خصی درباره نحوه برخورد با موضوع ذخایر اورانیوم غنیشده ایران نرسیده است.
دونالد ترامپ در هفتههای گذشته مواضع متفاوتی درباره این مسئله مطرح کرده است؛ از کماهمیت دانستن ذخایر اورانیوم و کافی دانستن نظارت ماهوارهای گرفته تا پیشنهاد انتقال، محدودسازی یا حتی حذف این ذخایر. برخی تحلیلگران این تغییر مواضع را ناشی از پیچیدگی شرایط پس از تنشهای اخیر میان ایران و آمریکا میدانند.
به باور ناظران، دولت آمریکا امیدوار بود که فشارهای نظامی، اقتصادی و سیاسی بتواند تهران را به پذیرش محدودیتهای گستردهتر در زمینه هستهای و منطقهای سوق دهد. با این حال، تحولات اخیر نشان داده که ایران همچنان بخش مهمی از ظرفیتهای نظامی، فنی و زیرساختی خود را حفظ کرده و در برابر فشارها انعطاف محدودی نشان داده است.
در این میان، موضوع اورانیوم غنیشده به یکی از محورهای اصلی اختلاف تبدیل شده است. برخی مقامهای آمریکایی معتقدند محدود شدن این ذخایر میتواند بهعنوان یک موفقیت سیاسی و امنیتی مطرح شود، در حالی که گروهی دیگر تأکید دارند که حتی در صورت محدودسازی ذخایر، دانش فنی و زیرساختهای هستهای ایران همچنان باقی خواهد ماند.
همزمان، اختلاف دیدگاههایی نیز در داخل دولت آمریکا دیده میشود. بخشی از جریان سیاسی در واشنگتن همچنان بر ادامه سیاست فشار حداکثری تأکید دارد، در حالی که برخی دیگر معتقدند شرایط منطقه و ملاحظات ژئوپلیتیکی، از جمله رقابت آمریکا با چین و روسیه، ایجاب میکند که مسیر واقعبینانهتری دنبال شود.
کارشناسان همچنین اشاره میکنند که تجربههای گذشته آمریکا در منطقه، از جمله عراق و افغانستان، باعث شده واشنگتن نسبت به ورود به یک بحران گسترده جدید محتاطتر عمل کند.
در مجموع، تحلیلگران معتقدند مواضع متغیر ترامپ درباره پرونده هستهای ایران را میتوان بازتابی از پیچیدگی شرایط سیاسی و امنیتی فعلی دانست؛ شرایطی که در آن، آمریکا به دنبال دستیابی به توافقی قابلقبول است و ایران نیز تأکید دارد که حاضر نیست توان راهبردی و امنیتی خود را بهسادگی محدود کند
