بدان رسید که بر ما بزنده بودن ما خدای وار همی مِنَّتی نهد هر خَس. عسجدی

خَس» در زبان فارسی به معنای ریزه‌های کاه، علف‌های خشک، خاشاک و چوب‌ریزه‌های سبک است که روی آب یا زمین می‌ماند و معمولاً به عنوان نماد چیز بی‌ارزش (خس و خاشاک) استفاده می‌شود [۲، ۳]. در لغت‌نامه، این واژه همچنین به معنی انسان پست، ناکس، زبون و فرومایه نیز به کار رفته است [۲]. در ریشه‌شناسی عربی، خس به معنای «کاهو» (سبزی) است [۴].