طاق: هر بلندی باشد و ایوان را نیز گویند، واژگان پهلوی؟
واژهٔ «طاق» (تاق) ریشهٔ اصیل پهلوی (پارسی میانه) دارد و صورت پهلوی آن «تاک» (tāg) یا «تاگ» است. این واژه در معماری دورهٔ ساسانی و متون پهلوی به معنای «سقف خمیده، قوس، ایوان، گنبد و سازهٔ مرتفع» به کار میرفته است.
۱. ریشهشناسی و صورت پهلوی واژهٔ «طاق»
برخلاف واژگان پرسشهای پیشین که ریشهٔ ترکی یا افسانهای داشتند، طاق واژهای کاملاً ایرانی و بازمانده از دورهٔ ساسانی است:
- املای اصیل فارسی: صورت درست و اصیل این واژه در خط فارسی «تاق» (با تاء دو نقطه) است. پس از ورود خط عربی، به دلیل شباهت آوایی و رسمالخط معربشده، به صورت «طاق» نوشته شد.
- صورت پهلوی (پارسی میانه): در زبان پهلوی این واژه به صورت تاک / تاگ (tāg) ثبت شده است که هم به معنای قوس و گنبد (ایوان) و هم به معنای واحد، جفتِ فرد و یگانه (تک) به کار میرفته است.
- پیشینهٔ تاریخی: نام بناهای مشهور ساسانی همچون تاق کسری (ایوان مدائن) و تاقبستان مستقیماً از همین واژهٔ پهلوی گرفته شدهاند.
۲. واژگان پهلوی همخانواده و مرتبط در این مدخل
در توضیح فرهنگنویسان کهن (از جمله لغت فرس اسدی) آمده است: «طاق: هر بلندی باشد و ایوان را نیز گویند». واژگان اصیل پهلوی این بخش عبارتاند از:
- اَیوان / اِوان (ēwān): واژهٔ «ایوان» نیز کاملاً پهلوی است. در پارسی میانه به صورت اِوان (ēwān) یا اَپَدانَک (apadānak) به معنای کاخ، تالار سرپوشیده و پیشگاه مرتفع ساختمان به کار میرفته است.
- بُلَند / بُرز (buland / burz): واژهٔ «بلندی» برگرفته از صفت پهلوی بُلَند (buland) به معنای مرتفع و رفیع است که با واژهٔ کهنترِ بُرز (burz) همریشه است.
- گُنبَد (gumbad): در متون پهلوی برای اشاره به سقفهای قوسی و طاقدار، علاوه بر تاک، از واژهٔ گُنبَد (gumbad) نیز استفاده میشده است.
اگر مایل هستید، میتوانم در موارد زیر اطلاعات بیشتری ارائه دهم:
- بررسی ریشهشناسی سایر واژگان معماری ساسانی (مانند گنبد، ستون، پالانه و رواق).
- توضیح دربارهٔ قانون تبدیل «ت» پهلوی به «ط» در خط فارسی (مانند تاق/طاق، توطی/طوطی و تپانچه/طپانچه).
- بررسی مدخلهای بعدی لغت فرس اسدی که در اختیار دارید.
