عمیدالدین لوبکی معروف به «خواجه عمید لوبکی» زاده سال ۶۰۱ هجری قمری در قصبه لوبک از توابع سنام هندوستان و یکی از شاعران پارسی گوی قرن هفتم است.
زندگینامه
حکیم خواجه عمید لوبکی در زمان سلطان نصیر الدین محمدبن بلبن معروف به خان و مشهور به قاآن ملک و ناصرالدین محمودشاه از سلاطین دهلی میزیست. قصیده را به سبک شعرای آذربایجان میسرود و در شعر عمید تخلص میکرد.[۱]
آثار
امروزه اثری از دیوان خواجه عمید لوبکی بجای نمانده است ولی بعضی از قصاید او در دست است. اشعار وی را در فرهنگ لغات بسیار آوردهاند.[۲][۳]
نمونه اشعار
| نوروز روزگار نشاط است و ایمنی | پوشیده ابر دشت به دیبای ارمنی |
| شد ز یمن مقدمت آراسته تر، هند باز | چون ز خیل خسرو سیارگان روی فلک | |
| چند شوم صداع کش گرد بساط خسروان | کز در تست عالمی رزق پذیر بی کلک |
دور سپهر مثل تو هرگز نیاورد - از هفت پشت پهلو پیلافکن و گراز
ماکیان زاغ رنگ از اختران بیضه ور - بیضه بین چون بی خروس از ماکیان آمد پدید
جستارهای وابسته
پانویس
- «مرکز اخبار دانشگاهی». بایگانیشده از اصلی در ۲ آوریل ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۴ مارس ۲۰۱۵.
- «واژه یاب». بایگانیشده از اصلی در ۲ آوریل ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۴ مارس ۲۰۱۵.
- «آوای دل». بایگانیشده از اصلی در ۲ آوریل ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۴ مارس ۲۰۱۵.
منابع
- معین، محمد، فرهنگ فارسی، انتشارات امیرکبیر جلد پنج
- بهمن، مهناز، علیاکبر دهخدا، تهران: مؤسسه فرهنگی مدرسه برهان، ۱۳۸۲.
 | این یک مقالهٔ خرد شاعر است. میتوانید با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
مجموعهای از گفتاوردهای مربوط به خواجه عمید لوبکی در ویکیگفتاورد موجود است.
