دَند- ابله بی باک خودکامه باشد.  بوشکور گفت :

  پری چهره فرزند دارد یکی          کزو شوختر کم بود کودکی

  مر او را خِرَد نی و تیمار نی         بشوخیش اندر جهان یار نی

  شد آمدَش بینم سوی زرگران        هماره ستوهند ازو دِلگِران

  بخواند آنگهی زرگر دند را             زهمسایگان هم^[1] تنی چند را

لبیبی گفت :

  اندرین شهر بسی ناکس بر خاسته اند

                              همه خرطبع و همه احمق و بی دانش و دند.

---

[1] - "نچ": ز همسایگان؛ "چ" "ا": ز همسایگانان.  (متن از نسخه سپهسالار "ا" است).