غرواشه . [ غ ُرْ / غ َرْش َ / ش ِ ] (اِ) لیف جولاهگان . (برهان قاطع). گیاهی است که جولاهان از او مالا (ماله ) کنند و دسته بندند و کفشگران نیز. (فرهنگ اسدی نخجوانی ). گیاهی باشد که جولاهگان و کفشگران آن را به لیف کنند و دسته و دسته بندند و بر روی چیزی مالند. (نسخه ای از فرهنگ اسدی ). گیاهی باشد که جولاهان دسته بندند و بر جامه مالند. (صحاح الفرس ) :
چو غرواشه ریشی به سرخی و چندان
که ده ماله از ده یکش بست شاید.
لبیبی (از فرهنگ اسدی نخجوانی).
من زنم بیشتر ز بیم پشه
کون پیلان ز بیم غرواشه.
؟
غرواش . غورواش . غورواشه . (برهان قاطع). غرواس . ماله . مِرَشَّه . صیصة. (منتهی الارب ). ممسحه . (دهار). برس . رجوع به غرواش شود. || سَبَط. (مهذب الاسماء). || قهر و غضب و خشم . غرواش. (برهان قاطع). رجوع به غرواش شود.
////////////
غرواش . [ غ َرْ / غ ُرْ ] (اِ) لیف شویمالان و جولاهگان و کفش دوزان باشد، و آن گیاهی است که آن را مانند جاروب بندند و بدان آب و آهار و شوربا بر جامه ای که میبافند بپاشند. (برهان قاطع). گیاهی باشد که جولاهگان و کفشگران آن را به لیف کنند و دسته دسته بندند و بر روی چیزی مالند. (فرهنگ اسدی ) (فرهنگ نظام ).دست افزاری مانند جاروب که جولاه آب بدان بر جامه پاشد. (فرهنگ رشیدی ) (از آنندراج ) (از جهانگیری ) (از انجمن آرا). و آن را از سبط (نوعی گیاه) سازند. غورواش . غورواشه . (فرهنگ رشیدی). غرواشه. (برهان قاطع). غرواس . سمر. سمه . رجوع به همین کلمات شود :
جولاهه ٔ کار مانده گوئی
غرواش نهاده بر تغاره.
سوزنی (از فرهنگ رشیدی ) (از جهانگیری).
ای چو غرواش سبلتت کفک فشان
چون شانه شوی دست خوش دست خوشان
سربسته اگر به آهنی (؟) سفج نشان
چون سفج شوی کفته شکم پوده میان.
سوزنی.
|| زنجبیل شامی. (برهان قاطع). رجوع به غرواشه شود.
/////////////////
شوی مال . (نف مرکب ) شومال .شخصی را گویند که آهار و آش بر تار جامه ای که می بافند بمالد. (برهان ). نساج . در اصل لغت به معنی بافنده است و برخلاف اصل موضوع بمعنی شوی مال استعمال کنند. (ملخص اللغات حسن خطیب کرمانی ). رجوع به شومال شود.
/////////
شومال . (نف مرکب) شوی مال . شومالنده . || (اِ مرکب ) ابزاری که بدان پارچه را جلا دهند. (فرهنگ فارسی معین ). || نفع و فایده و سودا. (ناظم الاطباء).
////////
سبط. [ س َ ب َ ] (ع ص ) تر و تازه از گیاه نصی و نبات آن مانند نبات ارزن و آن نیکو مرعا است و از بیخ آن غرواشه ٔ بافندگان سازند. سَبَطة یکی . (منتهی الارب ). || (اِ) هر درخت که بر یک اصل و بیخ و شاخه های بسیار داشته باشد. (منتهی الارب ). رجوع به سبطة شود.
//////////////////
معرفی گیاهان دارویی به ترتیب حروف الفبا 
ز
زنجبیل شامی ( راسن – هلنیوم )
زنجبیل شامی ( راسن – هلنیوم )
نام انگلیسی: Elecampane
نام علمی: Inula helenium L.
