نَخج - گیایی درشت باشد که خاک روبان بدان زمین رو بند. طیّان گفت :

  دست و کفّ پای ترّان[1] پر کلنج   ریش پیران زرد از بس دود نخج[2].

لغت فرس اسدی طوسی چاپ استاد دبیرسیاقی.

---

[1] - "نچ": دست و پای  و روی خوبان.  (تران=جوانان؟).

[2] - "نچ": لخج.  (لخج=زاگ سیاه).