Feed posts
من یک یونانی‌ام؛
«هشدار روبیو برای غرب را توهین‌آمیز می‌دانم»
« این چه نوع غربی است که سیاست خارجی آن به احیای تاریک‌ترین اشکال امپریالیسم در تاریخ بدل شده است؟»
ـــــــــــــــــــــــ
پرانعکاس ترین مقاله تحلیلگر یونانی در رسانه کانترپانچ CounterPunch
نام نویسنده این مقاله انتقادی، دیمیتریس الئاس (Dimitris Eleas) است.
او یک نویسنده و دانشمند علوم سیاسی (پژوهشگر سیاسی) یونانی است که در حال حاضر در نیویورک اقامت دارد.
خلاصه مقاله
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، بر فراز تپه «پنیکس» (Pnyx) در آتن ایستاد و یونان باستان را به عنوان مهد تمدنی معرفی کرد که ویژگی‌های بارز آن «تعالی، جاه‌طلبی، وظیفه‌شناسی و حقیقت‌جویی» است. جالب است؛ او همچنین «فردگرایی» و «ملی‌گرایی» را به عنوان ویژگی‌های بنیادین تمدن یونان باستان قالب کرد. اما این، یک خوانش کاملاً گزینشی و تقطیع‌شده از تاریخی بسیار پیچیده‌تر است.
روبیو در حالی که در آتن و در مقابل شکوه مرمرین پارتنون ایستاده بود و انگشت اتهام خود را به سمت غرب دراز می‌کرد، از کدام غرب سخن می‌گفت؟ آیا از غربی می‌گفت که هنوز یاد نگرفته است سنگین‌ترین بهای جنگ را همیشه فقرا، کودکان آن‌ها و کارگران می‌پردازند؟ یا غربی که ثروت جهانی در آن، در دستان یک اقلیت ناچیز متمرکز شده است؟
او از کدام غرب نمایندگی می‌کرد وقتی دونالد ترامپ، ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین را در دفتر بیضی شکل کاخ سفید تحقیر کرد و روبیو در سکوت به تماشا نشست؟ این چه نوع غربی است که سیاست خارجی آن به احیای تاریک‌ترین اشکال امپریالیسم در تاریخ بدل شده است؟
یونانیان باستان هرگز با جاه‌طلبی‌های امپراتوری بیگانه نبودند؛ اما وقتی ایالات متحده به خود حق می‌دهد رهبران کشورهای دیگر را ترور یا دستگیر کند، این ادعای غرب برای ارث‌بری از میراث آتن چه معنایی دارد؟ احترام به حاکمیت ملی کجاست؟ در دوره روبیو، قوانین بین‌المللی کاملاً تکه‌تکه و ویران شده‌اند. این چه غربی است که تحریم‌های فلج‌کننده را بر کشورهایی مانند کوبا اعمال می‌کند و به جای نخبگان، شهروندان عادی، فقرا و کارگران را مجازات می‌کند؟
غرب تمدنی که روبیو برای ما موعظه می‌کند، همان‌قدر به عظمت یونان باستان شبیه است که ایلون ماسک به سیاره مریخ!
او با ارجاع ناشیانه به توسیدید و جنگ‌های ایران و یونان (۴۸۰ پیش از میلاد)، تلاش کرد یک «جنگ تمدنی» نوین را علیه شرق و ایران تئوریزه کند. روبیو در سخنرانی نزدیک به ۳۰ دقیقه‌ای خود، در مهد دموکراسی جهان، تنها دو بار از واژه «دموکراسی» استفاده کرد! او در عوض، ناسیونالیسم افراطی، قدرت نظامی عریان، و مفهوم باستانی «توموس» (Thumos - میل به قدرت و افتخار) را ستایش کرد تا دکترین «اول آمریکا» را توجیه کند.
برای ما یونانیان، بسیار توهین‌آمیز است که تریبون مقدسی که زمانی محل تولد برابری سیاسی (ایزوگوریا) بود، به ابزاری برای بازتولید شعارهای ناسیونالیستی داخلی آمریکا و توجیه ماجراجویی‌های نظامی معاصر تبدیل شود. تاریخ آتن بسیار پیچیده‌تر از یک خط مستقیم و انحصاری از آتن باستان به کاخ سفید است؛ اندیشه یونانی در طول تاریخ از طریق تعامل با فرهنگ‌های دیگر، از جمله تمدن پارس، رشد کرد و هرگز نباید به ابزار پروپاگاندای جنگی واشنگتن تقلیل یابد.
امیر ممبینی
