ابواسحاق ابراهیم بن محمد بخاری جویباری بخارایی یا محمدابراهیم بن محمد از پیشگامان سرایش شعر به فارسی بوده است. نخستین پیشه اش وی زرگری بوده است. در روزگار سامانیان میزیسته. شعر زیر از اوست:
به ابر پنهان کرد آفتاب تابان را
به سبزه بنهفت آن لاله برگ خندان را
به سوی هر دو مهش برد و شاخ ریحان بود
به شاخ مورْد به پیوست شاخ ریحان را
بتی که خسته دلان را به بوسه درمان است
دریغ دارد از این درد دیده درمان را
به ابر نیسان مانم کنون من از غم او
سزد که صنعت خوبست ابر نیسان را
به یک گذر که سحرگاه بر گلستان کرد
بهشت کرد سراسر همه گلستان را.
به ابر پنهان کرد آفتاب تابان را
به سبزه بنهفت آن لاله برگ خندان را
به سوی هر دو مهش برد و شاخ ریحان بود
به شاخ مورْد به پیوست شاخ ریحان را
بتی که خسته دلان را به بوسه درمان است
دریغ دارد از این درد دیده درمان را
به ابر نیسان مانم کنون من از غم او
سزد که صنعت خوبست ابر نیسان را
به یک گذر که سحرگاه بر گلستان کرد
بهشت کرد سراسر همه گلستان را.
