Create a post

Stories

Feed posts

Archaeology & Civilizations

Elisabet Bclan 38m 
The Columnar Basalt in Meshgin-shahr, northwest Iran, is a breathtaking sight. The rock formations are like nothing I've ever seen before.…
See more

محمود اسفندیاری

1h 
آتش‌بس دو هفته‌ای؛ رضایت فوری ترامپ، دست قوی‌تر ایران در مذاکرات – گاردین
چهارشنبه 19 فروردین 1405
هواداران حکومت ایران بعد از اعلام آتش‌بس
جولیان بورگر خبرنگار ارشد بین‌المللی در تفسیری در روزنامه گاردین نوشت: اعلام آتش‌بس دو هفته‌ای در جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل، به دونالد ترامپ این امکان را داد که بازگشایی تنگه هرمز را به عنوان نشانه‌ای از موفقیت خود و آغاز دوره‌ای تازه در خاورمیانه معرفی کند، اما برآیند کلی تحولات نشان می‌دهد این ایران است که در آستانه گفت‌وگوهای پیش رو، با موقعیتی قوی‌تر از پیش وارد میدان می‌شود. در این ارزیابی، تهران هرچند زیر ضربات سنگین جنگ آسیب دیده، اما ساختار حاکمیتش از هم نپاشیده، توان بازدارندگی‌اش به طور کامل از میان نرفته و مهم‌تر از همه، اهرم‌های اصلی فشار خود را نیز حفظ کرده است.
مهم‌ترین دستاورد فوری ترامپ از این آتش‌بس، جنبه نمایشی و سیاسی آن بود. او توانست خود را بار دیگر در مرکز صحنه بحران قرار دهد؛ همان کسی که ساعاتی پیش از اعلام توافق، با شدیدترین لحن از نابودی یک «تمدن کامل» سخن می‌گفت و اندکی بعد خود را در جایگاه سیاستمداری نشان داد که مسیر بحران را به سوی صلح تغییر داده است. بازارها نیز در کوتاه‌مدت به این چرخش واکنش مثبت نشان دادند: بهای نفت کاهش یافت و نشانه‌هایی از بهبود در بازارهای سهام دیده شد. این واکنش، نشان داد که ترامپ هنوز قدرت اثرگذاری بر بازارهای کوتاه‌مدت جهانی را دارد.
اما پشت این دستاورد فوری، واقعیت ژئوپولیتیکی دیگری در حال شکل‌گیری است. ایران در حالی به مذاکراتی که قرار است روز جمعه در پاکستان برگزار شود می‌رود که، با وجود تلفات سنگین، همچنان پابرجاست. این کشور هنوز ذخیره‌ای از اورانیوم با غنای بالا در اختیار دارد؛ همان موضوعی که از ابتدا در مرکز منازعه با آمریکا، اسرائیل و متحدانشان قرار داشت. افزون بر این، تهران اکنون مدعی است دست‌کم بخشی از کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد؛ گذرگاهی حیاتی که با نشان دادن توان بستن آن، جایگاه ایران را در معادله منطقه‌ای به شکل محسوسی تقویت کرده است.
یکی از نکات محوری این تحلیل، ابهام در خودِ مفاد آتش‌بس است. هنوز روشن نیست توافق دقیقاً چه دامنه‌ای دارد و برداشت‌های گوناگونی از آن در گردش است. نخست‌وزیر پاکستان، شهباز شریف، گفته بود آتش‌بس همه جبهه‌ها، از جمله لبنان، را در بر می‌گیرد، اما بنیامین نتانیاهو به سرعت این برداشت را رد کرد و تأکید کرد عملیات اسرائیل در مرز شمالی ادامه خواهد یافت. همین تناقض نشان می‌دهد که توافق اعلام‌شده هنوز از انسجام و شفافیت لازم برای یک آتش‌بس پایدار برخوردار نیست.
