بخشی از سخنان روبن ملکونیان رئیس دانشکده شرق شناسی دانشگاه دولتی ایروان می‌خواهم بگویم که جنگ آغازشده بخشی از شکست دیپلماسی (Diplomacy) یا بی‌صداقتی در دیپلماسی است. در حالی‌که مشخص بود میان ایران و آمریکا مذاکراتی در جریان بود و ارتباطات دیپلماتیک برقرار بود، و هر مذاکره‌ای، هر نوع دیپلماسی‌ای بسیار بهتر از جنگ است. اما این مذاکرات به‌طور ناگهانی قطع شد و جنگ آغاز شد. این نشان می‌دهد که دست‌کم یکی از طرف‌های مذاکره، در این مورد آمریکا، سیاستی نه‌چندان صادقانه دنبال کرده است.آمریکا و به‌طور مشخص رئیس‌جمهور آن اعلام می‌کردند که صلح می‌آورند و از وقوع جنگ‌های مختلف جلوگیری کرده‌اند، اما خودشان جنگی خونین را آغاز کردند که اکنون باعث کشته‌شدن شمار زیادی از انسان‌ها شده و ویرانی‌های فراوانی به بار آورده است.نکته دیگری که می‌خواهم تأکید کنم این است که دولت ایران و مردم ایران رویکردی متفاوت نشان می‌دهند؛ آن‌ها به هیچ‌وجه از ارزش‌های خود عقب‌نشینی نمی‌کنند، تحت فشارها تسلیم نمی‌شوند و به نظر من، جنگی همراه با حفظ کرامت (Dignity) پیش می‌برند. چندین قدرت بزرگ علیه آن‌ها وارد میدان شده‌اند، اما آن‌ها همچنان برای استقلال (Independence)، ارزش‌ها و خودمختاری خود می‌جنگند.به‌نظر می‌رسد که در برابر دیدگان جهان، روندی قابل توجه در حال وقوع است؛ اینکه مردم نه فقط در حرف، بلکه در عمل، برای ملت و کشور خود فداکاری می‌کنند و حتی مرگ را ناچیز می‌شمارند، زیرا وطن و ملت و دولت را برتر از زندگی موقت انسان می‌دانند.دیدیم که بسیاری از مقام‌های ایرانی از نظر روانی برای فدا شدن آماده بودند؛ از جمله رهبر معنوی، ژنرال‌ها، آقای لاریجانی و بسیاری دیگر از مسئولان. این نشان می‌دهد که جامعه ایرانی چه نوع طرز فکری دارد.صادقانه می‌خواهم بگویم که این جنگ نشان‌دهنده سنت‌های دیرینه (Traditions) و کرامت ملی ایران است. و همان‌طور که نویسنده مشهور Victor Hugo گفته است، موفقیت‌های جنگ را با میزان فجایع و شرارت‌هایی که به‌بار می‌آورد می‌سنجند.یکی از تلخ‌ترین رویدادهای این جنگ، بمباران مدرسه بود که در آن بیش از ۱۶۰ دانش‌آموز بی‌گناه جان خود را از دست دادند؛ رویدادی که هیچ توجیه و هیچ بخششی ندارد.جهان نیز متأسفانه از طریق این حوادث درسی می‌آموزد: تفاوت میان حقیقت و دروغ، و اینکه کدام دولت‌ها و بازیگران سیاسی واقعاً به صلح می‌اندیشند و کدام‌ها تنها ادعا می‌کنند.من به‌عنوان یک شهروند ارمنستان و به‌عنوان یک هنرمند، واقعاً از این فاجعه عمیقاً متأثرم. برای دولت و مردم ایران اندوهگینم، برای قربانیان بسیار این جنگ متأسفم، و آرزو می‌کنم و دعا می‌کنم که این جنگ، ویرانی‌ها و تلفات هرچه زودتر پایان یابد و ایران با حفظ منافع حیاتی و کرامت خود از این وضعیت خارج شود.من اطمینان دارم که چنین خواهد شد. احترام و تعظیم من به کشور و مردم دوست ما، و تسلیت من به خانواده‌های همه قربانیان. خداوند نگهدار ایران باشد.https://t.me/parstodayarmenian/18428