مینو آباد نام بادیه ای بروزگار ضحاک از خوشی که بود، اسدی گوید: ز خوشی بود مینو آباد نام چو بگذشت ازو پهلوان شادکام. واژگان پهلوی؟

مینو آباد   نام بادیه ای بروزگار ضحاک از خوشی که بود، اسدی گوید:   ز خوشی بود مینو آباد نام      چو بگذشت ازو پهلوان شادکام.  واژگان پهلوی؟

واژه «مینوآباد» از دو بخش پهلوی (فارسی میانه) تشکیل شده است:

1. مینو (Mēnōg): در زبان پهلوی به صورت mēnōg (یا mēnōī) به کار می‌رفت که به معنای جهان مینوی، آسمانی، بهشتی، روحانی و غیرمادی است (در مقابل «گیتی» یا gētīg که جهان مادی است).
2. آباد (Ābād): در زبان پهلوی به صورت ābād یا āpāt به معنای آبادان، باطراوت، دایر و پررونق بوده است.

بنابراین، «مینوآباد» در ریشه پهلوی خود به معنای «آبادیِ بهشت‌گونه» یا «مکانِ آبادِ آسمانی» است که کاملاً با توصیف اسدی طوسی («از خوشی که بود») همخوانی دارد.

آیا مایلید ریشه پهلوی واژگان دیگری از این بیت یا شاهنامه را بررسی کنیم؟