«نغوشاک» (Nghushak) که از پهلوی «نیگوشک» (Nigushak) ریشه گرفته، در اصل به معنای «نیوشنده» یا «شنونده» است. این واژه عمدتاً به پیروان دین مانی (مانویان) اشاره دارد که در طبقه شنوندگان (بهجای برگزیدگان) قرار داشتند و در متون کهن فارسی به عنوان مغ، گبر یا آتشپرست نیز برای پیروان ادیان غیرمسلمان استفاده میشد.
جزئیات بیشتر درباره نغوشاک:معنای اصلی: نیوشنده، شنونده، شنوندهی کلامِ دین.
ریشه لغوی: از ریشه پهلوی نـیـگـوشـاک (Nigushak/Nigoshag).
کاربرد:مانویان: در کتاب «حدود العالم» (ص ۶۶)، نغوشاک برای اشاره به مانویان سمرقند استفاده شده است.
مفهوم دینی: در متون فارسی دری به پیروان آیینهایی غیر از اسلام اشاره دارد که به عقاید خود ایمان دارند (مانند گبر یا مغ).
دیگر کاربردها: در برخی منابع، به نوعی صابئین یا کسانی که از یک دین به دین دیگر میگروند نیز گفته شده است.
مترادفها و واژگان مرتبط: نغوشا (مخفف)، نغوک (مصحف/تحریف شده)، شنونده.
بهطور خلاصه، نغوشاک در متون قدیم، بهویژه در اشاره به پیروان مانی، به معنای فردی شنونده و پیرو است که در سلسلهمراتب دینی، کمتر از برگزیدگان بوده است.
