نخستین لوله‌کشی آب شهری مدرن در ایران، در سال ۱۳۰۶ با آغاز عملیات احداث مجرای رودخانه کرج به تهران، شروع شد و در نهایت طرح اول لوله‌کشی آب تهران در سال ۱۳۳۰ اجرایی شد. اما اگر به «لوله کشی» در معنای عام آن در دوران باستان اشاره داشته باشیم، ایرانیان باستان در دوران ساسانیان از سیستم‌های لوله‌کشی پیشرفته‌ای برای انتقال آب استفاده می‌کردند.

دوران باستان (ساسانیان): ایرانیان باستان، به ویژه در دوران ساسانیان، اولین کسانی بودند که از سیستم‌های لوله‌کشی پیشرفته در سازه‌های خود استفاده کردند. آن‌ها از لوله‌هایی از جنس «ساروج» و «تنبوشه» برای انتقال آب بهره می‌بردند و حتی از سیستم لوله‌کشی مارپیچی برای انتقال آب به ساختمان‌های بلند استفاده می‌کردند. این نشان‌دهنده مهارت بالای مهندسی آب در آن دوره بود.
دوران مدرن: طرح اولیه لوله‌کشی آب شهری در ایران، با هدف برطرف کردن کمبود آب و آلودگی آب آشامیدنی، از سال ۱۳۰۱ بررسی شد. در سال ۱۳۰۶ عملیات احداث مجرای آب از رودخانه کرج به تهران آغاز شد و در نهایت طرح اول لوله‌کشی آب تهران در سال ۱۳۳۰ برای جمعیتی حدود ۹۰۰ هزار نفر اجرایی گردید.