عنوان اول پیک نت 20 و 21 اردیبهشت
دام گذاری طرفداران فرهنگ شاهنشاهی
برای سید مجتبی خامنهای
در چند روز گذشته، دو خبر درباره دیدار با مجتبی خامنهای منتشر شده است. نخست خبر دیدار یکساعت و نیمه پزشکیان با محتبی خامنهای و سپس دیدار فرمانده قرارگاه خاتم الانبیا با وی. خبر این دیدارها را در همین شماره پیک نت می خوانید.
صرفنظر از هر دلیل و انگیزهای که زمینه ساز انتشار خبر این دو دیدار شده باشد، ما میخواهیم به نکته مهم دیگری در باره متن انتشار یافته این خبر اشاره کنیم و آن نیست جز مخالفت با تکرار و ادامه فرهنگ شاهنشاهی در جمهوری اسلامی. در خبری که از دیدار فرمانده قرارگاه خاتم الانبیا منتشر شده، این القاب و الفاظ به کار گرفته شده است:
محضر حضرت آیت الله سید مجتبی خامنهای مد ظله العالی- فرمانده معظم کل قوا، فرامین معظم له»
تقریبا همین القاب و الفاظ را پزشکیان نیز درباره دیدار با مجتبی خامنه ای به زبان آورده است.
چه نیازی به این القاب و الفاظ است؟
آیا می خواهند اذهان عمومی را به سمت فراموش کردن کشته شدن پدر ایشان هدایت کنند؟ آیا همین هدف را برای خارجی ها در نظر دارند؟ آیا غیبت تصویری ایشان را می خواهند توجیه کنند؟ (در حالیکه این غیبت را عموم مردم با توجه به شرایط امنیتی حاکم بر کشور پذیرفته اند و نیازی به این توجیهات نیست) ما نمی خواهیم دلائل دیگری را بر شماریم، فقط می خواهیم بگوئیم که بزرگی و ماندگاری نام افراد و پذیرش آنها توسط مردم (صرفنظر از هر انتقاد و مخالفتی که با رهبری و ولایت فقیه در جمهوری اسلامی داشته باشیم و یا داشته باشند) بستگی مستقیم دارد به عملکرد و نقش مثبت و منفی خود ایشان. با این الفاظ و القاب نه کسی بزرگ می شود و نه کوچک و نتیجه آن چیزی نیست جز ایجاد واکنش منفی در میان مردم و تداعی همان فرهنگ چاپلوسی دوران شاه که اطرافیانش (از جمله شجاع الدین شفا) ظل الله را کافی ندانسته و "آریامهر" را هم به دم ایشان گره زدند. همچنان که یک "کبیر" هم به شنل پدر او وصله کرده بودند.
آنچه که تاکنون ما از نوشته ها و بیانیه هائی که از جانب مجتبی خامنه ای منتشر شده استنباط کرده ایم، روحیه این فرهنگ شاهنشاهی نبوده، مگر آنکه بتدریج چاپلوسان و مدافعان فرهنگ شاهنشاهی خلق و خوی شاهنشاهی را بخواهند در ایشان بوجود آورند. چنان که با رضاشاه و محمدرضا شاه و ناصرالدین شاه و ... کردند.
آنها که سالهای نخست رهبری آیت الله خمینی و دیدارهای با وی در حسینیه جماران را به یاد دارند می دانند که یکبار وقتی "حجازی" ناطق توانایی، از میان دیدارکنندگان برخاست و خطابه ای چاپلوسانه در ستایش آقای خمینی را آغاز کرد، ایشان با "تشر" به او گفت «لازم نیست آقا! بنشینید» (نقل به مضمون )حجازی که نماینده مجلس هم شده بود، نه تنها نشست، بلکه از آن پس به حاشیه خیزید و به فراموشی سپرده شد.
آقای مجتبی خامنهای، بدون "معظم له" و مدظله العالی" و ... اگر منشاء خدمات ماندگار باشد، حتی بی نیاز از تائید مراجع ارشد دینی از احترام ملی برخوردار خواهد شد و اگر چنین سرشتی نداشته باشد، با این القاب و الفاظ نامش در تاریخ نمی ماند. فعلا بقول قدیمی ها "سر شب است و تا سحر وقت بسیار". باور کنید که همان "سید مجتبی خامنهای" برای مردم دلپذیرتر است و او را در کنار خود می پذیرند.
