پیری مرا بزرگری افکند، ای شگفت بی گاه دود زردم و همواره سرف سرف. کسائی.

 سَرَف و سرفه - سُعال باشد و گویند سرف سرف بودم دوش تا هستم ، یعنی در سعال و عذاب سعال بودم.  کسایی گفت

  پیری مرا بزرگری افکند، ای شگفت^[1]

                            بی گاه و^[2] دود زردم و هموار سرف سرف.

  زرگر فرو فشاند کرف سیه^[3] بسیم

                                      من باز^[4] بر فشاندم، سیم سیه بکرف.

---

[1] - "نچ": افکنده ای دریغ.

[2] - "واو" در "چ" نیست از "ا" و "نچ" است.

[3] - "نچ": کرف سینه بسیم، کزف بسیهنء سیم؛ "چ": فرو نشاند کرف سیم را همی.  ( متن از "ا" است).

[4] -"چ": من هاز.  (متن از "چ" است ذیل لغت کرف).