نام ابوشکور (یا شکل کهنتر و مخفف آن بوشکور) به عنوان یک اسم خاص مرکب ترجیحاً به صورت چسبیده (بدون فاصله) نوشته میشود.
نکات املایی و نگارشی:
شکل استاندارد و امروزی: در متون پژوهشی، رسمی و ویراستاری مدرن، نام این شاعر نامدار قرن چهارم هجری (ابوشکور بلخی) بهصورت ابوشکور (چسبیده) نوشته میشود.
استفاده از پسوند یا پیشوند «بو»: واژه «بو» در واقع شکل ابدالیافته و گفتاری «ابو» است که در ادبیات و متون کهن فارسی کاربرد فراوانی داشته است (مانند بوعلی، بوحنیفه). در املای این ترکیبات، اگرچه در برخی نسخ خطی قدیمی ممکن است با فاصله دیده شود، اما در نگارش معیار امروزی برای حفظ وحدت کلمه و جلوگیری از گسستِ املایی، نوشتن آن بهصورت پیوسته (بوشکور یا ابوشکور) درستتر و متداولتر است.