برای سید مجتبی خامنهای
در چند روز گذشته، دو خبر درباره دیدار با مجتبی خامنهای منتشر شده است. نخست خبر دیدار یکساعت و نیمه پزشکیان با محتبی خامنهای و سپس دیدار فرمانده قرارگاه خاتم الانبیا با وی. خبر این دیدارها را در همین شماره پیک نت می خوانید.
صرفنظر از هر دلیل و انگیزهای که زمینه ساز انتشار خبر این دو دیدار شده باشد، ما میخواهیم به نکته مهم دیگری در باره متن انتشار یافته این خبر اشاره کنیم و آن نیست جز مخالفت با تکرار و ادامه فرهنگ شاهنشاهی در جمهوری اسلامی. در خبری که از دیدار فرمانده قرارگاه خاتم الانبیا منتشر شده، این القاب و الفاظ به کار گرفته شده است:
محضر حضرت آیت الله سید مجتبی خامنهای مد ظله العالی- فرمانده معظم کل قوا، فرامین معظم له»
تقریبا همین القاب و الفاظ را پزشکیان نیز درباره دیدار با مجتبی خامنه ای به زبان آورده است.
چه نیازی به این القاب و الفاظ است؟
آیا می خواهند اذهان عمومی را به سمت فراموش کردن کشته شدن پدر ایشان هدایت کنند؟ آیا همین هدف را برای خارجی ها در نظر دارند؟ آیا غیبت تصویری ایشان را می خواهند توجیه کنند؟ (در حالیکه این غیبت را عموم مردم با توجه به شرایط امنیتی حاکم بر کشور پذیرفته اند و نیازی به این توجیهات نیست) ما نمی خواهیم دلائل دیگری را بر شماریم، فقط می خواهیم بگوئیم که بزرگی و ماندگاری نام افراد و پذیرش آنها توسط مردم (صرفنظر از هر انتقاد و مخالفتی که با رهبری و ولایت فقیه در جمهوری اسلامی داشته باشیم و یا داشته باشند) بستگی مستقیم دارد به عملکرد و نقش مثبت و منفی خود ایشان. با این الفاظ و القاب نه کسی بزرگ می شود و نه کوچک و نتیجه آن چیزی نیست جز ایجاد واکنش منفی در میان مردم و تداعی همان فرهنگ چاپلوسی دوران شاه که اطرافیانش (از جمله شجاع الدین شفا) ظل الله را کافی ندانسته و "آریامهر" را هم به دم ایشان گره زدند. همچنان که یک "کبیر" هم به شنل پدر او وصله کرده بودند.
آنچه که تاکنون ما از نوشته ها و بیانیه هائی که از جانب مجتبی خامنه ای منتشر شده استنباط کرده ایم، روحیه این فرهنگ شاهنشاهی نبوده، مگر آنکه بتدریج چاپلوسان و مدافعان فرهنگ شاهنشاهی خلق و خوی شاهنشاهی را بخواهند در ایشان بوجود آورند. چنان که با رضاشاه و محمدرضا شاه و ناصرالدین شاه و ... کردند.
آنها که سالهای نخست رهبری آیت الله خمینی و دیدارهای با وی در حسینیه جماران را به یاد دارند می دانند که یکبار وقتی "حجازی" ناطق توانایی، از میان دیدارکنندگان برخاست و خطابه ای چاپلوسانه در ستایش آقای خمینی را آغاز کرد، ایشان با "تشر" به او گفت «لازم نیست آقا! بنشینید» (نقل به مضمون )حجازی که نماینده مجلس هم شده بود، نه تنها نشست، بلکه از آن پس به حاشیه خیزید و به فراموشی سپرده شد.
آقای مجتبی خامنهای، بدون "معظم له" و مدظله العالی" و ... اگر منشاء خدمات ماندگار باشد، حتی بی نیاز از تائید مراجع ارشد دینی از احترام ملی برخوردار خواهد شد و اگر چنین سرشتی نداشته باشد، با این القاب و الفاظ نامش در تاریخ نمی ماند. فعلا بقول قدیمی ها "سر شب است و تا سحر وقت بسیار". باور کنید که همان "سید مجتبی خامنهای" برای مردم دلپذیرتر است و او را در کنار خود می پذیرند.