خانواده: Compositae
مشخصات گیاه
گياهي است زيبا و پايا و بلند با ساقه هاي محكم و كرك دار كه ارتفاعش به 5/1 تا 2 متر ميرسد. ريشه اش ضخيم و گوشت دار و خوشبو به رنگ قهوه اي، ساقهاش راست و استوانه ای شكل با شاخه هاي متعدد است. برگ ها بزرگ كه طول شان به 30 سانتي متر مي رسد و برگشته هستند و زير آن ها كركي است. كاپيتول بزرگ آن تا 7 سانتي متر هم مي رسد. گل هاي زبانه ای در يك ردیفند و زبانه باريك و زردي دارند. گل هاي لوله اي فراوانند. زمان گل دادن از اوايل تا اواخر تابستان است. معمولا ریزوم به صورت قطعات طولی یا مورب شکافته می شود. گاهی یک یا چند ریشه به ریزوم متصل اند. طول قطعات تا 7 و قطر آنها به 4 سانتی متر می رسد. ریزم از خارج قهوه ای مایل به خاکستری تا قهوه ای تیره و به طور طولی چروکیده، دارای جوانه های اتفاقی یا زخم های ساقه است. روی ریزوم قسمتی از ساقه هوایی نیز دیده می شود. درون ریزوم قهوه ای روشن و روی آن کانال های اولئورزین دایره یا بیضی شکل دیده می شود. ریشه استوانه ای، باریک، گاهی خمیده یا به طور نا منظم انحنا یافته، به طول 13 و قطر 5/1 سانتی مترند. بوی گیاه معطر و طعم آن گس، سوزان و تلخ است.
قسمت های مورد استفاده: ریزوم
خواص
برای شستشو انواع امراض پوستی به کار می رود، به عنوان باکتری کش، برای خارش پوست، زخم ها، جراحت ها مورد مصرف است. یکی از مهمترین گیاهان دارویی است که برای ناراحتی های ریه مانند برونشیت، آسم، نزله مورد استفاده قرار می گیرد.
مواد تشکیل دهنده
سیس کویترین ها (اودسمانولید ها، ایزولانتولاکتون، ژرماسرن، D-لاکتوز)، تری ترپن (دامارادینول استات، فریدلین)، استرول ها، پلی استیلن، اینولین
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
زنجبیل شامی
//////////////
راسن
اشاره
گونههای مختلف این گیاه در کتب طب سنتی با نامهای «جناح رومی»، «زنجبیل شامی» و «راسن» نامبرده میشود. به فرانسوی بهطور کلی جنس آن راAunee یاAulnee و گونه عمده آنکه زنجبیل شامی میباشدGrande aunee ،Inule وOeil de cheval و به انگلیسیElecampane ،Inul ،Wild sunflower ،Velvet dock وScabwort ،Horse heal گفته میشود. گیاهی است از خانوادهCompositae نام علمی آنInula helenium L . و مترادفهای آنAster helenium Scop . وHelenium grandiflorum Gilib . میباشد. راسن به ریشه گیاه و خود گیاه نیز گفته میشود.
مشخصات
راسن گیاهی است چندساله با ساقه راست، توخالی، به بلندی 2- 1 متر، کرکدار با شاخههای منشعب، برگهای آن بدون دمبرگ است و بن برگ، ساقه را در آغوش گرفته و همچنین برگ آن متناوب و به رنگ سبز روشن است، پهنه فوقانی برگ زبر و پهنه تحتانی آن کرکدار مایل به سفید میباشد. گلهای آن به صورت کاپی تول خیلی درشت به رنگ زرد، شبیه گل آفتابگردان البته کوچکتر است. این گلها در مناطق معتدل در اواسط تابستان ظاهر میشوند. میوه آن به رنگ قهوهای و ریشه آن در سطح خارجی ضخیم گوشتی و قرمز رنگ یا زرد کمرنگ با بوی خیلی تند و معطّر و
معارف گیاهی، ج6، ص: 32
طعم تلخ و گس است. این گیاه در چمنزارهای مرطوب و نقاط باتلاقی شمال آسیا در خاورمیانه، اروپا و ایران بهطور خودرو میروید. در ایران در مناطق شمالی، غرب و مناطق مرکزی مانند اراک دیده شده است.
