(ولف، ج ۱، ص ۲۱)، مربوط به مقدمهی فریتس ولف (Fritz Wolff) بر فرهنگ شاهنامه است. او در این بخش به منابع و پیشینهی پژوهشهای لغتشناسی شاهنامه میپردازد.
عبارت «کیت فالکونر» (Keith-Falconer) به احتمال زیاد به آیون کیت-فالکونر (Ion Keith-Falconer)، خاورشناس و محقق بریتانیایی قرن نوزدهم، اشاره دارد که بر روی متون کهن شرقی از جمله «کلیله و دمنه» کار کرده است.
بخش دوم پیام شما که به صورت حروف درهم ریخته (lknv[ nv gyj tvs hsnd) تایپ شده، با برگردان به کیبورد فارسی، عبارت «منظور در لغت فرس اسدی» است.
در ارتباط با لغت فرس اسدی طوسی و ارجاعات ولف، نکات زیر حائز اهمیت است:
اهمیت لغت فرس: فریتس ولف در بررسی واژگان شاهنامه، از «لغت فرس» به عنوان قدیمیترین فرهنگ لغت فارسی موجود استفاده کرده است تا ریشهی بسیاری از کلمات پهلوی و پارسی باستان را که در شاهنامه به کار رفته، تبیین کند.
تصحیحهای اروپایی: در ص ۲۱، ولف احتمالاً به تاریخچهی تصحیح این متن اشاره میکند. پیش از تصحیحهای معروف (مانند تصحیح اقبال)، محققانی چون پل هورن (Paul Horn) روی نسخههای لغت فرس کار کرده بودند که ولف به نتایج آنها استناد میکند.
ارتباط با کیت-فالکونر: کیت-فالکونر بیشتر برای ترجمه سُریانی «کلیله و دمنه» شناخته میشود، اما از آنجا که این متن پیوند عمیقی با ادبیات پیش از اسلام و لغات پهلوی (که اسدی طوسی در لغت فرس آورده) دارد، در مباحث ریشهشناسی و انتقال داستانهای کهن، نام او در کنار دیگر محققان این حوزه ذکر میشود.