ابهام دیگر به تنگه هرمز مربوط می‌شود. ترامپ گفته بود آتش‌بس مشروط به «بازگشایی کامل، فوری و امن» این آبراه است. تهران نیز با ازسرگیری عبور و مرور از تنگه موافقت کرده، اما با این قید که رفت‌وآمد کشتی‌ها زیر نظارت و کنترل نیروهای مسلح ایران صورت خواهد گرفت. گزارش‌هایی از منطقه نیز حاکی از آن است که ایران قصد دارد طرح قبلی خود را برای تقسیم کنترل تنگه با عمان و دریافت عوارض عبور به اجرا بگذارد؛ عوارضی که گفته شده برای هر کشتی دو میلیون دلار تعیین شده است. اگر چنین ترتیبی عملی شود، این امر به معنای دگرگونی جدی در وضع سابق خواهد بود؛ زیرا پیش از جنگ، هرمز به عنوان یک آبراه آزاد شناخته می‌شد. در صورت تحقق این طرح، ایران نه فقط نقش نگهبان این گذرگاه راهبردی را تثبیت می‌کند، بلکه به منبع درآمدی تازه نیز دست می‌یابد.
همین نااطمینانی درباره آینده تنگه هرمز باعث می‌شود که گرچه صدها کشتی گرفتار در خلیج فارس احتمالاً برای خروج شتاب کنند، اما ورود کشتی‌های تازه به این مسیر بسیار محتاطانه‌تر انجام گیرد. شرکت‌های کشتیرانی هم نگران خواهند بود که پرداخت عوارض به ایران، آنان را در معرض نقض تحریم‌های آمریکا قرار دهد. از این رو، حتی اگر آتش‌بس برقرار بماند، پیامدهای اقتصادی و تجاری بحران به سرعت از میان نخواهد رفت.
در بخش دیگری از این تحلیل تأکید می‌شود که تهدیدهای تند و فزاینده ترامپ در طول هفته‌های جنگ، سرانجام نیز به هدف اصلی خود نرسید. او در روزهای آخر جنگ، تهدیدها را تا جایی پیش برد که از نابودی تمدن ایران سخن گفت؛ لحنی که نویسنده آن را تلاشی برای واداشتن تهران به امتیازدهی در آخرین لحظه می‌داند. اما بر پایه این ارزیابی، این فشار نتیجه معکوس داد. در نهایت، این طرح ده‌ماده‌ای ایران بود، نه طرح پانزده‌ماده‌ای ترامپ، که به عنوان مبنای آغاز مذاکرات در پاکستان پذیرفته شد. ترامپ که تنها یک روز پیش از آن، طرح ایران را یکسره رد کرده بود، بعدتر از آن به عنوان «مبنایی قابل اجرا برای مذاکره» یاد کرد.
اهمیت این نکته در آنجاست که پیشنهاد ده‌ماده‌ای ایران شامل خواسته‌هایی است که تا پیش از این، از خطوط قرمز واشینگتن به شمار می‌رفت: لغو همه تحریم‌ها، پرداخت غرامت جنگی و به رسمیت شناختن حق ایران برای غنی‌سازی اورانیوم. در این میان، حکومت ایران در نسخه فارسی مفاد آتش‌بس، مسئله حق غنی‌سازی را گنجانده، اما در ترجمه انگلیسی آن چنین چیزی دیده نمی‌شود؛ امری که نشان می‌دهد تهران احتمالاً این بند را هم برای مصرف داخلی و هم برای القای نوعی پیروزی سیاسی برجسته کرده است.
