در شعر رودکی، "گُرم" (Gorm) به معنای اندوه، غم، سوگواری و ماتم است و اغلب در سیاق توصیف اندوه عمیق یا عزاداری به کار رفته است. این واژه بیشتر در ابیاتی دیده میشود که رودکی به بازتاب غم و ماتم، به ویژه در قصاید، پرداخته است، که نمادی از غم پنهان یا زیرپوستی در برخی اشعار اوست [۷، ۱۰].
- معنای دقیق: گُرم به معنای غم و اندوه است که گاهی با مفاهیم سوگواری و سوگسرایی پیوند میخورد [۷].
- کاربرد: در تصاویر شاعرانه، معمولاً همراه با ناله و اشک برای نشان دادن شدت حزن و ماتم به کار میرود.
- بافت شعر: رودکی در سبک خود، به ویژه در ابیاتی که رنگ و بوی عاطفی و غمگین دارند، از این نوع واژگان برای تأثیرگذاری بیشتر احساسات استفاده کرده است [۱۰].
بنابراین، گُرم در دیوان رودکی مترادف با غمگینی و اندوه عمیق است.
