بکرایی (Bakrayi)
یک مرکب خاص، کمیاب و بومی استانهای فارس و بوشهر است که از نظر ظاهری بین نارنج و لیموشیرین قرار دارد. این میوه زمستانی، بسیار آبدار، خوشعطر و شیرین با گوشتی زرد یا نارنجی است که به دلیل طعم منحصربهفرد و خواص درمانی (ویتامین C بالا) به ویژه در شیراز، کازرون، جهرم و داراب شناخته شده است [۲، ۳، ۴، ۵].ویژگیهای اصلی میوه بکرایی:
- ظاهر: اندازه متوسط (کوچکتر از نارنج، بزرگتر از لیمو)، پوستی با رنگ روشنتر از پرتغال و تاجی در قسمت پایینی [۱، ۵].
- طعم و کاربرد: طعمی شیرین و ملایم (گاه با تهمزه تلخ) دارد و بیشتر به صورت تازه مصرف میشود [۱، ۳].
- فصل: میوه مخصوص فصل زمستان است [۲].
- خواص: به دلیل دارا بودن ویتامین C، نیاسین و ترکیبات ضد باکتریایی، برای سرماخوردگی و تقویت سیستم ایمنی بسیار مفید است [۳، ۱۰].
- وضعیت کشت: این درخت بومی منطقه است، اما به دلیل کمتوجهی، در حال انقراض است و به عنوان یک میوه کمیاب و نوستالژیک شناخته میشود [۲، ۵].
این میوه با نامهای دیگری مانند بکرهی، بکروی یا بکرین نیز در میان مردم جنوب ایران معروف است [۱، ۲، ۷].