ترکیبات شیمیایی
از نظر ترکیبات شیمیایی گیاه دارای اسانس و یک ماده عامل تلخ و بنزوئیک اسید[60] میباشد. در ریشه آن مواد اینولین، پزودواینولین 61] و اینولنین وجود دارد. بهعلاوه از ریشه آن مواد سمّی آلانتولاکتون 62]، ایزوآلانتولاکتون 63] و دیهایدرو آلانتولاکتون 64] جدا شده است. سمیت آلانتولاکتون کمتر از ساپونین است ولی از نظر ترکیب شیمیایی شبیه ساپونین است. ماده دیهایدرو آلانتولاکتون از سموم قلبی خیلی شدید است.]G .I .M .P[ . در گزارش دیگری در مورد ترکیبات شیمیایی ریشه راسن آمده است که در آن یک ماده رزینی گس، نرم و قهوهای رنگ، یک اسانس، مادهای به نام هلنین 65] یا کافور راسن 66] و در آخر اینولین وجود دارد. ماده اینولین در حدود 40 درصد ریشه را تشکیل میدهد. اینولین یکی از هیدراتهای کربن است شبیه به نشاسته و به شکل گرد سفید با وزن مخصوص 35/ 1 را که در آب جوش حل میشود و به طور طبیعی از ساقه زیرزمینی راسن، کوکب، غده سیبزمینی ترشی و ... به دست میآید.
در گزارش دیگری در مورد ترکیبات شیمیایی راسن آمده است که ریشه راسن دارای هلنین، انسولین 67]، موسیلاژ[68]، و اسانس میباشد [یونگ کن .
معارف گیاهی، ج6، ص: 33
راسن
A
- گلB - گل
هلنین مخلوطی است از ایزوآلانتولاکتون، دیهایدرو آلانتولاکتون و آلانتولاکتون. ماده آلانتولاکتون خاصیت کرمکشی و ضد کرم شکم دارد.
خواص- کاربرد
گیاه راسن در اروپا، شمال آسیا و جنوب غربی چین بهطور خودرو میروید و در ژاپن کاشته میشود. در چین و ژاپن ریشه آن را به عنوان قابض، مقوی معده، نرمکننده سینه و مقوی عمومی برای بیماری سل به کار میبرند. [کاریونه و کیمورا، لو و چیو]. داروی ضد کرم شکم است [کاریونه و کیمورا]. برای معالجه وبا، تب مالاریا، التهاب لولههای گوارشی، اسهال خونی و برونشیت خوردن آن تجویز میشود. در استعمال خارجی به عنوان تریاق ضد سمّ مار و حشرات سمّی کاربرد دارد. [لو]. در کره ریشه راسن برای بند آوردن اسهال و در موارد کولیک، گوشدرد، دنداندرد و دردهای ناگهانی موضعی خورده میشود. [ایشی دویا]. سرشاخههای گلدار گیاه در
معارف گیاهی، ج6، ص: 34
اغلب داروخانههای چین به عنوان داروی تونیک عرضه میشود [برکیل و هوپر]. در فرانسه معمول است که از دمکرده 50 گرم ریشه راسن در یک لیتر آب جوش که با عسل شیرین شده باشد، 5- 4 فنجان در روز برای تسکین سرفه میخورند.
ریشه راسن از نظر طبیعت طبق نظر حکمای طب سنتی ایران خیلی گرم و خشک است. خوردن آن فرحبخش است و دارای نیروی تریاقیه و مبارزه با آثار مسمومیت میباشد. مقوی قلب، دهانه معده، هاضمه، نیروی جنسی و مثانه است.
