Feed posts
آغاز سخنرانی من در مراسم بزرگداشت استون بلوم
یکشنبه 31 خرداد
امروز برای من یک روز مهم و به یاد ماندنی است چرا که امروز من خود را از زیر خروار خروار آواری بیرون میآورم که در یک سال گذشته آمریکا و اسرائیل در طی دو جنگ ویرانگر و خانمان سوز بر سر ما ریختند و من امروز در اینجا در حالی که خاک و خل و سنگ و گل این آوارها را از سر و رویم پاک میکنم حضور مییابم. در واقع همه ما از زیر سنگ و گل و لای بیرون آمدهایم و در این مجلس حضور پیدا کردهایم تا درباره یک آمریکایی صحبت کنیم، نه از آن آمریکاییهایی که میخواستند یک شبه تمدن ایرانی را نابود کنند بدون اینکه از ماهیت این تمدن آگاه باشند، یا اصلاً بدانند که ایران در کجای نقشه جغرافیای جهان قرار گرفته، تمدنش از کی آغاز شده و از چه مراحلی عبور کرده است. من میخواهم از یک آمریکایی ای صحبت کنم که ۶۰ سال از عمر خود را صرف آشنا شدن با تمدن و فرهنگ ایران کرده، زبان ایرانیان را آموخته، موسیقی آنان را نواخته، نه با ساز بلکه با تارهای قلب خود، و با گوش دل گوش کرده است، یک آمریکایی دلباخته به فرهنگ و هنر ایران، یک آمریکایی که بچههای ایرانی را تعلیم داده، چشم آنان را به هنر نیاکانشان باز کرده، به آنها یادآور شده که فرزندان کدام فرهنگی هستند و این فرهنگ چه ارزشهایی داشته است. استیون بلوم استاد هنر موسیقیست، موسیقی ایرانی،خراسان. او یک ایران دوست است، ایران دوستی که از راه موسیقی سعی کرده است هنر ایران را بشناسد و به دیگران معرفی کند.
برای استیون بلوم در آمریکا بزرگداشت نمیگیرند، اما در ایران ما برای او بزرگداشت میگیریم و این کار را در حالی میکنیم که هنوز روحمان از زخمهایی که بمبهای آمریکایی و اسرائیلی بر آن وارد کردهاند التیام نیافته است.
ایران شناسان خارجی هر یک از دریچه خاصی به ایران مینگرند و از آن وارد ایران شناسی میگردند. یکی از دریچه باستان شناسی ( دوران هخامنشی یا ساسانی یا غزنوی و سلجوقی) یکی معماری، یکی نقاشی و مینیاتور، یکی شعر عرفانی (حافظ و سعدی و مولانا ) یکی شعر حماسی و رمانس (فردوسی و نظامی) یکی فلسفه ( ابن سینا و سهروردی) یکی تاریخ (صفویه و تیموریه ) یکی مردم شناسی و انسان شناسی، یکی زبانشناسی و فیلولوژی، اما استیون بلوم از راه موسیقی وارد فرهنگ و هنر ایران شد و دلبسته آن گردید
