عنوان اول پیک نت 27 خرداد
هیاهوی بسیار برای
تفاهمنامه ای که سرانجام آن معلوم نیست
تفاهمنامه ای که قرار است روز جمعه میان قالیباف از طرف ایران و "ونس" معاون ترامپ امضاء شود، علیرغم هیاهوئی که رسانه های امریکا راه انداخته اند و در ایران نیز به شیوه (کاسه داغ ترآش) همین هیاهو جریان یافته (مثبت و منفی- موافق ومخالف) فعلا حامل هیچ دستآوردی نیست، جز تداوم آتش بس موقت و آماده شدن دو طرف برای آینده.
هنوز خودنویس ها برای امضای تفاهنامه از جیب ها بیرون نیامده که روی کاغذ گذاشته شود، ترامپ در دیدار با امیر قطر در حاشیه اجلاس G7 ابتدا او را بعنوان دیپلمات ترین شخصیت سیاسی منطقه و یار و متحد امریکا معرفی کرد (در حضور خود وی) و سپس به برخی نگرانی ها و هیاهوها پاسخ داد و آب پاکی را روی دست آنها که در ایران به دلشان صابون زده اند گفت: «ما هیچ پولی در ایران سرمایه گذاری نمی کنیم.»
ترامپ در بخش دیگری از صحبت های خود گفت:
تلاشها برای تغییر رژیم در ایران موفق نبود و من به سیاست تغییر رژیم اعتقاد ندارم. تغییر رژیم باید بصورت طبیعی اتفاق بیفتد.
در بخش دیگری از همین دیدار و گفتگو، ترامپ که معمولا حرف های بی حساب و کتاب می زند، این بار یک جمله با حساب و کتاب بر دهان آورد و گفت: بدون من (امریکا)، اسرائیلی وجود نخواهد داشت. من از روش اسرائیل در لبنان راضی نیستم. (البته اگر واقعا اینگونه باشد، با توجه به بند اول این صحبت، یعنی وابسته بودن موجودیت اسرائیل به امریکا، امریکا می توانست با قاطعیت مانع اقدامات جنگی اسرائیل در لبنان شود!)
در اینجا، بحث بر سر مخالفت و یا موافقت با تفاهمنامه نیست، بلکه بحث بر سر خوش بینی ها نسبت به استراتژی امریکا در منطقه و در برابر ایران است و نگرانی از به خواب خرگوشی رفتن حکومت و ادامه سیاست های اقتصادی چند دهه اخیر که نتیجه ای جز تشدید نارضائی مردم نخواهد داشت و در در سیاست خارجی نیز نگرانی از دادن امتیاز به امریکا با قبول فاصله گیری از متحدان خود، یعنی چین، روسیه، کره شمالی و جمهوری بلاروس. اگر روند رویدادها در ایران خلاف این باشد، یعنی تغییر برنامه های اقتصادی کشور به سود عامه مردم، تقویت باز هم بیشتر قدرت نظامی ایران به کمک متحدان ایران (روسیه، چین، کره شمالی و بلاروس) و باز شدن فضای سیاسی کشور برای به صحنه آمدن احزاب و نشریاتی که بتوانند سمپاشی های رسانه های غربگرای ایران را خنثی کنند، تفاهمنامه نه تنها بد نیست، بلکه مثبت هم هست. به آن شرط که بتوان آن را توام کرد با زیرکانه ترین و صادقانه ترین سیاست داخل و خارجی که در بالا به آن اشاره کردیم.
بازگردیم به اخبار تفاهمنامه:
عراقچی روز گذشته گفت که قرار است روز جمعه همزمان با امضای تفاهنمامه از سوی ونس و قالیباف دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا در سوئیس برای توافق نهائی آغاز شود.
تفاهمنامه ای که سرانجام آن معلوم نیست
تفاهمنامه ای که قرار است روز جمعه میان قالیباف از طرف ایران و "ونس" معاون ترامپ امضاء شود، علیرغم هیاهوئی که رسانه های امریکا راه انداخته اند و در ایران نیز به شیوه (کاسه داغ ترآش) همین هیاهو جریان یافته (مثبت و منفی- موافق ومخالف) فعلا حامل هیچ دستآوردی نیست، جز تداوم آتش بس موقت و آماده شدن دو طرف برای آینده.
هنوز خودنویس ها برای امضای تفاهنامه از جیب ها بیرون نیامده که روی کاغذ گذاشته شود، ترامپ در دیدار با امیر قطر در حاشیه اجلاس G7 ابتدا او را بعنوان دیپلمات ترین شخصیت سیاسی منطقه و یار و متحد امریکا معرفی کرد (در حضور خود وی) و سپس به برخی نگرانی ها و هیاهوها پاسخ داد و آب پاکی را روی دست آنها که در ایران به دلشان صابون زده اند گفت: «ما هیچ پولی در ایران سرمایه گذاری نمی کنیم.»
ترامپ در بخش دیگری از صحبت های خود گفت:
تلاشها برای تغییر رژیم در ایران موفق نبود و من به سیاست تغییر رژیم اعتقاد ندارم. تغییر رژیم باید بصورت طبیعی اتفاق بیفتد.
در بخش دیگری از همین دیدار و گفتگو، ترامپ که معمولا حرف های بی حساب و کتاب می زند، این بار یک جمله با حساب و کتاب بر دهان آورد و گفت: بدون من (امریکا)، اسرائیلی وجود نخواهد داشت. من از روش اسرائیل در لبنان راضی نیستم. (البته اگر واقعا اینگونه باشد، با توجه به بند اول این صحبت، یعنی وابسته بودن موجودیت اسرائیل به امریکا، امریکا می توانست با قاطعیت مانع اقدامات جنگی اسرائیل در لبنان شود!)
در اینجا، بحث بر سر مخالفت و یا موافقت با تفاهمنامه نیست، بلکه بحث بر سر خوش بینی ها نسبت به استراتژی امریکا در منطقه و در برابر ایران است و نگرانی از به خواب خرگوشی رفتن حکومت و ادامه سیاست های اقتصادی چند دهه اخیر که نتیجه ای جز تشدید نارضائی مردم نخواهد داشت و در در سیاست خارجی نیز نگرانی از دادن امتیاز به امریکا با قبول فاصله گیری از متحدان خود، یعنی چین، روسیه، کره شمالی و جمهوری بلاروس. اگر روند رویدادها در ایران خلاف این باشد، یعنی تغییر برنامه های اقتصادی کشور به سود عامه مردم، تقویت باز هم بیشتر قدرت نظامی ایران به کمک متحدان ایران (روسیه، چین، کره شمالی و بلاروس) و باز شدن فضای سیاسی کشور برای به صحنه آمدن احزاب و نشریاتی که بتوانند سمپاشی های رسانه های غربگرای ایران را خنثی کنند، تفاهمنامه نه تنها بد نیست، بلکه مثبت هم هست. به آن شرط که بتوان آن را توام کرد با زیرکانه ترین و صادقانه ترین سیاست داخل و خارجی که در بالا به آن اشاره کردیم.
بازگردیم به اخبار تفاهمنامه:
عراقچی روز گذشته گفت که قرار است روز جمعه همزمان با امضای تفاهنمامه از سوی ونس و قالیباف دور جدید مذاکرات ایران و آمریکا در سوئیس برای توافق نهائی آغاز شود.
