این ابیات از «ابوطاهر خسروانی» یا «خواجوی کرمانی» است و به زیبایی ظاهری معشوق و حیرت شاعر اشاره دارد: زهره (سیاره) در عقرب و ماه در خرچنگ نشسته (اشاره به برجهای فلکی) و من (شاعر) از ترس این هجمه، به هیبت «غند» (خشمگین/درشت) و مانند خرسی که در دام افتاده، مدهوش و متحیر شدهام، که نشان از قدرتِ جمال معشوق است.
توضیح بیشتر:«زهره به عقرب نشسته، ماه به خرچنگ»: در نجوم، زمانی که زهره در برج عقرب و ماه در برج خرچنگ قرار میگیرد، شرایط خاصی برای زیبایی و جذابیت معشوق و درگیری عواطف پدید میآید.
«من غند شدم ز بیم غنده چون خرس بکون فتاده در دام»: شاعر از شدت زیبایی معشوق و این ترکیب فلکی، مانند خرسی که در دام افتاده باشد، هم مدهوش و هم ترسان شده و قدرت حرکت و تفکر را از دست داده است، اشاره به هیبت و جذبهی غیرقابل وصف یار دارد.. توضیح از هوش مصنوعی است و اعتباری برای نگارنده نیست.
