلاعاتی که شاه نداشت و فرصت ها را آنقدر از دست داد که وقتی تن به نخست وزیری یک رهبر سابق از جبهه ملی (بختیار) داد هم دیگر دیر بود و ناکار آمد.
