آقای عبدالکریم سروش، فیلسوف مشهور که خود از منتقدان حاکمیت است، طی پیامی نوروزی نکات مهمی را مطرح کرده است. نکاتی که می‌تواند تمایز میان یک مخالف باوطن و اصیلی چون او را با بی‌وطن‌های نانجیب بهتر نشان دهد:او در بخشی از پیام نوروزی خود می‌گوید: می‌کوشیم تا به هم لبخند بزنیم و در عین حال همدردی کنیم و درد یکدیگر را درک کنیم، می‌کوشیم تا نفرین و لعنت ابدی بفرستیم برای کسانی که ملتی را چنین به رنگ و به خون افکندند و برای مطامع خود، برای احوال نفسانی و شهوانی خود، دست به چنین ظلم و ستمی زدند و با این قدرت شیطانی که تاریخ آنها کرده اخلاق را و حقوق را زیر پا نهادند و آدمیان بی‌گناه را فرزندان را کودکان را، پیران و جوان ها را چنین مورد تعدی و تجاوز قرار دادند، تعدی و تجاوزی که آثار او و ثمرات سوء او برای سال‌های سال با ما باقی خواهد ماند. تنها چیزی که حقیقتاً به ما خرّمی می‌بخشد دلیری سربازان و مدافعان مسلح کشور ماست که بر دست و بازوی آنها باید بوسه زد، کسانی که جانشان را بر کف دست نهادند، از این ملک و ملت دفاع می‌کنند و باکی ندارند و بلکه باک و بیم در دل دشمنان افکنده‌‌اند، آنها را و جهانیان را به حیرت افکنده‌اند که چگونه این مقاومت و این استقامت صورت می‌گیرد و کدام اندیشه، کدام غیرت و کدام آیین است که چنین به آنها شجاعت می‌بخشد. ما به آنها آفرین می‌گوییم، صد آفرین می گوییم، هزار آفرین می‌گویم و حقیقتاً در مقابل شجاعت آنها و عظمت آنها خودمان را حقیر می‌یابیم. ما در جای امنی نشسته ایم و نظم معیشتی داریم و مورد تهدید و وحیدی نیستیم، اما می‌دانیم که هموطنان ما و مخصوصاً آنها که در جبهه‌های جنگ شرکت دارند در چه وضعی به سر می‌برند و هر ثانیه و هر دقیقه و هر روز و شب بر آنها چگونه می‌گذرد.