۱۴۰۵ اردیبهشت ۲۲, سه‌شنبه

 Babak Azarakhsh

15h 
سالهای زیادی در امارات زندگی میکردم و در کشورک های خطه خلیج فارس کار میکردم. در سال 2008 که سقوط اقتصادی دنیا (به قول مرحوم رفسنجانی سونامی اقتصادی 😊) رقم خورد، صحنه هایی را در دوبی تجربه کردم که باورکردنی نیست. تمام سیستم های اداری دولتی و شخصی که توسط Expatriates (متخصصین مهاجر از کشورهای غربی) اداره میشد، در عرض کمتر از 72 ساعت از کار افتاد. این متخصصین که در بالاترین سطح رفاهی زندگی شخصی اعم از ویلاها و اتوموبیل های لاکچری و مدارس خصوصی و غیره و غیره بسر میبردند، در عرض در بعضی مواقع کمتر از چند ساعت به همراه خانواده شان امارت را ترک کردند!! تمام خرج زندگیشان از طرف شرکت هایی که در آن کار میکردند پرداخت میشد و تامیین مالی سرمایه گذاری اون شرکت ها هم به نوبه خود بر دوش دولت امارات بود.
من به چشم خود در پارکینگ فرودگاه دوبی اتوموبیل های بسیار لوکس و گران قیمت رو دیدم که درشان باز گذاشته شده بود و سوئیچ روی ماشین بود و ماشین را فقط با عجله ترک کرده بودند و از امارات به اروپا و آمریکا برگشته بودند.
یک روز یکی از دوستان اماراتی من از شرکت نخیل تو ماشین گریه افتاد و به من پل نیمه تمام "پالم دایرا" رو که شهر دوبی را باید به "پالم دایرا" وصل میکرد (خود پالم دایرا هم اونموقع فقط 12% ساخته شده بود - پروژه DMC Dubai Maritime City) را نشان داد و گفت الان دیگه این پل به درد این میخوره که ما اماراتی ها بریم بالاش یک طناب دور گردنمون بیاندازیم و خودمون را از پل به پایین پرت کنیم !!!
حتی تمام مال ها و مراکز تجاری عظیم دوبی مثل شهر ارواح به نظر میرسید!
حالا اونموقع تازه موقعیت جنگی نبود!!! حالا تصور بفرمایید، ایران داره امارات را با موشک میزنه و یک متخصص انگلیسی که با زن و بچه اش در دوبی زندگی میکنه چه عکس العملی نشون میده!!!
امارات همین الان هم اگر اتفاق دیگه ای هم نیافته حداقل 10 سال احتیاج داره تا احتمالا باز به همون سطح قبل از 28 فوریه سال 2026 برگرده