ترانه «گل لاله عباسی» با صدای پری زنگنه (که گاهی با تنظیمهای فریبرز لاچینی یا تورج شعبانخانی شناخته میشود)، اثری عمیق و نمادین است که بر اساس روایتها، با داستان شخصی نابینایی پری زنگنه ارتباطی عاطفی دارد.
معانی نمادین این ترانه، سرشار از احساس حسرت، تنهایی و گذار از امید به ناامیدی است:
- یه شبه مهتابی بود/رنگ چشماش آبی بود: شب مهتابی و چشم آبی، نماد زیبایی، وضوح، امید و روزهای خوش گذشته است.
- اما تو چشمای من/هرچی بود بی تابی بود: تضاد بین دنیای روشنِ مقابل و دنیای تیره و پر از اضطرابِ درون خواننده (آغاز نابینایی یا از دست دادن رویاها).
- یه پرنده که نگاش پر شه از آرزوهاش: پرنده نماد روح، جان و آرزوهای بلندپروازانه است که تشنه زیبایی است.
- اگه بال داشته باشه/میتونه وایسه رو پاش: نشاندهنده نیاز به توانمندی، استقلال و ابزار (بال) برای پایداری در برابر سختیهاست.
- مثل آهو توی دشت/مه تا مهتابی میگشت: آهو در دشت نماد معصومیت، جستجوگری و عشق پاک است که در فضای مبهم (مه) به دنبال روشنی (مهتاب) میگردد.
- گل بوسه پرکشید/توی برکه ماه رو دید: رسیدن به عشق یا آرزوی نهایی که بازتابی از زیبایی (ماه) در دنیای کوچک (برکه) است.
- مثل جنگ ماه و مهر/ماه رو از تو برکه چید: این عبارت (که گاهی به صورت جنگ ماه و دیو نیز روایت شده) نماد تلاش برای به چنگ آوردن زیباییِ دستنیافتنی یا از دست دادن آن در یک نبرد نابرابر است.
- دم باد بی کسی/تکیه دادن به کسی: اشاره مستقیم به تنهایی عمیق و ناچاری به پناه بردن به آرزوها یا افرادی که شاید پایدار نباشند.
- گل لاله عباسی/یه سبد یه عباسی: لاله عباسی گلی است که عصرها باز میشود؛ نماد زیبایی زودگذر و بی ارزش شدن عشق یا رویاهاست. «یه سبد یه عباسی» اشاره به ناچیز بودن پاداشِ آن همه رنج و تکرارِ این بی ارزشی دارد (کنایه از بی فایدگیِ عشق).
خلاصه نمادین: این ترانه روایتگرِ از دست رفتنِ بینایی یا معشوق، و گذر از دنیای پر از رویا به دنیای سرد تنهایی است که در آن، زیباییها (گل لاله عباسی) تنها در زمانی خاص (عصر/خاطره) وجود دارند و در نهایت، همهچیز به حسرت تبدیل میشود.
AI can make mistakes, so double-check responses
گُلِ لالهٔ عباسی....
سه شنبه دوازدهم شهریور ۱۳۹۸ - 12:6 - عباس علي ارزومند - نظر بدهيد
گُلِ لالهٔ عباسی.... پری زنگنه
......
یه شبه مهتابی بود
رنگ چشماش آبی بود
اما تو چشمای من
هرچی بود بی تابی بود
هرچی بود بی تابی بود
یه پرنده که نگاش پرشه از آرزوهاش
اگه بال داشته باشه میتونه وایسه رو پاش
مثل آهو توی دشت
مه تا مهتابی میگشت
که دلم پر زدو رفت روگل بوسه نشست
گل بوسه پرکشید توی برکه ماه رو دید
مثل جنگ ماه و مهر
ماه رو از تو برکه چید
دم باد بی کسی تکیه دادن به کسی
گل لاله عباسی یه سبد یه عباسی
دم باد بی کسی تکیه دادن به کسی
گل لاله عباسی یه سبد یه عباسی
https://youtu.be/sRjnLxL7IXk?si=EF5fK7ZJn6bZk2FM
