کلمات «نس»، «وزک»، «زفر»، «پوز» و «فرنج» در لغتنامههای کهن فارسی (مانند برهان قاطع)، جملگی به معنای گرداگرد دهان، لبها، و پوزه (از بیرون یا درون) هستند. این کلمات به نوعی هممعنی و مترادف برای توصیف دهان و اطراف آن، به ویژه در حیوانات یا به صورت استعاری برای انسان، به کار میروند.
نس (Nas): گرداگرد دهان و لبها.
وزک (Wazak): مترادف پوزه و نس؛ اطراف دهان.
زفر (Zafar): پوزه، دهان، یا گرداگرد دهان.
پوز (Puz): پوزه، دهان، اطراف دهان (که در ترکیبهای دیگر نیز به کار میرود).
فرنج (Faranj): به معنی پوزه و گرداگرد دهان.
به طور کلی، این اصطلاحات به قسمت بیرونی دهان و لبها اشاره دارند
