در جریان حمله اعراب (تازیان) به ایران، بسیاری از مناطق به دلیل ضعف مرکزی، نارضایتی از حکومت ساسانی یا برای حفظ جان و مال، با گرفتن «اماننامه» تسلیم شدند. مناطق اصلی شامل عراق (بینالنهرین)، بخشهایی از پارس، نواحی مرکزی مانند ری و اصفهان، و مناطقی در خوزستان بودند که مقاومت کمی نشان داده یا قرارداد صلح امضا کردند.
موارد مهم تسلیم یا صلح با اماننامه:بینالنهرین (عراق امروزی): پس از نبرد قادسیه، شهرهای این منطقه از جمله تیسفون به سرعت تسلیم شدند، زیرا مقاومت محلی کمی صورت گرفت.
پارس: در نواحی مختلف پارس (شامل فارس، بوشهر، هرمزگان)، شهرها و کورهها یکی پس از دیگری با قراردادهای صلح (اغلب به دلیل سیاستگذاری بزرگان) تسلیم شدند.
اصفهان و ری: در شهرهای مرکزی ایران، فرماندهان نظامی یا بزرگان محلی اغلب برای جلوگیری از ویرانی بیشتر، درخواست امان کرده و تسلیم شدند.
خوزستان: بسیاری از شهرها مانند رامهرمز و شوشتر پس از محاصره و گرفتن امان، تسلیم شدند.
این روند شامل درخواست صلح در برابر پرداخت جزیه و حفظ جان مردم بود.
