........ ... .. در استعمار نو، هستی و کیستی و نیستی تو را با همدستی خودت در اختیار می گیرند.
.... ... . خودی که به مرور و در زمان حافظه اش دستکاری می شود و برایش تاریخ و شناسنامه نوشته می شود. همه ی منابعِ فکرِ به «خود» از « او» عبور می کند.
به مرور شبیه کسی می شوی که «او» ست ولی در نگاه او «تو» «دیگری» هستی..
و تراژدی وقتی رخ می دهد که تو بی «او» نمی توانی دوام بیاوری ولی «او» تو را «دیگری» می بیند.
... ...... همه ی تبعیضی که در جهان امروز می بینیم بر اساس این مُدل و الگو اعمال می شود.
دیشب در کنار زمین بیشتر حواسم به تابلوهای گرانقیمت دور زمین بود که مدام عوض می شد.
چند ثانیه تابلویی می آمد علیه راسیسم ولی صدها ثانیه تابلوهایی می آمد برای فروش کالاها و خدماتی که همه ی آنها در دست کسانی ست که دولت هایشان هر روز در حال اعمال تبعیض هستند.
خط مرزی بین مکزیک و آمریکا خود گویای همه چیز است که چه چیز در این جهان نامتعادل است.
حضور «تو» همان چند ثانیه تابلو علیه تبعیض است و حضور آنها همه ی تابلوهای ساکن و متحرک.
و این علنی ترین نادیدنی جهان است که جز از طریق استعمار نو شدنی نیست.
