۴۵ سال خودی و غیر خودی تظاهر و چاپلوسی و فساد به بار آورد
نزدیک به چهار دهه است که برای استخدام و گزینش کارمندان دولتی و ارتقای اداری، علاوه بر مسایل عقیدتی و شرعی و اطلاعاتی، «ظاهر» داوطلبان هم به شدت مورد تحقیق و بررسی قرار می‌گیرد. سیستم گزینشی معتقد است که آدم سالم و معتقد حتماً ظاهر ویژه‌ای هم باید داشته‌باشد. در این سال‌ها میلیون‌ها جوان و نوجوان به خاطر بلندبودن موی سر یا کوتاه‌ بودن آستین پیراهن یا پوشیدن شلوار لی و نداشتن مقنعه و چادر سیاه از استخدام دولتی محروم شده اند و یا  تنبیه و توبیخ. در هر اداره لیست بلندبالایی از ممنوعیت‌های پوششی به در و دیوار نصب است. همه‌ این‌ها برای جلوگیری از ورود افراد ناباب ونامسئول به نظام مدیریتی و اجرایی  کشور است. اما این روزها بی وقفه اخبار دزدی‌ها و اختلاس‌های کلان موسسات و شرکت‌ها و بانک‌های «ارزشی» و روحانیون سرشناس در حوزه های علمیه  با نام‌های مقدس مذهبی در رسانه‌ها منتشر می شود. کمی دقت به قیافه‌ها و تیپ‌های دزدان و اختلاس‌گران خالی از خنده و عبرت نیست. تقریباً همه‌ی این بزرگان، قیافه‌هایی بشدت مورد تایید نظام را دارند. صورت تیغ ندیده و ته ریش‌، پیشانی‌ مهرخورده‌، تظاهر به تواضع، پیراهن‌های یقه‌ گرد ، انگشتری عقیق و فیروزه و... همه حکایت از تعهدات شرعی دارند.‌ این روزها وقتی صورت‌های مسخ ‌شده اختلاسگران و دزدان حکومتی را می بینی انگار انسانیّت از چهره  همه شان رخت بر بسته و خبری از وقاحت در  چشم هایشان نیست. "خالد رسول پور"