دکتر منوچهر امیرمکری از چهرههای برجسته در حوزهی فرهنگنویسی و پژوهشهای لغوی ایران است که نام او بهویژه با تصحیح و بررسی متون کهن گره خورده است.
در کتاب «لغت فرس» اسدی طوسی (به تصحیح دکتر محمد دبیرسیاقی)، از منوچهر امیرمکری به عنوان یکی از همکاران یا پژوهشگرانی یاد شده که در فرآیند استخراج لغات، تطبیق نسخهها یا فیشبرداری متون برای «مجموعهی لغتنامهی فارسی» نقش داشتهاند.
در ادامه، جزئیات بیشتری دربارهی جایگاه علمی او و این همکاری آورده شده است:
۱. جایگاه علمی و حرفهای
منوچهر امیرمکری علاوه بر تخصص در حوزهی ادبیات، از مترجمان و صاحبمنصبان وزارت امور خارجه نیز بود. این پیشینهی دوزبانه و تسلط او بر زبانهای خارجی، در کنار دانش ادبی، او را به مهرهای کارآمد در پروژههای بزرگ فرهنگنویسی تبدیل کرد.
۲. همکاری با لغتنامه دهخدا و دبیرسیاقی
دکتر محمد دبیرسیاقی، که خود از شاگردان و همکاران نزدیک علامه دهخدا بود، در مقدمهی بسیاری از آثار خود از جمله لغت فرس و فرهنگِ سُغدی، از کسانی که در گردآوری مواد اولیه یا بازخوانی متون یاریگر بودهاند، قدردانی کرده است.
فیشبرداری: امیرمکری در دهههای ۳۰ و ۴۰ خورشیدی، در پروژهی عظیم استخراج لغات از متون کهن برای سازمان لغتنامه فعالیت داشت.
ترجمه و تطبیق: تخصص او در ترجمه باعث میشد در ریشهشناسی برخی واژگان یا تطبیق آنها با منابع خارجی (بهویژه در متون جغرافیایی و تاریخی) صاحبنظر باشد.
۳. آثار و فعالیتهای شاخص
نام او فراتر از تذکرهی دبیرسیاقی، در آثار زیر نیز دیده میشود:
ترجمهی آثار کلاسیک: او آثاری را از نویسندگان بزرگ (مانند استیفن تسوایگ) به فارسی برگردانده است.
پژوهشهای تاریخی: مقالات و نقدهایی در مجلات معتبری همچون «یغما» و «راهنمای کتاب» از او به یادگار مانده که نشاندهنده دقت نظر او در تصحیح متون است.
