کرک بفت.  [کُ بَ].  (مف/نعت/صفت مفعولی مرکب).  منسوجی که با کرک بافته شده. معمولا در اشاره به فرشی که بهر نفاست  بجای پشم کرک در کار پود آن شده.  گویند قالیچه یا قالی کرک و ابریشم که اشاره به تارهای باریک ابریشمین و پود ظریف متشکل از نخ کرک تاب دارد.