«روز دن» در ادبیات کهن فارسی به معنای «روز نشاط و شادی» یا «روز جست و خیز و غوغا کردن به شادمانی» است و «دن» به معنای «نشاط»، «غوغای به نشاط» و «داد و فریاد» است، که در اشعار شاعران بزرگی مانند رودکی و منوچهر دامغانی به کار رفته. در این ترکیب، «دن» اشاره به فعالیت‌های شادمانه و پرجنب و جوش دارد.

شرح بیشتر:دن (Dēn/Dān): در زبان‌های باستانی و فارسی میانه به معنی شادی، نشاط، غوغا و فریاد به هنگام خوشی است.

روز دن (Ruz-e Don): به روزی گفته می‌شود که مردم به شادی و نشاط می‌پردازند، می‌دوند و فریاد می‌زنند، برخلاف روز جِدّ یا روز جدّی.

نمونه در شعر:** رودکی:** «روز جستن تازيان همچون نوند / روز دن چون شصت ساله سودمند».

** منوچهر دامغانی:** «روز جدّ و روز هزل و روز کلک و روز دن».

بنابراین، «روز دن» یعنی روزی که با شادی و نشاط همراه است، مانند جشن‌ها یا بازی‌ها.