اروپا در گرداب بحرانامریکا ساخته دست و پا می زند!ریا نووستی- ویکتوریا نیکیفوروادر روزهای گذشته شورای امنیت ملی آلمان برای بحث در باره کمبود سوخت در این کشور تشکیل جلسه داد. این جلسه با فراخوان صدراعظم این کشور تشکیل شد.این جلسه در شرایطی تشکیل شد که خطوط هوایی اروپایی، لغو پروازهای خود را آغاز کرده اند. به طور متوسط، برای یک بیمارستان در اتحادیه اروپا از یک ماه تا یک ماه و نیم نفت سفید باقی مانده است و در کشورهایی مانند لوکزامبورگ، ذخیره نفت حتی برای چندین روز نیر کافی نیست.کمیسر انرژی آلمان به اروپایی ها پیشنهاد داد که پروازها را متوقف کنند، رانندگی را متوقف کنند، از خانه کار کنند و به جای گاز روی اجاق های برقی آشپزی کنند. او توضیحی نداد که پول هزینه برق را از کجا بیاورند. او اضافه کرد:بحران سوخت ناشی از حمله نظامی به ایران و بسته شدن تنگه هرمز، در مقابل چشمان ما به بحرانی برای همه چیز از غذا گرفته تا کود تبدیل می شود. اختلالات لجستیکی، اختلال در عرضه و تخریب تاسیسات تولید نفت و گاز شباهت زیادی به کمبود شدید نفت در سال 1973 دارد.البته بازارها نمی توانند از واکنش پرهیز کنند. واشنگتن و تهران می توانند مذاکرات را از سر بگیرند، متوقف کنند و یا باز از سر بگیرند، اما این اساسا چیزی را تغییر نخواهد داد. حمله آمریکا و اسرائیل به ایران، بهمنی از بحران اقتصادی جهانی را آغاز کرد. این بر هر کسی که اقتصادش به واردات انرژی، کود و مواد غذایی وابسته است، تأثیر گذاشت. نیکیفوروا (نویسنده مقاله) در تحلیل خود می نویسد:اروپا در یک موقعیت متناقض قرار گرفته است: آنها از یک طرف مجبور شدند ارتباط خود را با منابع روسیه قطع کنند و اکنون دیوانه وار آخرین متر مکعب LNG ما را می خرند، زیرا این کار پس از 25 آوریل دیگر امکان پذیر نخواهد بود. از سوی دیگر، قیمت هیدروکربن های آمریکایی به حدی افزایش یافته است که خرید آنها به معنای ویرانی محض است.ترامپ به ایران اعلان جنگ داد، اما آوار جنگ بر سر اروپایی‌ها فرود آمد. او قول داد تمدن ایران را نابود کند و آن را نابود کرد، اما نه آن تمدنی که بیان کرد.اروپایی ها وارد دوره جدیدی از سختی ها شده اند. آنها حتی بدتر زندگی خواهند کرد، اما در عین حال به تخریب شهرها و آبادی های اوکراین کمک می کنند و میلیاردها دلار برای خرید سلاح های آمریکایی و هیدروکربن های این کشور پرداخت می کنند.بقیه تصویر واضح است: تورم دو رقمی، ورشکستگی شرکت ها، بیکاری گسترده، سوء تغذیه... روزنامه‌ نگاران اروپایی آن را به زیبایی بیان کردند: «رشد منفی»، «معشوقه با رکود»، اما به طور کلی آنچه در حال رخ دادن است شبیه یک بحران تمام عیار است که می‌ تواند اقتصاد اتحادیه اروپا را ویران کند.در این برهه از زمان، به نظر می رسد وضعیت برای ایالت های آمریکا کاملاً مساعد باشد. با این حال، این فقط یک دیدگاه کوتاه مدت است. در یک دوره زمانی نسبتاً طولانی تر، واشنگتن نمی تواند درگیر بحران اقتصادی که خود آن را ایجاد کرده است، نشود.در دهه 1970 نیز تلاشی برای انتقال هزینه ها به اروپایی ها انجام شد، اما این کار کاملاً موفقیت آمیز نبود. ایالات متحده در یک رکود شدید سقوط کرد و تنها با جدا کردن دلار از پشتوانه طلا توانست، خود را نجات دهد.سپس پادشاهی های خلیج فارس با مشروط کردن معاملات نفتی با پول ایالات متحده به دلار نفتی کمک کردند. اکنون این پادشاهی‌ ها با وحشت شاهد این هستند که واشنگتن با وقاحت تمام رفاه آنها را به خطر می‌ اندازد و از آنها به عنوان سپر انسانی در رویارویی با ایران استفاده می کند. کشتی های حامل سوخت را متوقف می کند. نسبت به تخریب مجتمع های پالایش نفت بی تفاوت به نظر می رسد. در واقع اروپا از بازارهای انرژی در آسیا و اروپا محروم می شود. ایالات متحده وارد کننده خالص هیدروکربن ها در دهه 1970 بود. امروز آمریکا خودش صادر کننده هیدرو کربورهاست و در برابر همه رقبا بسیار سختگیر است. البته رقبا می توانند با تغییر از دلار نفتی به پترو یوان، پاسخ بدهند. این دقیقاً همان کاری است که ایران با دریافت هزینه به ارز چینی برای عبور از تنگه هرمز آنها را مجبور به انجام آن می کند.