شدن=شَوِش=صیرورت.

صیرورة. [ ص َ رَ ] (ع مص ) گشتن . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ) (تاج المصادر بیهقی ). || بازگردیدن کار. || میل کردن بسوی کسی . (منتهی الارب ). || (اصطلاح فلسفه ) شدن . هرقلیطوس افیسوسی که یکی از فلاسفه ٔ نحله ٔ ایونی و از حکمای یونانی قبل از سقراط است ، اصل عالم را تبدل و بی قراری و شدن میداند. وی منکر وجود ثابت و پایدار است و عالم را به رودی تشبیه میکند که همواره روان است و یک دم مانند دم دیگر نیست . او میگوید: هیچ چیز را نمی توان گفت می باشد، بلکه باید گفت میشود و شدن نتیجه ٔ کشمکش اضداد است . (از سیر حکمت ج 1 ص 4).

«صیرورت» در فلسفه به معنای شدن، تغییر و دگرگونی است و معادل اصلی آن در انگلیسی Becoming است. این واژه به فرآیند انتقال از حالتی به حالت دیگر (قوه به فعل) اشاره دارد.

شَوِش. مصدر «شوِش» (Sho vesh) در فارسی کهن، مصدر غیرمستعملِ «شدن» به معنای گذشتن، سپری شدن و رفتن است. این واژه با ریشه مصدر شدن مرتبط بوده و در متون قدیمی به عنوان شکل مصدری برای افعال حرکتی به کار می‌رفته است، هرچند امروزه دیگر رایج نیست. 

معنا: گذشتن، رفتن، سپری شدن.

نکته: در بررسی‌های نشانه-معناشناختی، شوش گاهی در معنای «حالت، وضعیت، عاطفه یا حس» نیز در برابر «کنش» (عمل) به کار رفته است. 

توجه: مصدر شوش نباید با واژگان هم‌آوا مانند «شوش» (شهر باستانی) یا «شوش» (شاخه‌های درخت انگور) مشتبه شود.

معادلات پیشنهادی:Becoming (معادل دقیق فلسفی)

Becomingness (حالت شدن)

Process of change (فرآیند تغییر)

این مفهوم در فلسفه مقابل سکون (Being/Stability) قرار می‌گیرد.

شدن= شَوِش=صیرورت (به انگلیسی: Becoming) (به عربی: صیرورت) (به لاتین: Devenire ,Infieri) در فلسفه یکی از مفاهیم هستی‌شناسی است.

صیرورت یا شدن عبارت است از رفتن شیء از حالتی به حالت دیگر یا از زمانی به زمان دیگر. شدن مترادف حرکت و تغیر است، از این جهت که وجود حرکت و تغییر انتقال از حالتی به حالت دیگر است، مانند انتقال از وجود بالقوه به‌وجود بالفعل. شیء متصف به صیرورت نقیض شیء متصف به ثبوت و سکون است، یعنی حالتی است بین عدم و وجود کامل.

در نظر فیلسوف یونان باستان در قرن ششم قبل از میلاد، هراکلیتوس صیرورت عبارت است از نزاع بین اضداد برای اینکه بعضی جای بعضی را اشغال کنند، و همه چیز در حال تغییر و شدن است.

در نظر هگل، صیرورت از رازهای درون هستی یعنی راز تطور است.

این رازی است که تناقض بین وجود و عدم را منتفی می‌سازد.

اگر صیرورت را تار زمان فرض کنیم دیمومت پود آن است. هیچ‌یک از صیرورت و دیمومت را نمی‌توان بدون دیگری تصور کرد.

زیرا صیرورت اگر خالی از دیمومت باشد، بین حالات پی در پی آن ارتباط برقرار نمی‌شود، و اگر دیمومت خالی از صیرورت باشد، زمان متّصلی را به وجود نمی‌آورد.^[۱]

زمان جوهر غایی وقت است و مستتر در فیوضات با نظام فیض و صدور.^[۲] صیرورت، شدن شیء است و دیمومت، صیرورت زمان.

منابع

1. جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره بیدی، فرهنگ فلسفی، جلد ۲، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ه‍. ش- ص: ۴۳۲
2. کارلوس کاستاندا، هدیهٔ عقاب، ترجمه مهران کندری – مسعود کاظمی، تهران :میترا، ۱۳۷۶- ص ۲۹۲

• ویکی‌پدیای انگلیسی مدخل Becoming (philosophy)

رده‌ها: 

• حقیقت
• زمان
• فلسفه تاریخ
• فلسفه ذهن
• فلسفه زمان
• متافیزیک
• مفاهیم فرافلسفه
• مفاهیم متافیزیک یونان باستان
• مفاهیم معرفت‌شناسی یونان باستان
• مفهوم‌های فلسفه ذهن
• مفهوم‌های فلسفی
• نظریه‌ها در فلسفه یونان باستان
• نظریه‌های فلسفی
• نظریه‌های متافیزیک
• واقعیت
• هراکلیتوس
  
  
  • ین صفحه آخرین‌بار در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۵ ساعت ۰۷:۳۳ ویرایش شده است.
   