مالیخولیا و احساس وحشت و ترس را رفع میکند و انسداد مجاری کبد و طحال را از بین میبرد و گاز و نفخ را تحلیل میبرد مسکّن دردهای سر و کبد و درد مفاصل و روماتیسم و سیاتیک و درد پشت میباشد. خوردن دمکرده آن همچنین ضماد آن برای امراض سرد و مرطوب نظیر قطرهقطره ادرار کردن بیاختیار که ناشی از سردی است، ادرار در بستر و باز شدن قاعدگی نافع است. شستن ورمها با دمکرده راسن در سرکه مفید است و محلل ورم میباشد. خوردن 5 گرم انگشت پیچگرد آن با عسل برای سرفه و تنگی نفس و سختی تنفس و اخراج بلغم از سینه نافع است. خوردن دمکرده آن با سرکه رقیق برای رفع آثار سموم جانوران گزنده و سایر سموم سرد مفید است. استعمال قطره آن در گوش برای رفع طنین و صدا در گوش نافع میباشد.
اگر 30 گرم ریشه آن را در یک لیتر عصاره رقیق لیموترش تازه 5- 4 روز بخیسانند و هربار یک قاشق آشخوری بخورند برای اشخاص مسن مبتلا به آسم برونشیتی مفید است.
مصرف راسن برای گرممزاجان خوب نیست و سردرد میآورد و اگر اسراف در خوردن آن نمایند موجب فساد خون و قطع نیروی جنسی میشود، در این قبیل موارد باید از سرکه و میوههای ترش، مانند انار ترش استفاده نمود. مقدار خوراک زنجبیل شامی در دمکردهها 2- 5/ 1 گرم آن در 150- 100 گرم آب جوش (یک فنجان) است و قبل از غذا خورده میشود. و در جوشاندهها 5/ 1 گرم آن در یک فنجان آب جوشانده تهیه میشود که قبل از غذا خورده میشود. بهتر است با عسل شیرین شود.
جانشین زنجبیل شامی در خواص ایرسا و قسط شیرین است.
روش تهیه ماء العسل منفث (آب عسل خلطآور): ریشه راسن 4 گرم، لبلاب 4 گرم، زوفا 4 گرم. اینها را در یک لیتر آب جوش دم کرده صاف نمایند و 60 گرم عسل سفید به آن بیفزایند. این شربت را باید بتدریج در عرض روز خورد، برای خلط آوردن در برونشیت مزمن مفید است.
معارف گیاهی، ج6، ص: 35
//////////////
گیاه «سبط» با نام علمی Stipagrostis، سردهای از تیره گندمیان (Poaceae) و یکی از مهمترین و سازگارترین گیاهان در مناطق بیابانی و استپی است. در ادامه اطلاعات جامع و کاربردی از این گیاه را مشاهده میکنید: [1]
📌 ویژگیهای ظاهری و زیستمحیطی
نوع گیاه: معمولاً چندساله و بوتهای که به دلیل داشتن ریشههای عمیق و شبکهای، نقش حیاتی در جلوگیری از فرسایش بادی ایفا میکند.
ظاهر: دارای ساقههای دستهای، برگهای باریک و گلآذینهای منشعب که به دانههای پردار منتهی میشوند و به راحتی با باد پراکنده میگردند.
زیستگاه: در خاکهای ماسهای، تپههای شنی، مناطق کویری و بوتهزارهای خشک میروید و بومی مناطقی از جمله ایران، مصر، عربستان، پاکستان و آفریقا است. [1, 2, 3, 4, 5]
🌱 کاربردها و اهمیت اکولوژیک
تثبیت شنهای روان: ریشههای متراکم این گیاه ماسههای روان را مهار کرده و از حرکت آنها جلوگیری میکنند.