با این حال، بعید به نظر می‌رسد که ایران در مذاکرات بر سر این موضوع عقب‌نشینی کند. همان‌گونه که در همه دورهای گفت‌وگو با غرب بر حق غنی‌سازی پافشاری کرده، این بار نیز به احتمال زیاد آن را به خط قرمز خود تبدیل خواهد کرد. در این میان، در اختیار داشتن حدود ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم با غنای بالا، که از نظر تئوریک برای ساخت حدود دوازده کلاهک هسته‌ای کفایت می‌کند، به یک اهرم چانه‌زنی مهم برای تهران بدل شده است.
این مسئله از آن جهت اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که، ایران در مذاکراتی که با حمله آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه متوقف شد، ظاهراً آمادگی داشت از همین ذخیره چشم بپوشد. اگر این روایت درست باشد، معنایش آن است که آمریکا اکنون در موقعیتی ضعیف‌تر از پیش از آغاز جنگ قرار گرفته است؛ یعنی دقیقاً برخلاف هدفی که از حمله دنبال می‌کرد.
از منظر سیاسی و نظامی نیز هیئت ایرانی در حالی راهی اسلام‌آباد خواهد شد که اکنون می‌تواند به جهان و نیز به افکار عمومی داخل کشور نشان دهد حکومت، با وجود ضربات شدید و حتی کشته شدن رهبر جمهوری اسلامی، از سنگین‌ترین فشار دشمنانش جان سالم به در برده است. نیروهای ایرانی در زمان اعلام آتش‌بس همچنان در حال نبرد بودند و برخلاف ادعاهایی که از نابودی کامل توان آن‌ها سخن می‌گفت، هنوز موشک‌هایی به سوی اسرائیل و دیگر متحدان آمریکا شلیک می‌شد. همین استمرار توان تهاجمی، برگ دیگری در دست تهران برای مذاکرات است.
به این ترتیب، گفت‌وگوهای پیش رو در سایه نوعی وضع تازه آغاز خواهد شد: ایرانی که نه تنها از جنگ به طور کامل درهم نشکسته بیرون آمده، بلکه اکنون به عنوان یکی از متولیان و ذی‌نفعان تنگه هرمز نیز مطرح است. در چنین شرایطی، هیئت آمریکایی شاید در میز مذاکره بر سر خواسته‌های تهران با تندی برخورد کند یا حتی تهدید به ترک گفت‌وگوها کند، اما این کار را در حالی انجام خواهد داد که می‌داند طرف مقابل، توان ثابت‌شده‌ای برای وارد آوردن فشار مستقیم به دولت ترامپ از مسیر بازار انرژی و قیمت بنزین دارد.
در مجموع، این تحلیل بر آن است که آتش‌بس دو هفته‌ای هرچند برای ترامپ یک پیروزی سریع تبلیغاتی و روانی به همراه آورد، اما در سطح راهبردی، دست ایران را برای ورود به مذاکرات بازتر کرده است. تهران اکنون با اورانیوم غنی‌شده، نفوذ بیشتر بر تنگه هرمز، توان اثبات‌شده برای تحمیل هزینه به رقبایش و روایت بقا در برابر یک جنگ سنگین، وارد گفت‌وگو می‌شود؛ در حالی که واشینگتن نسبت به دور پیشین مذاکرات، با اهرم‌های محدودتر و فشارهای بیشتری روبه‌رو است.