  • این صفحه با استفاده از پارسوئید رندر شده است.

• Becoming is a basic concept of dialectics that describes the processual nature of the world, the emergence and decay of essences, things and states. In contrast to change, becoming describes an event that develops from itself. Starting from this concept, philosophical thinking attempts to interpret processuality and changeability.

  The word “becoming” is a substantive verb. The concept of becoming is a fundamental category of metaphysics. While the opposite term “being” in the absolute sense refers to a permanence, a stability in time, becoming refers to a progressive change of what sometimes is not and then is again, through a change in its attributes.^[1]

  Philosophy

  Greek antiquity

  Parmenides and Heraclitus

  In ancient philosophy, Heraclitus (* around 520 - around 460 BC) was already concerned with the question of becoming (panta rhei). According to Heraclitus, everything in the world is constantly changing, i.e. nothing remains as it was, everything is constantly changing. He illustrated this principle of constant becoming and passing away with the image of the river: “You cannot step into the same river twice” because the water is always flowing and constantly renewing itself. According to Heraclitus, change is the basic principle of reality - everything is in flux, nothing remains the same. In contrast, the ancient philosopher Parmenides (around 520/515 BC - 46) rejected becoming and only saw unchanging existence as real. In his doctrine of Eleatism, only existence exists, while change is regarded as an illusion.

  Plato

  According to the Platonic view, sensory phenomena are subject to constant change. Ideas, on the other hand, are always unchanging. Plato makes a fundamental distinction between two areas of reality: the world of eternal, unchanging ideas (the “being”) and the sensually perceptible world, which is characterized by constant change and transformation (the “becoming”). In the dialog Sophist, Plato attempts to refute Parmenides' thesis that there is no non-being (and therefore no becoming).

  Aristotle

  Aristotle distinguishes between several meanings of becoming: on the one hand becoming as a transition from possibility to actuality, on the other hand the four forms of change: 1. substantial change (coming into being and passing away); 2. qualitative change; 3. quantitative change and 4. change of place (movement in the narrow sense).

  Modern times

  Hegel

  In Hegel's dialectical logic, becoming is the unity of being and nothingness.

  The ‘'nothing’' is as this immediate, self-same, just as conversely ‘'the same’', which is ‘'being’'. The truth of both being and nothingness is therefore the “unity” of both; this unity is “becoming”.

  — Hegel, Encyclopaedia of the Philosophical Sciences in Basic Outline, § 88

  In the description of Being and Nothingness, Hegel elaborates the following:

  • Attributes of Being:
    • pure thought,
    • an immediate,
    • simple and indeterminate,
    • the beginning.
  • Attributes of nothingness:
    • pure abstraction,
    • direct,
    • equal to itself,
    • the absolute negative.

  He now combines both conceptual determinations into the unity of becoming.

  Physics

  Jürgen Mittelstraß emphasizes the central importance of the term “becoming” in the context of science and knowledge. Mittelstraß emphasizes that science is not a static, closed system, but is constantly in the process of becoming. This implies that scientific knowledge is always provisional and continues to develop in a historical and social context.

  Modern physics and its natural philosophical interpretation discuss, among other things:

  • whether, on the basis of the Minkowski space, events and not places or points in time represent the actual reality (modern Eleatism);
  • which follows from McTaggart's theory of time;
  • whether the second law of thermodynamics proves a time sequence;
  • whether the “now” has a physical or only a psychological meaning.

  See also

  • Impermanence
  • Science of Logic, Hegel's book introducing the German term
  • The One (philosophy) [de]
  • Wholeness (philosophy) [de]
  • Nunc stans [de]

  References

  1.  Dictionnaire des concepts philosophiques. In extenso. Larousse CNRS éd. 2013. p. 880. ISBN 978-2-03-585007-2.

  Literature

  • Jürgen Mittelstraß: Werden, in: Jürgen Mittelstraß (Hrsg.): Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie. 2. Auflage. Band 8: Th – Z. Stuttgart, Metzler 2018, ISBN 978-3-476-02107-6, S. 459 – 461 (mit ausführlichem Werk- und Literaturverzeichnis).
  • Anton Hügli, Poul Lübcke (Hrsg.): Philosophielexikon. Personen und Begriffe der abendländischen Philosophie von der Antike bis zur Gegenwart. Erw. Auflage. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 2013 (rororo; 55689; Rowohlts Enzyklopädie), ISBN 978-3-499-55689-0, S. 946 – 949: Werden (mit Lit.verz.)

  Categories: 

  • Hegelianism
  • Ontology
  • Dialectic
  • This page was last edited on 15 August 2025, at 00:10 (UTC).
  
  
  
  
  ا
•