AI Overview
این بیت از رودکی (در مثنویهای بازمانده) است: «ز هر خاشهای خویشتن پرورد / که جز خاش وی را چه اندر خورد؟» این ابیات در ستایش یا نکوهش کسی است که از چیزهای بیارزش و پست (خاشه) برای خود اعتبار یا توشه میسازد و شایسته جزئیات ناچیز و بیارزش نیست [۱, ۴]. این عبارت به معنای پرورش یافتن از پستیهاست [۳, ۴].
نکات کلیدی:خاشه: به معنی خار و خاشاک، چیزهای ریز و بیارزش [۳].
معنی: کسی که نفس خود را با امور بیهوده و ناچیز پرورده کرده است [۳, ۴].
منظور: توصیف فردی که پستهمت است یا به چیزهای حقیر دلخوش کرده [۱].
ابیات مرتبط (رودکی):
ز هر خاشهای خویشتن پرورد
که جز خاش وی را چه اندر خورد؟ [۱, ۲]
نشست و سخن را همی خاش زد
ز آب دهن کوه را شاش زد [۱, ۲]
