ورا، بسته به جایگاه و ریشه، معانی متفاوت و با (ویرا و او را) پیوند جالبی دارد:
۱. ورا به معنای «ویرا» (هوش و یاد)
در متون کهن و برخی گویشها، ورا میتواند شکلی از ویرا باشد.
ویرا: به معنی هوشمند، یادگیرنده و کسی است که مطالب را در حافظه نگه میدارد.
این واژه با «ویر» (به معنی حافظه و یاد) همریشه است. (مثلاً در عبارت «از ویر رفتن» یعنی از یاد رفتن).
۲. ورا به معنای «او را» (ضمیر مفعولی)
در شعر کلاسیک فارسی و زبان محاوره، ورا مخفف «وی را» یا همان «او را» است.
مثال کلاسیک: «ورا گفتم...» (به او گفتم).
در اینجا حرف «و» جانشین «او» یا «وی» شده و با علامت مفعولی «را» ترکیب شده است.
۳. ورا به معنای «آن سو»
شایان ذکر است که نباید این واژه را با «وَرَاء» عربی که وارد فارسی شده اشتباه گرفت:
در این حالت به معنی پشت، عقب، یا آن سو است (مانند عبارت «ماوراءالطبیعه»).
خلاصه: اگر منظور جنبهی ادبی و دستوری باشد، بله؛ «ورا» همان «او را» است. اما اگر از منظر نامگزینی و ریشههای پهلوی نگاه میکنید، «ورا» با «ویرا» (هوشمند) گره خورده است.
||||||||||||||||||||||||||
ویرا. (ص ) هوشمند. یادگیرنده . آموزنده . (آنندراج ) (برهان ). مدرک . (آنندراج ) :
یکی مرد ویرا بباید نخست
که گوید نیوشیده ها را درست .