Untold Stories 
Follow

8h 
So this is what an “American victory” is being called in 2026?…
See more

Really American 
Follow

4h 
BREAKING: A Trump insider opened a $51,000,000 oil short position — hours before Trump announced a ceasefire with Iran. This guy is now 16 for 16. $170 million in profi…
See more

Photographers of the Farm Security Administration

21h 
Title: Washington, D.C., Lincoln Memorial.…
See more

Collective Evolution  
Follow

2d 
Populations don't want war. People, when fully informed, will not willingly choose to go to war, and this is why consent for conflict has to be manufactured. It happens…
See more

Bahman Saghaei 
Follow

2d 
نامه سرگشاده مصطفی تاج زاده تلاشگر سیاسی زندانی به دونالد ترامپ: به جهانیان و به‌ویژه دو ملت ایران و آمریکا پاسخ دهید چرا در حین مذاکرات دستور حمله به ایران را صادر کردید؟
جناب آقای دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
با سلام
این نامه را یک زندانی سیاسی دموکراسی‌خواه و صلح‌طلب که یازدهمین سال محکومیت خود را در اوین سپری می‌کند و هر روز و هر شب صدای مهیب و مخرب بمب‌ها و موشک‌ها را از درون زندان می‌شنود، خطاب به جنابعالی می‌نویسد که دستور آغاز این جنگ را به‌عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا صادر کردید. این نامه را می‌نویسم تا مخالفت قاطع خود را با جنگی اعلام کنم که تا هم‌اکنون خسارات و تلفات زیادی بر جای گذاشته است و در صورت تداوم و تشدید احتمالی آن، می‌تواند به یک تراژدی تمام‌عیار منجر شود و رنج اجتناب‌پذیر بزرگی را به مردمی تحمیل کند که نقشی در این آتش‌افروزی ندارند و با آن مخالفند.
یادآور می‌شوم، شما همواره خود را مخالف جنگ و شایسته دریافت نوبل صلح می‌خوانید و به روسای جمهور پیشین خود می‌تازید که چرا آمریکا را درگیر دو جنگ پرهزینه و شکست‌خورده در افغانستان و عراق کردند. همچنین با افتخار از پایان دادن به ۸ جنگ در یک‌سال گذشته سخن می‌گویید.
با این وجود جنگی را آغاز کرده‌اید که نه‌فقط فاقد مصوبه شورای امنیت سازمان ملل است بلکه حتی متحدان سنتی شما در اروپا که همگی عضو ناتو هستند از پیوستن به آن خودداری ورزیده‌اند. زیرا آن را فاقد وجاهت حقوقی و سیاسی می‌دانند.
جناب آقای رئیس‌جمهور!
طبق اعلام وزیر امور خارجه عمان - میانجی مذاکرات - پیشنهادهای ایران در آخرین دور مذاکرات در ژنو، توافق را کاملا در دسترس قرار داده بود و می‌توانست نگرانی‌های هسته‌ای واشنگتن را برطرف کند. بنابراین لازم است به جهانیان و به‌ویژه دو ملت ایران و آمریکا پاسخ دهید چرا در حین مذاکرات دستور حمله به ایران را صادر کردید؟ و چرا در ادامه با وجود تاکید چند باره بر دستیابی به اهداف تعیین‌شده و نیز بازه‌ی زمانی چهار تا شش هفتگی جنگ، از تصمیم جدید خود برای بمباران اهداف غیر نظامی شامل نیروگاه‌های برق، تاسیسات آب‌شیرین‌کن، پل‌ها، پالایشگاه‌ها و دیگر زیرساخت‌های ایران خبر می‌دهید؟ جنابعالی به خوبی می‌دانید چنین راهبردی مغایر حقوق بین‌الملل است، قوانین ایالات متحده را نقض می‌کند و اعلان جنگی غیر انسانی با ملت دلیر و رشید ایران به شمار می رود. بعلاوه حتما توجه دارید که تلاش برای ویران ساختن و جهنم کردن ایران، جنگ غیر قانونی اخیر را به جنگی کاملا کثیف و فاجعه‌بار تبدیل می‌کند، منطقه‌ای را به آتش می‌کشد و بار دیگر به احساسات ضد آمریکایی در ایران و بسیاری از کشورهای دنیا دامن می‌زند.
