لاد را بر بنایِ محکم نِه که نگهدار لاذ بنلاذست. فرالاوی.

I Overview

«بنا» (Bena) در فارسی دو معنی اصلی دارد: ۱. ساختمان و عمارت (مانند بنای تاریخی) و ۲. پایه، اساس و بنیاد چیزی (مانند بنای کار)؛ همچنین به معنی ساختن یا طرح ریزی کردن نیز به کار می‌رود، و ریشه در عربی (بناء) دارد که به ساختن، برپا کردن، و حتی تن و جسم اشاره دارد و در قرآن به معنی پسر (یا فرزند) نیز استفاده شده است، مانند «یا بنی» (ای پسر من).

معانی اصلی:عمارت، ساختمان: این رایج‌ترین معنی است.مثال: این بنای قدیمی متعلق به دوران ساسانی است.

پایه، اساس، بنیاد: برای چیزهای غیرمادی نیز به کار می‌رود.مثال: بنای این دوستی بر صداقت است.

معانی دیگر:ساختن، بنا کردن: فعل «بنا کردن» به معنی عمارت کردن یا بنیاد نهادن است.

برپا کردن، برافراشتن (ریشه عربی).

طرح ریزی کردن.

تن، جسم (در برخی متون).

در قرآن (ریشه عربی «بناء»):«بنی» به معنی پسر یا فرزند، مثل «یا بنی» (ای پسر من).