در کتاب «حماسه ملی ایران» (Das iranische Nationalepos) اثر تئودور نولدکه، فصل ۱۸ به کتاب «گرشاسپنامه» اثر اسدی طوسی اختصاص دارد.
نولدکه در این بخش به تحلیل ویژگیهای ادبی و داستانی این منظومه میپردازد و آن را با شاهنامه فردوسی مقایسه میکند. نکات اصلی که نولدکه در این فصل به آنها اشاره کرده عبارتند از:
معرفی اسدی طوسی: نولدکه اسدی را به عنوان شاعری توانا و لغتشناسی برجسته معرفی میکند که در قرن پنجم هجری میزیسته است.
محتوای کتاب: او توضیح میدهد که گرشاسپنامه به شرح ماجراجوییها و دلاوریهای «گرشاسپ»، نیای بزرگ رستم، میپردازد.
تفاوت با شاهنامه: نولدکه معتقد است که گرشاسپنامه نسبت به شاهنامه، جنبههای افسانهای و عجایبنگاری (مانند توصیف موجودات عجیب و جزایر دوردست) بیشتری دارد، اما از نظر انسجام حماسی و جایگاه ملی به پای اثر فردوسی نمیرسد.
اهمیت لغوی: با توجه به تخصص اسدی طوسی در واژگان (نویسنده لغتفرس)، نولدکه به غنای زبانی و استفاده از کلمات کهن در این متن اشاره میکند.
این فصل یکی از منابع مهم برای شناخت جایگاه اسدی طوسی در تاریخ ادبیات حماسی ایران پس از فردوسی به شمار میرود.