حتما می‌دانید اغلب ایرانیان تا قبل از مداخله‌ی غیر قانونی کاخ سفید در عزل نخست‌وزیر محبوب خود در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی) نگاه مثبتی به ایالات‌متحده داشتند، اما پس از آن عموم مردم، آمریکا را تکیه‌گاه وحامی استبداد حاکم و نابسامانی‌ها و فسادها در ایران دانستند.
عبرت‌آموز آنکه اگر علیه دولت دکتر مصدق کودتا نمی‌شد، به احتمال بسیار قوی، انقلاب ۵۷- ۱۹۷۹ رخ نمی‌داد. به باور من، شما ناخودآگاه در حال رقم زدن دوباره‌ی همان تغییر هستید. به‌خصوص اگر تجاوز اخیر را با حمله به تاسیسات زیربنایی ایران و نیز با عملیات زمینی همراه کنید.
مطمئنا شما از پیامدهای کوتاه‌مدت جنگ مانند افزایش بهای نفت و گاز، بیشتر شدن تورم و رکود در بسیاری کشورها، و نیز خسارات و تلفات زیاد به ایران و امریکا آگاهید، اما مطمئن نیستم که مشاوران‌تان از پیامدهای درازمدت جنگ، آن هم در منطقه‌ی استراتژیک و در عین حال شکننده‌ی خاورمیانه گزارش جامعی برای شما تهیه کرده باشند. در هر حال دنیا متوجه است که تلاش برای بازگرداندن ایران به «عصر حجر» صرف‌نظر از امکان یا امتناع آن، نشانگر موفقیت دولت آمریکا در این جنگ نیست، و مدنیت و اعتماد به نفس مقاماتش را به نمایش نمی گذارد؛ برعکس، استیصال دولت مهاجم و بلکه شکست آن را در تحقق اهدافش به رخ جهانیان می‌کشد.
با اغتنام فرصت یادآور می‌شوم که ایران حتی در عصر استعمار نیز از معدود کشورهایی بود که زیر پرچم هیچ دولت خارجی نرفت. ویژگی بارز مبارزات رهایی‌بخش ملت ما از نهضت مشروطه در ۱۲۰ سال گذشته (۱۹۰۶میلادی) تاکنون نیز نفی توامان استبداد داخلی و سلطه خارجی بوده است.
ایرانیان استقلال‌طلب و آزادی‌خواهند و در هر شرایطی از کیان ایران و تمامیت ارضی آن و نیز از عزت و شرف خود دفاع می‌کنند؛ در عین حال استبداد را برنمی‌تابند. در آخرین نمونه، در جنبش غرورآفرین «زن زندگی آزادی»، حجاب را آزاد و ثابت کردند که می‌توانند با روش‌های مدنی و خشونت‌پرهیز حقوق خود را استیفا کنند، بدون آنکه نیازمند دخالت نظامی خارجی باشند.
دخالتی که تاکنون افزون بر وارد شدن رنج و سختی بر مردم، نتیجه‌ای جز تضعیف جامعه مدنی، بخش خصوصی، توسعه ملی و روند گذار به دموکراسی در ایران را نداشته است.
این جنگ غیرقانونی را نمی‌بایست آغاز می‌کردید و اکنون نیز لازم است آن را هر چه سریع‌تر خاتمه دهید تا از خسارات و تلفات به مراتب بیشتری جلوگیری کنید. البته که روی آوردن به دیپلماسی وظیفه‌ای دوطرفه است و تنها راه عبور از این بحران مصیبت‌بار، اتخاذ راهبرد برد - برد و تلاش برای دستیابی به توافقی جامع و آتش‌بسی پایدار است. بر این اساس، طرف ایرانی نیز باید به سهم خود، با پرهیز از صفر و یک دیدن شرایط، مانع ویرانی کشورمان شود. یعنی با تن دادن به مطالبات دموکراتیک اکثریت ملت و با رفع نگرانی‌های بین‌المللی درباره فعالیت‌های هسته‌ای خود، راه برای توافق شرافتمندانه بگشاید. اما سهم و مسئولیت دولت آمریکا و رئیس‌جمهور آن به‌مراتب بیشتر است، چون این جنگ غیر قانونی، پرهزینه و اجتناب‌پذیر را ارتش آن کشور به دستور شما آغاز کرده است. بنابراین، دوراندیشی، انسانیت و حتی منافع ملی آمریکا حکم می‌کند که جنابعالی به عنوان آغازگر جنگ، شجاعت به خرج دهید و این جنگ مخرب را همین امروز متوقف کنید. توقف این جنگ به سود همگان و به‌ویژه دو ملت ایران و آمریکا تمام شده و با اقبال جهانیان روبرو خواهد شد.
با آرزوی صلح عادلانه و با یاد همه جان‌باختگان جنگ اخیر، به‌خصوص دانش‌آموزان بی‌گناه میناب.
سید مصطفی تاج‌زاده - زندان اوین - ۱۵ فروردین ۱۴۰۵