احیای مراتع و خاک: در مراتع تخریبشده یا دشتهای خشک، سد طبیعی در برابر باد ایجاد میکند.
🔍 گونههای مهم در ایران
از مهمترین گونههای این جنس در ایران میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
Stipagrostis pennata (گونه رایج در دشتهای ماسهای و کویری)
Stipagrostis plumosa (گونهای مقاوم با فعالیت از اواسط زمستان تا اواسط تابستان)
/////////////////////////
دانشگاه حکیم سبزواری ، delbari.sm@gmail.com
چکیده: (۶۱۵۰ مشاهده)
فرسایش خاک و حرکت ذرات ماسهبادی یکی از تهدیدات محیطی مناطق بیابانی است و پوشش گیاهی تا حدود زیادی میتواند از بروز این پدیدهی زیانبار ممانعت کند. یکی از گونههای بسیار مهم و سازگار در تپهها و اراضی ماسهای منطقهی خشک دشت سبزوار ـ که با توجه به فشردگی تاج پوشش و ریشههای متراکم آن، تأثیر قابل ملاحظهای در حفاظت خاک سطحی و جلوگیری از حرکت ماسههای روان دارد ـ گونهی سبط (Stipagrostis pennata) است. در این تحقیق محدودهی رویشگاه گونهی سبط، با استفاده از منابع موجود تعیین و مشخصات کلی رویشگاه و وضعیت ریشه و اندام هوایی گیاه، در مطالعات صحرایی بررسی شد. بدین منظور چهار سایت مطالعاتی در نظر گرفته شد و با استفاده از روش نمونهبرداری سیستماتیک ـ تصادفی، وضعیت رویشی و تاجپوشش گیاه در کنار بافت خاک و شبکهی ریشهای داخل خاک مورد بررسی و تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. در منطقهی ماسهزاری مورد مطالعه، گونهی S. pennata به عنوان گونهی غالب شاخص و غالب به صورت اجتماعات رویشگاهی، در بافت ماسهای خاک (ماسه بیش از ۹۱ درصد) رویش دارد. نتایج و مشاهدات بیانگر آن است که این گونه با داشتن غلاف ماسهای تارهای ریشهای و گسترش سیستم ریشه به صورت شبکهی گسترده، افشان و طویل سازگاری منحصر به فردی دارد که اغلب سطحی میباشد و این ویژگی بارز، خاک سطحی اطراف گیاه را از فرسایش یافتن حفاظت میکند. از سوی دیگر، با توجه به خصوصیت قابل ملاحظهی اندام هوایی گیاه از نظر تراکم ساقهها، داشتن آسمانه گیاهی کوتاه و در تماس با سطح خاک و ارتفاع بین ۳۰ تا ۵۰ سانتیمتری آن در تمام نمونهها، در تثبیت ماسههای روان و ممانعت از پیشروی حرکت ماسهبادی و فرسایش خاک نقش بسیار مهمی ایفا میکند.
واژههای کلیدی: بافت خاک، ماسه روان، دشت سبزوار، Stipagrostis pennata.
متن کامل [PDF 1720 kb] (۲۱۲۴ دریافت)
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1394/11/20 | انتشار: 1395/12/2
///////////////
chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://ijrdr.areeo.ac.ir/article_106470_02dd2e9eb6b5f3b92f93b490d0bee736.pdf
/////////////////////////////
منابع
مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Stipagrostis». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۶.
این یک مقالهٔ خرد زیستشناسی است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید.
این صفحه آخرینبار در ۱۰ آوریل ۲۰۱۸ ساعت ۲۲:۵۵ ویرایش شده است.
این صفحه با استفاده از پارسوئید رندر شده است.
////////////////////
النصي أو إستيباغروستيس (الاسم العلمي Stipagrostis)، هو جنس من النباتات الأفريقية والآسيوية والروسية من فصيلة النجيلية.
