آباد بر آن شاه که دارد چو تو مونس آباد بر آن شهر که دارد چو تو داور. مُعزّی.

AI Overview

«آباذ» (یا به شکل‌های «ابذ» و «باذ») کلمه‌ای با ریشه عربی است که معنای اصلی آن فرد، تنها، بدحال، یا ناصالح است، اما در دعا به معنای «آفرین» یا «برقرار باش» برای طلب دوام و آبادانی به کار می‌رفته است، و معنای «آبادان» یا «مسکون» که از پسوند «-آباد» می‌آید با آن متفاوت است.

توضیحات بیشتر:ابذ (Abadh/Abz): به معنی «فرد» و «تنها» (مقابل زوج)، یا «بدحال» و «بدهیأت».

باذ (Baadh): به معنی «بد حال، بد صورت، زشت، یا ناصالح».

کاربرد در دعا: «آباذ» در دعا به کار رفته و به معنای «آفرین» یا «بماند و ویران نشود» (بماند آباد) بوده است.

نکته مهم: این واژه با پسوند «-آباد» که در نام شهرها (مانند تهران‌آباد) به کار می‌رود و به معنی «مکان آباد، مسکون، یا پر از آب و گیاه» است، متفاوت است. پسوند «-آباد» ریشه فارسی دارد، در حالی که «آباذ» ریشه عربی دارد.