پرویز مقصدی (۱۴ اردیبهشت ۱۳۱۷ – ۲ فروردین ۱۳۸۸) آهنگساز، موسیقیدان و تنظیمکنندهٔ ایرانی بود. وی بههمراه عطاءالله خرم، بابک افشار و واروژان از پیشگامان موسیقی پاپ ایران در دههٔ ۴۰ و ۵۰ شمسی بهشمار میروند.
زندگی هنری
پرویز مقصدی در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۱۷ در لنینگراد روسیه چشم به جهان گشود. وی فعالیت هنریاش را از سال ۱۳۳۶ آغاز نمود. مقصدی در دههٔ ۱۳۵۰، با تأسیس دفتری هنری در تهران، به خدمت به کارورزان جوان عرصهٔ ترانه پرداخت. او با تأسیس گروه موسیقی شش و هشت، هدف پرورش و معرفی استعدادهای جوان موسیقی پاپ ایران را دنبال مینمود. افراد این گروه چهرههایی چون داریوش اقبالی، افشین مقدم، ناصر صبوری، کیوان، نلی، اونیک، ماسیس، ویلسون و دینامیک را شامل میشدند.
مهاجرت به آمریکا
مقصدی در سال ۱۳۵۶ به آمریکا مهاجرت کرد و پس از آن، دیگر در هیچ فعالیت هنری شرکت نکرد. وی طی مصاحبهای با مهدی ذکایی، دلیل مهاجرت خود را قدرنشناسیها دانست و گفت :
من اولین آهنگساز بودم که در موزیک ایرانی تحولی بزرگ به وجود آوردم و با کمک هارمونی غرب ملودی های ایرانی را دچار دگرگونی ساختم و یک موزیک مدرن به مردم ارائه دادم ، در این راه خوانندگانی را ساختم و به شهرت و محبوبیت و ثروت رساندم. بعضی از این دوستان خواننده را به یاد می آورم که با گردن کج و لبخند معصومانه نزدم آمدند ، آهنگ هایم را خواندند و وقتی جیب شان پر پول شد همه چیز را فراموش کردند....
من که ابتدا “جناب آقای پرویز مقصدی “ بودم ، کم کم “آقای مقصدی" و بعد “پرویز آقا“ ، سپس “پرویز“ و آنگاه “اون آهنگسازه“ شدم و بعد دیگر مورد شناسایی هم نبودم. راستی افسوس ندارد؟ ناامیدی و دلسردی بوجود نمی آورد؟.....من آهنگ های موفقی را ساختم ، خواننده به ثروت، محبوبیت و ویلا و اتوموبیل آخرین سیستم و موقعیت عالی رسید ، کمپانی نوار و صفحه، بر اندوخته بانکی خود افزود و من در پرداخت قسط ها وا ماندم و مجبور شدم شب و روز کار کنم و تنها دلم خوش بود که گاه در جایی نام من نیز همراه فلان آهنگ موفق بیاید...
هرکسی دنبال شعر و آهنگ دوید و به نتیجه نرسید، ناگهان خودش آهنگساز و ترانه سرا شد چون ضابطه و مقررات قانونی ندید. من اینها را دیدم ، دلم گرفت ، مدتی سکوت کردم و بعد هم ویلا و اثاثیه خود را فروختم و با همسر و بچه هایم به آمریکا رفتم ... بعد از چند ماه دیدم که یک آهنگساز که در فضای ایران بزرگ شده وآثارش را خلق کرده است در دیار غریب دلش می گیرد و شدیدا احساس غربت می کند . حالا برگشته ام تا آخرین تصمیم خود را بگیرم …که آیا با این وضع بسازم و دم نزنم یا برای همیشه دست از کار بکشم و راهی دیار غربت بشوم؟ حالا یک دو راهی بزرگ دارم و یک تصمیم عاقلانه و قطعی ، بمانم یا بروم … به هر حال در این باره فکر خواهم کرد. [۱]
بازخوانی آثار
- ترانهٔ "وای که دلم" با آهنگسازی پرویز مقصدی و ترانهسرایی اردلان سرفراز که توسط احمدرضا نبیزاده در سال ۱۳۵۶ اجرا و منتشر شدهبود، پس از انقلاب با شعری متفاوت به نام "ماهی دلتنگ" توسط حمیدرضا حامی در سال ۱۳۸۶ در آلبوم "فقط نگاه میکنم" با تنظیمی مجدد اجرا و پخش شد.
- ترانهٔ "ستاره" که توسط بتی در سال ۱۳۵۸ اجرا شده بود، توسط شهرام صولتی با تنظیم فرخ آهی بازخوانی شد.
درگذشت
وی در ۲ فروردین ۱۳۸۸ در سن ۷۰ سالگی بر اثر سرطان ریه در دنور کلرادو درگذشت.
ترانهشناسی
بسیاری از خوانندگان، فعالیت هنری خود را با مقصدی آغاز نمودهاند. گوگوش نخستین آهنگ اختصاصیاش را در سال ۱۳۴۷ به نام «قصهٔ وفا» منتشر کرد. داریوش نیز با آهنگ «به من نگو دوست دارم» در تابستان سال ۱۳۵۰ معروف شد. هنرمندانی چون اونیک (میتونی مشت منو وا بکنی، ۱۳۵۰)، مرتضی با (عشق زودگذر، ۱۳۵۲)، لیلا فروهر با (فریاد یک درد، ۱۳۵۳)، مرجان با (دو دونه، ۱۳۵۶)، احمدرضا نبیزاده با (امون از دل مو، ۱۳۵۶) بهوسیله همکاری با مقصدی، فعالیتشان را آغاز نمودند.[نیازمند منبع]
منابع
- پرویز مقصدی - iranold.net iranold.net
- داریوش و گوگوش از پرویز مقصدی میگویند
- دربارهٔ آهنگساز میهن مان پرویز مقصدی - YouTube در یوتیوب
- گل بی گلدون و بی آهنگساز - Iran Art&Music (سایت هنر و موسیقی)
