یک ملودی غیرمنتظره: ادای احترام کارگردان کانادایی به احمد ظاهر در جشنواره فیلم کن
در شلوغی جشنواره فیلم کن امسال و درمیان زرق و برق، درحالی که سینمای افغانستان غایب است، از راه یک قطعهی سینمایی منحصر به فرد یک کارگردان کانادایی، صدای احمد ظاهر، آوازخوان افسانهای افغانستان در هفتاد و هفتمین جشنواره بینالمللی فیلم کن، طنینانداز شد و این فیلم، موج غافلگیرکنندهای از نوستالژی را با یک میانآهنگ کوتاه برانگیخت.
نتشر شده در:
درحالی که من و همکارم برای یک گفتگوی ویژه با متیو رنکین، کارگردان کانادایی فیلم «زبان بینالمللی» نشسته بودیم، کنجکاوی من در مورد یک لحظه ویژه و کوتاه در این فیلم برانگیخته شد.
صحنهای کوتاهی از این فیلم که بهگونه ظریفانه، توسط آهنگ احمد ظاهر، خواننده افسانهای افغانستان که زمانی پژواک صدای او در کوهها و درههای افغانستان طنینانداز میشد، برجسته شده است.
لبخند رضایتبخشی بر صورت کارگردان نقش بست، هنگامی که یادی از این آهنگ کردم و گفت: «من احمد ظاهر را دوست دارم. او یکی از آوازخوانان مورد علاقه من است و تمامی آهنگهایش را دوست دارم.»
متیو رنکین با اشتیاق قابللمسی ادامه داد که «همانگونه که میدانید، احمدظاهر اِلوز افغانستان است، زیرا او آهنگهای زیادی از الوز را به دری تبدیل کرده و بهگونهای آنها را افغانیزه کرده است.»
این کارگردان کانادایی که از مدت ده سال بدینسو، فارسی میآموزد، احترام و شیفتگی ویژهای به زندگی حرفهای احمد ظاهر دارد.
در کنار اینکه قطعه استفادهشده آهنگ احمدظاهر، وزن عاطفی خاصی به ماهیت آن صحنهی فیلم بخشیده، کاگردان میگوید که احمدظاهر «تا حد زیادی الهامبخش» این فیلم بوده است.
او کسی بود که تا حد زیادی الهامبخش فیلم بود...و احساس میکنم که ادغام فاصلهها که شما در حرفهای احمد ظاهر میابید، تا حد زیادی هدف فیلم است. بنابر این، از بسیاری جهات، احمد ظاهر برای ما یک نوع رهنمای معنوی بود.
اینکه یک آوازخوان از کابل، قلب یک فیلمساز در کانادا را لمس میکند، خارقالعاده است و بیانگر قدرت هنر و موسیقی است. قدرتی که فاصلههای میان فرهنگی را ازبین میبرد و ارتباط غیرمنتظرهای ایجاد میکند.
سخنی که میرات احمد ظاهر، گواه آن است.