الأنواع:
{{{2}}}
المراجع
عبد العال حسن مباشر (1997). مصادر ومعاني الأسماء العلمية للفطريات والبكتريا والطحالب والنباتات (بالعربية والإنجليزية واليونانية واللاتينية). الدوحة: جامعة قطر. ص. 250. ISBN:978-99921-46-11-8. OCLC:1103833419. QID:Q118210367.
Nees von Esenbeck, Christian Gottfried Daniel. 1832. Linnaea 7(3): 290-291 in Latin نسخة محفوظة 07 مارس 2016 على موقع واي باك مشين.
Tropicos, Stipagrostis Nees نسخة محفوظة 16 أبريل 2018 على موقع واي باك مشين.
Grassbase - The World Online Grass Flora نسخة محفوظة 12 يونيو 2016 على موقع واي باك مشين.
Kew World Checklist of Selected Plant Families نسخة محفوظة 15 مارس 2020 على موقع واي باك مشين.
The Plant List search for Stipagrostis نسخة محفوظة 30 ديسمبر 2018 على موقع واي باك مشين.
بوابة علم النبات
بوابة علم النباتالمَرفَق العالمي لمعلومات التنوع الحيوي (GBIF) • أنا عالم طبيعة (iNaturalist) • جمعية تيلا بوتانيكا (Tela-botanica) • الفهرس الدولي لأسماء النباتات (IPNI) • مُعرِّف الحياة النباتية في أمريكا الشمالية (FNA) • أنظمة بولد (BOLD) • قاعدة بيانات نباتات وزارة الزراعة الأمريكية (USDA) • السجل الدَّولي للأنواع البحرية (WoRMS) • الحياة النباتية في الصين (FOC) • المركز الوطني الأمريكي لمعلومات التقانة الحيوية (NCBI) • قاعدة بيانات بلنتاريوم (Plantarium) • قاعدة بيانات النباتات في إفريقيا (APDB) • قاعدة بيانات الأعشاب (GrassBase) • قاعدة بيانات تربيكوس (Tropicos) • السجل المُؤقَّت للأنواع البحريَّة وغير البحريَّة (IRMNG)
Stipagrostis في المشاريع الشقيقة
وسائط من كومنز
صفحة من ويكي أنواع
هذه بذرة مقالة عن نبات من الفصيلة النجيلية أو ما يتعلق بالفصيلة هذه بحاجة للتوسيع. فضلًا شارك في تحريرها.
آخر تعديل لهذه الصفحة كان يوم 10 يونيو 2023، الساعة 21:06.
تمت معالجة الصفحة باستخدام Parsoid.
//////////////////////////////
Stipagrostis is a genus of African, Asian, and Russian plants in the grass family.[3][4][5]Species[2][6]
References
Stipagrostis
APDB: 195160
This Poaceae article is a stub. You can help Wikipedia by adding missing information.
This page was last edited on 2 March 2021, at 17:58 (UTC).
////////////////////////////////////////////
گیاه «سبط» با نام علمی Stipagrostis، سردهای از تیره گندمیان (Poaceae) و یکی از مهمترین و سازگارترین گیاهان در مناطق بیابانی و استپی است. در ادامه اطلاعات جامع و کاربردی از این گیاه را مشاهده میکنید: [1]
📌 ویژگیهای ظاهری و زیستمحیطی
نوع گیاه: معمولاً چندساله و بوتهای که به دلیل داشتن ریشههای عمیق و شبکهای، نقش حیاتی در جلوگیری از فرسایش بادی ایفا میکند.
ظاهر: دارای ساقههای دستهای، برگهای باریک و گلآذینهای منشعب که به دانههای پردار منتهی میشوند و به راحتی با باد پراکنده میگردند.
