مسکور (یا در برخی منابع مشکور) بلخی یکی از شاعران کمتر شناختهشده اما ارزشمند دوره سامانی و غزنوی است. نام او بیش از هر چیز به دلیل بیتی که در کتاب مستطاب «لغت فرس» اسدی طوسی نقل شده، در تاریخ ادبیات ما باقی مانده است.
در مورد او چند نکته حائز اهمیت است:
دوره تاریخی: او از معاصران یا اندکی پیش از اسدی طوسی بوده و به سبک خراسانی شعر میسروده است.
شاهد لغت: اسدی طوسی در «لغت فرس» برای معنا کردن برخی واژگان پهلوی و پارسی کهن، از اشعار مسکور به عنوان «شاهد» استفاده کرده است. این نشان میدهد که او در زمان خود شاعر صاحبسبکی بوده که کلامش حجت محسوب میشده است.
بافت شعری: اشعار باقیمانده از او (که بسیار اندک هستند) ویژگیهای بارز سادگی، استواری و کاربرد واژگان اصیل فارسی را دارند که مشخصه اصلی شعر سدههای چهارم و پنجم هجری است.
