در ایرانِ حدود هفتاد سال پیش (و قبل از آن)، کتاب علمالاشیاء معادل درس علوم تجربی امروزی بود.
واژه «علمالاشیاء» به معنای «شناخت اشیاء» یا «دانشِ چیزها» است. این درس در نظام آموزشی قدیم ایران (دوره پهلوی اول و اوایل پهلوی دوم) به دانشآموزان کمک میکرد تا با دنیای اطراف خود، پدیدههای طبیعی، جانداران، گیاهان و خواص فیزیکی و شیمیایی مواد ساده آشنا شوند.
ویژگیهای درس علمالاشیاء:
محتوا: این کتابها معمولاً ترکیبی از مباحث فیزیک، شیمی، زیستشناسی و زمینشناسی بودند که به زبانی ساده بیان میشدند.
هدف: هدف اصلی این بود که دانشآموز به جای حفظ کردن صرف، با مشاهده مستقیم و تجربه، دنیای پیرامونش را درک کند.
تغییر نام: بعدها با نوسازی نظام آموزشی و تفکیک دقیقتر علوم، این نام جای خود را به عناوین تخصصیتر و در نهایت به نام واحد «علوم» در دوره ابتدایی و راهنمایی داد.
در واقع، اگر پدربزرگها یا مادربزرگهای ما از امتحان علمالاشیاء صحبت میکنند، منظورشان همان امتحانی است که بچههای امروزی به عنوان «علوم» میشناسند.