زیستگاه: در خاکهای ماسهای، تپههای شنی، مناطق کویری و بوتهزارهای خشک میروید و بومی مناطقی از جمله ایران، مصر، عربستان، پاکستان و آفریقا است. [1, 2, 3, 4, 5]
🌱 کاربردها و اهمیت اکولوژیک
تثبیت شنهای روان: ریشههای متراکم این گیاه ماسههای روان را مهار کرده و از حرکت آنها جلوگیری میکنند.
احیای مراتع و خاک: در مراتع تخریبشده یا دشتهای خشک، سد طبیعی در برابر باد ایجاد میکند.
🔍 گونههای مهم در ایران
از مهمترین گونههای این جنس در ایران میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
Stipagrostis pennata (گونه رایج در دشتهای ماسهای و کویری)
Stipagrostis plumosa (گونهای مقاوم با فعالیت از اواسط زمستان تا اواسط تابستان)
///////////////////////////////
نشریه: تحقیقات مرتع و بیابان ایران
متن مقاله
اطلاعات مقاله نشریه
عنوان
بررسی آت اکولوژی گونه سبط (Stipagrostis plumosa) در مراتع استان قم
نویسندگان باقری حسین | شاهمرادی امرعلی | ادنانی سیدمهدی | صدور گواهی نویسنده
کلیدواژه
آت اکولوژی Q3
مرتع Q2
قم Q3
سبط (Stipagrostis plumosa) Q3
چکیده حفظ, اصلاح و توسعه منابع طبیعی تجدیدشونده بخصوص پوشش گیاهی, مستلزم شناخت دقیق و جامع آن می باشد. برای دستیابی به بخشی از این اهداف, طرح ملی آت اکولوژی در سطح کشور بر روی گونه های مهم مرتعی اجرا گردید. در استان قم نیز بر روی گونه سبط (Stipagrostis plumosa), مطالعات آت اکولوژی انجام شد. در این مطالعه مواردی نظیر رویشگاه گونه در سطح استان, مورفولوژی اندام های هوایی و زیرزمینی, مراحل فنولوژی, گونه های همراه و نحوه تکثیر و استقرار, تعیین گردید. همچنین وضعیت خاکشناسی و زمین شناسی و وضعیت اقلیمی مناطق پراکنش گونه مورد مطالعه قرار گرفت. با توجه به گسترش وسیع گونه و تغییرات فاکتورهای اقلیمی و اکولوژیکی در سطح استان, سه سایت مطالعاتی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که این گونه در مناطق با خاک سیلتی - لومی, لومی - شنی و لومی - رسی و شنی می تواند به عنوان گونه غالب مشاهده شده و با افزایش درصد رس خاک, از درصد تاج پوشش آن کاسته شده و در خاک های کاملا رسی مشاهده نمی گردد. همچنین این گونه تحمل بالایی نسبت به میزان شوری و آهک خاک داشته و دامنه هدایت الکتریکی 0.27-2.89 میلی موس بر سانتی متر و میزان آهک 24-13 درصد را در خاک تحمل می نماید. این گونه در سطح استان از ارتفاع 900 تا 1650 متر از سطح دریا رویش دارد. ارتفاع آن بین 12 تا 35 سانتی متر بوده و در مواردی نیز در شرایط مناسب به حدود 50 سانتی متر می رسد. دارای ساقه های دسته ای و ریشه افشان می باشد. نسبت طول ریشه به ساقه در مرحله گلدهی حدود 1.25 و نسبت وزن ریشه به ساقه حدود 0.47 می باشد. دوره فعالیت اصلی این گونه عموما از اواسط بهمن ماه شروع گردیده و تا اواخر تیرماه با بذردهی و پراکنش بذرها خاتمه می یابد. تکثیر گونه در مناطق مساعد توسط بذر انجام می شود و در مناطق دارای فشار چرای زیاد, به روش غیرجنسی صورت می گیرد. از مهمترین دلایل پراکنش وسیع این گونه در سطح استان, می توان به مقاومت شدید این گونه نسبت به شرایط نامساعد محیطی و خشکی, تحمل بالا نسبت به شرایط مختلف خاک, مقاومت زیاد به شرایط بهره برداری و چرا و همچنین سیستم زادآوری مناسب آن اشاره نمود.
استنادها
ثبت نشده است.
ارجاعات
استناددهی
APA: کپی
باقری، حسین، شاهمرادی، امرعلی، و ادنانی، سیدمهدی. (1390). بررسی آت اکولوژی گونه سبط (Stipagrostis plumosa) در مراتع استان قم. تحقیقات مرتع و بیابان ایران، 18(2 (پیاپی 43))، 187-201. SID. https://sid.ir/paper/106968/faVancouver: کپی
باقری حسین، شاهمرادی امرعلی، ادنانی سیدمهدی. بررسی آت اکولوژی گونه سبط (Stipagrostis plumosa) در مراتع استان قم. تحقیقات مرتع و بیابان ایران[Internet]. 1390؛18(2 (پیاپی 43)):187-201. Available from: https://sid.ir/paper/106968/faIEEE: کپی
حسین باقری، امرعلی شاهمرادی، و سیدمهدی ادنانی، “بررسی آت اکولوژی گونه سبط (Stipagrostis plumosa) در مراتع استان قم،” تحقیقات مرتع و بیابان ایران، vol. 18، no. 2 (پیاپی 43)، pp. 187–201، 1390، [Online]. Available: https://sid.ir/paper/106968/fa
////////////////////////
نصی . [ ن َ صی ی ] (ع اِ) ج ِ نصیة. رجوع به نَصیَّة شود. || استخوان عُنق . (از متن اللغة) (از المنجد).ج ، انصیة. || گیاهی است . (از منتهی الارب )(آنندراج ). سبط. سپید گندمه . (از مهذب الاسماء). نشیئة. ودفة. (از منتهی الارب ). قسمتی از خار سپید. (ناظم الاطباء). هنگامی که تر و تازه است آن را نصی گویندچون سفیدرنگ شد به آن طریفه گویند و چون ضخیم و خشک شد حلی ّ. (از اقرب الموارد) (از متن اللغة). نیز رجوع به طریفه و حلی شود، واحد آن نصیة است . ج ، انصاء. جج ، اناص . || (ص ) گرامی برگزیده . شریف مختار. (از متن اللغة). برگزیده و بهترین . (از المنجد). واحد آن نصیة است . (از المنجد). ج ، أنصاء، انصیة.
///////////////////
نَصِی است. نام علمی این گیاه مناطق بیابانی و استپها، Stipagrostis pennata است (از خانواده گندمیان). [1]
مشخصات این گیاه:
نام انگلیسی: European Feather Grass
ویژگیها: گیاهی چندساله، بوتهای و از تیره گندمیان است که در شنزارها و مناطق خشک رشد میکند. [1, 2, 3]
//////////////////////////////
Stipa pennata, commonly known as European feather grass,[1] is a flowering plant and arid zone sand grass in the grass family Poaceae, which is grown as an ornamental plant for its feathery flowering spikes. It is one of the most common plants of the Eurasian Steppe from Mongolia in the east to the Puszta in Hungary and the Devínska Kobyla forest-steppe in Slovakia in the west.[2] Its foliage is green in summer while the flowers are silvery-grey during the same season.[3] It is 60–90 centimetres (24–35 in) high.
References
NRCS. "Stipa pennata". PLANTS Database. United States Department of Agriculture (USDA). Retrieved 3 December 2015.
John S. Wilson (1959), Scouting Round the World. First edition, Blandford Press. p. 164, 167
"Stipa pennata". Retrieved March 31, 2013.
Further readingPink, A. (2004). Gardening for the Million. Project Gutenberg Literary Archive Foundation.
External linksStipa pennata
Stipa pennata
APDB: 159833
BioLib: 42656
This Pooideae article is a stub. You can help Wikipedia by adding missing information.
This page was last edited on 29 November 2025, at 10:42 (UTC).
